Η Μιελάνδρη

Χμμμ...σα ν'αραιώσαμε πολύ μου φαίνεται. Φταίει κυρ-αναγνώστα που αραίωσαν οι βόλτες, τι να κάνουμε! Επιφυλάσσομαι (με επιφυλάξεις πάντα) για το προσεχές θέρος. Εώς τότε, θα ασχολούμαστε με το να καλύπτουμε κενά του παρελθόντος. 

Που λες, έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά και φυσικά έκανα ωραίο χάζι στον ορίζοντα. Αν η μέρα είναι σχετικά καθαρή μπορείς να δεις όλη την κορυφογραμμή προς τα ανατολικά. Αν πάλι έχεις όρεξη, μπορείς να κάτσεις με τους χάρτες και τον γούγλη και να βρεις μία-μία τις κορυφές. Από τις πρώτες εβδομάδες μου είχε μπει στο μάτι μια κορφή που αν και ήταν σχετικά κοντινή (άρα και χαμηλή), φαινόταν αρκετά μυτερή, άρα και ενδιαφέρουσα.

Μετά από λίγη ψάχτικη στο σπίτι βρέθηκε. Το όνομα αυτής: Mielandre και το ύψος της μόλις 1451μ. Από τότε καταχωρήθηκε στις μελλοντικές αναβάσεις και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, η οποία ήρθε περίπου πριν ένα χρόνο. Τότε, έχοντας στα πόδια την ωραία διήμερη στο Mont Aigoual (εδώ κι εδώ), ξεκινήσαμε μαζί με τον Ίναμ για μια χαλαρή ημερήσια ανάβαση. Οι βόλτες με το αυτοκίνητο στην περιοχή του Drôme είναι πάντα απολαυστικές. Ανάμεσα από χαμηλά βουνά και μέσα από όμορφες και τελείως ήσυχες κοιλάδες, ανηφορίσαμε σιγά-σιγά μέχρι το σημείο εκκίνησης, το καταφύγιο στο Col de Blanc.

Καταπράσινο και καταπρόβατο το διάσελο.

Το καταφύγιο από λίγο ψηλότερα. Στο βάθος το Massif de Saou. Έχουμε πάει ΚΑΙ εκεί.

Η ανάβαση μέσα από ωραίο δάσος αρχικά και, αν θυμάμαι καλά, όχι ιδιαίτερα επίπονη. Βγαίνοντας στο γυμνό έχεις δύο επιλογές: να πας καρφί επάνω ή να κάνεις λίγο κυκλική διαδρομή με μικρότερη κλίση.

Μου πήρε γύρω στα πέντε λεπτά κουβέντα αλλά τους έπεισα τελικά να πάμε από γύρω, ο αρχιτεμπέλαρος!

Μόλις πιάσαμε τη ράχη και φανήκαν οι Άλπεις, αρχίσαμε τα επιφωνήματα.

...όχι τίποτα, αλλά θυμήθηκε λίγο και ο συνοδοιπόρος μας τα μέρη του. Καλά, χρυσά τα βουναλάκια γύρω μας αλλά Ιμαλάια δεν τα λες. Μετά από ένα δεκάλεπτο στη ράχη της Μιελάνδρης, πιάσαμε την κορυφή και αράξαμε για να χαζέψουμε τη θέα. Μπορεί να μην είναι ψηλό βουνό αλλά είναι σαν παρατηρητήριο στη θέση που βρίσκεται. Εγώ με τον Ίναμ πιάσαμε θέση που κοιτούσε προς τα ανατολικά...

...και η κυρία προς τα βόρεια!

Εκεί συναντήσαμε και κάτι Ολλανδούς που έχουν μετακομίσει και ζουν σ'ένα χωριό εκεί δίπλα.

Αυτό.

Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε τα κατιτίς μας πήραμε τον δρόμο για κάτω, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά. Ποικιλία.

Αφήνοντας την κορυφή.

Στο κατέβασμα αντιμετωπίσαμε το παραδοσιακό πρόβλημα: απότομη κατεβασιά μέσα σε δάσος με το μονοπάτι στρωμένο φύλλα. Η πρόσφυση δυσκόλευε, η κυρά μουλάρωνε και ο τρίτος της παρέας έφυγε μπροστά και έγινε καπνός. Τον ξαναβρήκαμε στη βάση του βουνού να κοιμάται μέσα σ'ένα λιβαδάκι. Από εκεί συνεχίσαμε σε χαλαρούς ρυθμούς μέχρι το αυτοκίνητο.

Να ξανακάναμε μια βόλτα προς τα μέρη της!  

Πάλι καλά

Πάλι καλά που βλέπουμε και κανένα τέτοιο πού και πού.




Σε μαύρο φόντο.

Σε μεγάλο μέγεθος.

Τα Τρία Ράμφη

Μετά από μια ψηφοφορία με δραματικό ξεκίνημα αλλά καθαρό νικητή στο τέλος, here goes:

Η ιστορία με τα Τρία Ράμφη έμεινε δυστυχώς ξεχασμένη στα συρτάρια για καιρό, μιας και πλάκωσαν άλλες βόλτες στην πορεία, μάλλον κακώς. Μια ωραία πρωία λοιπόν ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό προς τα βορειοανατολικά, εκεί που ντροπαλά αρχίζουν να σηκώνονται μερικά βουνά για να γίνουν όσο προχωράμε Άλπεις. Αυτή τη φορά δεν σκοπεύαμε να μπούμε πολύ προς τα μέσα αλλά μόνο στις παρυφές, στην περιοχή Drome.

Για μια ώρα και κάτι ψιλά οδηγούσαμε μέσα στις καλλιέργειες της κοιλάδας του Ροδανού, μέχρι που φτάσαμε στη Nyons, πόλη γνωστή για το όμορφο γεφύρι και το σκατάκριβο ελαιόλαδο.

40.5m πλάτος, 19m ύψος, 14ου αιώνα παρακαλώ (κλικ για να γίνει τούμπανο)

Η Nyons είναι ουσιαστικά η πύλη προς το Drome, από εκεί και πέρα τέρμα τα ισιάδια. Εκεί μάλιστα εμφανίζονται και κάτι χαριτωμένες καλλιέργειες.

Λεβάντα time!

Ο δρόμος αρχίζει να στενεύει και να έχει όλο και περισσότερες στροφές καθώς τραβάμε βόρεια. Το τοπίο πλάι στον ποταμό Roanne χορταστικό (αργότερα διάβασα ότι είναι μια από τις καλύτερες οδηγικές εμπειρίες της περιοχής)!

...και να που βγαίνουμε από την κοιλάδα και βλέπουμε επιτέλους στα αριστερά μας τα Τρία Ράμφη!


Διευκρινίσεις: Το Massif de Saou είναι ένας ορεινός όγκος (γεωλογικό πάρτυ θα έλεγα) με χαρακτηριστικό σχήμα που ξεχωρίζει στην περιοχή (όταν είναι καθαρός ο καιρός φαίνεται και απ'το σπίτι). Εμένα πάντως μου θυμίζει στάδιο:

'Οπως λοιπόν κάθε στάδιο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό έχει δύο πέταλα. Στο ανατολικό βρίσκονται και τα Τρία Ράμφη (Les 3 Becs), δηλαδή οι κορυφές Le Veyou (1,589m), Le Signal (1,559m) και Roche Courbe (1,545m).

Έξι από τους εννιά που ψήφισαν τα Ράμφη, περίμεναν κάποιου τύπου λογοπαίγνιο με τον τίτλο. Τώρα έχουν ξενερώσει αλλά κάθονται για να δουν τις φωτογραφίες.

Εμείς πάντως χαζέψαμε τις κορφές από το Saillans, ήπιαμε και μια μπύρα και πήγαμε καρφί στο κάμπινγκ να στήσουμε το τσαντίρι. Μια βουτιά στο ποτάμι, γρήγορο φαγητό και για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε δρόμο.

Οι κορυφές από το Saillans

Αηδίες

Η θέα από το αντίσκηνο δεν ήταν κι άσχημη!

Το επόμενο πρωί ο καιρός είναι βαρύς. Πίνουμε καφέ και λαμβάνουμε καθησυχαστικά μηνύματα ότι θα του περάσει σύντομα. Μέχρι να φτάσουμε στο πάρκινγκ του Col de la Chaudiere τα σύννεφα είχαν όντως καθαρίσει.

Πλησιάζοντας στην εκκίνηση

Δεν θα πω πολλά για την διαδρομή. Ξεκινάει από τα χαμηλά και σε ανεβάζει μέσω μιας κωλοανηφόρας μέχρι το διάσελο απ'όπου μπαίνεις ουσιαστικά στο εσωτερικό του βουνού. Στα καπάκια έχει μια ακόμη χειρότερη κωλοανηφόρα προς την πρώτη κορυφή και μετά πάνω-κάτω μέχρι να πατήσεις και τις άλλες δύο. Μετά φεύγει προς το εσωτερικό και περνάει από ένα πυκνό δάσος μέχρι να σε ξαναβγάλει στο αρχικό διάσελο και από εκεί κάτω.

Φωτογραφίες:

Η θέα απ'έξω

Η θέα από μέσα

Η διαδρομή μόνο 9 χιλιόμετρα αλλά με μια χιλιάρα υψομετρική μας κράτησε απασχολημένους για ένα πεντάωρο. Όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι η ζέστη μαζί με την κούραση και την πείνα μας είχαν λιώσει. Ευτυχώς, αν και με λίγη δυσκολία, βρέθηκε κατάλληλο σημείο με λιβαδάκι παραποτάμιο για βουτίτσα, πικνίκ και ξάπλα κάτω από τα δέντρα.

...και μετά συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέσα από τον κάμπο με τα δέντρα.

Και τις λεβάντες!

Και τα ηλιοτρόπια!