Περίληψη

Λοιπόν; Πού είχαμε μείνει; Α ναι, εδώ.


Ε λοιπόν, είπαμε να χαρίσουμε λίγη περιπέτεια στη μικρή. Έτσι, λίγο αφού γεννήθηκε βάλαμε ξανάμανα τα πράγματα σ'ένα φορτηγό και την κάναμε για τον βορά.

Δεν έχεις ξαναδεί τέτοιο φόρτωμα, πίστεψέ με.

Στόχος μας η ΒΔ Γαλλία και πιο συγκεκριμένα η πόλη του Πουατιέ, όπου είχε γίνει η σημαντική μάχη του Πουατιέ, η οποία όμως λανθασμένα είναι γνωστή μ'αυτό το όνομα και στην πραγματικότητα είναι η μάχη της Τουρ, ενώ η πραγματική μάχη του Πουατιέ έγινε πολύ αργότερα και δεν την ξέρει κανείς.

Εγκατασταθήκαμε λίγο έξω από την πόλη γιατί ως γνωστόν βαριέμαι να πηγαινοέρχομαι στη δουλειά, σ'ένα χωριό που λέγεται Chasseneuil, το οποίο με τα δικά μας μέτρα δεν είναι καθόλου χωριό. Φτάσαμε πάνω που ανθίζαν οι μυγδαλιές.

Ναι το ξέρω πως δεν είναι αμυγδαλιές, αλλά τις βάζω για το εφέ. Επίσης, ο κήπος θέλει λίγη δουλίτσα.

Η περιοχή φημίζεται για δύο πράγματα: τον καθολικισμό (που ελάχιστα μας ενδιαφέρει, εμείς είμαστε ΧΟ ΧΟ ΧΟ ΧΟ) και το παραδοσιακό τυράκι του (αυτό μας ενδιαφέρει), το οποίο σε αντίθεση με το τι συμβαίνει στη γύρω περιοχή παρασκευάζεται από κατσικίσιο γάλα.

Chabichou du Poitou, στ'αριστερά.

Λίγο πιο κάτω από το σπίτι περνάει το ποτάμι που διασχίζει το χωριό, ονόματι Clain, και μιας και είναι διαδεδομένο να έχει κάποιος ιδιόκτητα παραποτάμια ή δασωμένα οικόπεδα, όλοι έχουν από ένα μικρό κομματάκι πάνω στον Clain, μαζί με μικρά ξύλινα σπιτάκια και μικρές ξύλινες αποβάθρες για να παρκάρουν τις μικρές ξύλινες βαρκούλες.

Κλάιν

Το μεγάλο πάντως ποτάμι είναι η Vienne και βρίσκεται λίγο μακρύτερα.

Όσο άνοιγε και ζέσταινε σιγά-σιγά ο καιρός, δηλαδή κατά τον Ιούνη, αρχίσαμε και τις βολτίτσες.

...κι ο κήπος άρχισε επιτέλους να βλέπεται.

Καλά, δεν άνοιγε και για πολύ. Αυτή τραβηγμένη τέλη Ιούνη.

Έχουν όμως και τα καλά τους τα σύννεφα.

 Εντωμεταξύ βουνό ούτε για πλάκα.

Τοπίο

Είχαμε όμως δίπλα ένα ωραίο δάσος για εξερεύνηση.

Μετά χειμώνιασε (δεν θέλει και πολύ, τιναφτότοπράμα;)

Ο Κλάιν στο κέντρο του χωριού

Παρομοίως

Έριξε και τα χιονάκια του, παράπονο δεν έχουμε.

Παρόλη βέβαια τη φήμη ότι είναι θρήσκοι εδώ, είδαμε ότι την άνοιξη την υποδέχονται με άκρως παγανιστικά έθιμα.

(εκτός και αν τη φωτιά τη βάζουν για να ζεσταθούν)

Αποχαιρετήσαμε την Άνοιξη (που για την ακρίβεια είναι χειμώνας λάιτ) με μια πανέμορφη καταιγίδα.

Αν δεις ποτέ κάτι τέτοιο να έρχεται, τράβα μέσα.

Ακολούθησαν διακοπές (δικαιούνται δικό τους επεισόδιο) και γενικώς αργοκίνητο και τεμπέλικο καλοκαίρι. Και τώρα; Ε λοιπόν, τώρα βάζουμε ξανά ξανάμανα τα πράγματα σ'ένα φορτηγό και για να είμαι ειλικρινής, αρχίζω να κουράζομαι.

Σημειώσεις για μια πόλη

Ξημερώματα στο τρένο και είμαι άυπνος, στο χέρι το βιβλίο. Μπαίνουμε στην πόλη και είμαι ανυπόμονος, έχω συνολικά τρεις ώρες ελεύθερο χρόνο και πολλή όρεξη για εξερεύνηση. Στο βάθος τα βόρεια προάστια. Γιγάντια μπλοκ με διαμερίσματα όπου στοιβάζονται οι μη-προνομιούχοι. Σκέφτομαι ότι σε κανέναν δεν αξίζει να ζει εκεί μέσα. Από την άλλη, οι δικές μας πολυκατοικίες είναι καλύτερες; Τουλάχιστον σ'εμάς οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι τόσο έντονες, δεν περάσαμε Διαφωτισμό.

Φτάνουμε στο μεγάλο σταθμό. Γρήγορο κατούρημα κι αμέσως έξω, η πόλη περιμένει. Ο σταθμός είναι χτισμένος πάνω σε πλαγιά και βλέπει την πόλη από ψηλά. Μια γρήγορη ματιά, μια φωτογραφία από τα σκαλάκια και βουτάω μέσα. Πρέπει να κινηθώ προς τα νότια. Είναι σχετικά εύκολο να φτάσω, σχεδόν μια ευθεία γραμμή. 46 λεπτά είπε ο υπολογιστής κι εγώ έχω δυο ώρες γεμάτες μπροστά μου. Προσπερνάω το πρώτο στενάκι και συνεχίζω στο μεγάλο δρόμο. Δεν πρέπει να ξεστρατίσεις από τόσο νωρίς. Το ίδιο και στο δεύτερο. Στο τρίτο τελικά στρίβω. Δεξιά κι αριστερά μικρομάγαζα. Αλγερινοί μπαρμπάδες έχουν βγει για τα ψώνια τους. Ψιλή κουβέντα στη γωνία, μυρωδιά από ψητό κρέας και μπαχαρικά. Χαλάλ. Παρακάτω σταματημένο ένα βαν της αστυνομίας. CRS. Ο οδηγός μιλάει στο κινητό. Αμάνικο φανελάκι, δερμάτινο γιλέκο και τατού στα μπράτσα. Μουσάκι και μούρη μπράβου. Πόσο ταιριαστό.

Βγαίνω σε διασταύρωση και στέκομαι στη μέση για να διαλέξω πορεία. Ας πάω προς το λιμάνι. Δροσερός ο πεζόδρομος με τα πλατάνια και τα κεμπαπτζίδικα. Στα δεξιά τρεις τεράστιες οικοδομές. Σκέφτομαι τον Le Corbusier και τα κτίριά του στην πόλη. Ένα ασφαλίτικο περνάει σφαίρα με τη σειρήνα αναμμένη. Ζητιάνοι έξω από το γραφείο τουρισμού. Στο λιμάνι οι ψαράδες έχουν βγάλει τους πάγκους τους. Από πάνω έχουν περισσότεροους ξανθούς τουρίστες με φωτογραφικές παρά πελάτες. Μεταβολή. Παραπάνω είχε έναν ωραίο δρόμο. Μια ανηφόρα προς τα νότια, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Οδός Παραδείσου. Οι επιδερμίδες εδώ είναι πιο ανοιχτόχρωμες και τα ρούχα πιο ακριβά. Bang & Olufsen και Galleries Lafayette. Στα δεξιά ο λόφος με την εκκλησία της Παναγίας που φυλάει την πόλη. Αυτός είναι ο παράδεισος;

Στάση στο φούρνο για κρουασάν και μετά στροφή προς τη μεγάλη λεωφόρο. Στις δύο πλευρές κάθε μέρα έχει το μεγάλο παζάρι της πόλης. Κοσμογονία. Το διασχίζω αναγνωριστικά. Φρούτα, λαχανικά και ψάρια. Στους πάγκους πιο κάτω πωλούνται χιτζάμπ πλάι σε στρινγκ και κίτρινα σουτιέν. Στο τέρμα περνάω απέναντι το δρόμο και πάω ανάποδα. Σ'αυτή την πλευρά έχει λουλούδια. Καντίνα με ταϊλανδέζικη κουζίνα. Ακριβώς απέναντι μια άλλη καντίνα όπου μια ταϊλανδή σερβίρει παέγια.

Επιστροφή.

Ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει. Καλοκαίρι στη Μεσόγειο. Περνάω ξανά από το παζάρι. Μέλι, σπανάκια, κρεμμυδάκια και θυμάρι χώνονται στο σακίδιο. Στην άκρη του παζαριού ένας μουστακαλής πουλάει πίτσες. Ένα κομμάτι με φιγκατέλι κορσικάνικο και ανθότυρο παρακαλώ. Πιάνω τον μακρύ δρόμο όπου γίνονται έργα για να περάσει το τραμ. Σαν την Εγνατία με το εργοτάξιο του μετρό μου μοιάζει. Οδός Ρώμης. Από το τέρμα του δρόμου είχα ξαναπεράσει το πρωί. Από εδώ μετρούν τις χιλιομετρικές αποστάσεις, το πραγματικό κέντρο της πόλης.

Περιπολικά σταματημένα, κάτι έχει συμβεί σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Το μάτι μου πιάνει κίνηση μέσα σε ένα στενό στα δεξιά. Στρίβω. Σκουπίδια στο δρόμο. Εδώ είναι η αγορά του κέντρου. Μαναβική για τους βορειοαφρικανούς, μαναβική για τους κεντροαφρικανούς, μαναβική για τους κρεόλους και τους πολυνήσιους. Καρπούζια, χουρμάδες και ανανάδες, κουρκουμάς και θήκες μαϊμού για iPhone. Κι αυτές οι μαροκινές πίτες. Θα ήθελα να δοκιμάσω αλλά με πιάνει ντροπή που δεν ξέρω πως λέγονται. Βγαίνω στον κεντρικό. Ο σταθμός φαίνεται στο βάθος. Μπαίνω στο φούρνο για άλλο ένα κομμάτι πίτσα, σίγουρα πράματα. Γάλλοι υπάλληλοι με Ινδό φούρναρη. Μασσαλία όπως μάνα.

Βαγόνι 4, θέση 83. Παράθυρο. Πιάνω ξανά το βιβλίο. Απ'έξω περνούν σέρνοντας τα πόδια δυο στρατιώτες. Τα αυτόματα στο χέρι με το δάχτυλο πλάι στη σκανδάλη, θέση ασφαλείας. Ξανακοιτάω το εξώφυλλο του βιβλίου. Brave New World.

Μεταφοραί - Μετακομίσεις "Ο Μήτσος"

1. Πρώτη φορά στα Γιάννενα

Ήταν το 1999 όταν βγήκαν οι βάσεις και μου'λαχε κι εμένα να πάω Γιάννενα. Είχα δηλώσει αρκετές σχολές και με τους γονείς είχαμε θέσει μονάχα έναν κανόνα: "Όχι μακρινές πόλεις". Για τον λόγο αυτό άλλωστε δεν είχα δηλώσει τίποτα πιο νότια από τη Λάρισα, που να τραβιόμαστε τώρα. Την πρώτη φορά που πήγαμε όμως (από την Κατάρα τότε φυσικά), είδαμε ότι είχα πέσει κάπως έξω από πλευράς χρόνου ταξιδιού (βασικά πιο γρήγορα πήγαινες τότε Αθήνα).    

Την εποχή εκείνη στο Γιάννενο γινόταν το σώσε για να βρει κάποιος διαμέρισμα να νοικιάσει, χρυσές εποχές για τους νοικοκυραίους. Εμείς δεν πήγαμε στην πόλη την ημέρα που βγήκαν οι βάσεις κι έτσι μετά από τρεισήμισι μέρες ψαχτικής είχαμε δύο επιλογές: ένα ερείπιο κι ένα σπίτι μεγάλο για ένα άτομο. Πήραμε το δεύτερο και ψάξαμε για συγκάτοικο.

Μη ρωτάς για τον συγκάτοικο. Ας πούμε απλώς ότι είμασταν κάπως διαφορετικοί. Μη ρωτάς ούτε για τη σπιτονοικοκυρά. Ας πούμε ότι έβλεπε πως έφυγα για διακοπές και ξέχασα το έξω φως αναμμένο, κατέβαινε και έμπαινε για να το σβήσει και έπλενε και 2-3 πιάτα που είχα αφήσει στο νεροχύτη φεύγοντας (αχάριστο γαϊδούρι!). Το σπίτι επιπλώθηκε με τα παλιά έπιπλα της προγιαγιάς και μερικά καινούργια έπιπλα γραφείου κι έτσι πέρασε η πρώτη (και ιδιαίτερα βροχερή) χρονιά στην πόλη.

Σημείωση: τότε ήταν που έλεγα στον εαυτό μου "κάνε υπομονή άλλα τέσσερα χρόνια και μετά φεύγεις από αυτό το κωλομέρος". Που να'ξερες...

Η πιο παλιά φωτό που έχω ανεβάσει από Γιάννενα...το 2008.

2. Γκαρσονιέρα - Ξεπέτα

Μόλις καλοκαίριασε και τελείωσαν οι εξεταστικές βγήκα στη γύρα για σπίτι (ο πρώην συγκάτοικος είχε πάρει πλέον μεταγραφάρα στη Θεσσαλονίκη). Αν θυμάμαι καλά δεν δυσκολεύτηκα να βρω μια γκαρσονιέρα κάπου στη Ζέρβα κι έτσι τον Ιούνη μετακόμισα τα έπιπλα της προγιαγιάς. Το σπίτι αν και ευρύχωρο, ήταν αρκετά σκοτεινό κι έτσι αποφασίσαμε να του ρίξουμε ένα βαψιματάκι. Φεύγω διακοπές, επιστρέφω τον Σεπτέμβρη και τότε έρχονται τα νέα ότι πέρασε κι ο αδερφός στα Γιάννενα. Έπρεπε να βρεθεί κάτι καινούργιο να μας χωράει και τους δύο τώρα. Μέσα από τηλεφωνικές μάχες με τη σπιτονοικοκυρά που δεν επέστρεφε την εγγύηση γιατί έτσι της κάπνισε, φεύγω από εκεί.

Κι αυτή μεταγενέστερη. Τον χειμώνα άμα κάνει δυνατό αέρα σηκώνονται τα νερά της λίμνης και παγώνουν στα κάγκελα που μοιάζουν τότε με παγωμένα...κάγκελα.

3. Το μεγάλο

Τα εύσημα για το διαμέρισμα αυτό πάνε κατευθείαν στον πατέρα. Ενώ ψάχναμε να βρούμε κάτι για το οποίο δεν θα χρειαζόταν να πουλήσουμε τα νεφρά μας ξετρύπωσε ένα τεράστιο τριάρι με νοίκι παρόμοιο με αυτό που πληρώναμε στην γκαρσονιέρα. Ιδιοκτήτης ο κύριος Δονάτος, ένας συμπαθέστατος μπάρμπας από την Παραμυθιά. 

Έτσι ήρθε και εγκαταστάθηκε κι ο αδερφός στην πόλη και τα έπιπλα της προγιαγιάς εμπλουτίστηκαν με τα δικά του. Πήραμε από ένα υπνοδωμάτιο, το εννέα μέτρων (μήκος) σαλόνι χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς από προβολές ταινιών μέχρι ποδόσφαιρο και στο τρίτο υπνοδωμάτιο που ήταν κενό έβαλα τα ντράμς και όποιος περνούσε τα πελεκούσε και κάναμε και κάνα τζαμάρισμα (μεγάλοι καλλιτέχνες).

Στα ντεσού του σπιτιού η μπουάτ (σκυλάδικο μαύρο δηλαδή) στο ισόγειο, η πιτσαρία με τα 2000 παπάκια, απέναντι φρουτάκια (μετέπειτα χιπχοπάδικο της κακιάς ώρας) και ο δρόμος μπροστά με το κλασικό σημείο διπλοπαρκαρίσματος και τα λεωφορεία να κορνάρουν για να περάσουν. Παρόλα αυτά περάσαμε δυο ωραίες χρονιές, μέχρι που ο τζέη-αρ αποφάσισε να φύγει για Θεσσαλονίκη και να μείνω μόνος με τα 110 τ.μ. να τα χαζεύω.

Σημείωση: "Δονάτος" είναι χαρακτηριστικό όνομα που συναντάται μόνο στην περιοχή της Παραμυθιάς. Έχουν και Άγιο. Εγώ πάλι νόμιζα ότι αυτό ήταν το επώνυμο του μπάρμπα και μάταια προσπαθούσα να τον βρω για να του πω ότι μετακομίζω. Καθάρισε η μάνα τελικά.

Μη σε γελάει η φωτό του 2008 φίλε αναγνώστη, ακόμα στο 2002 είναι η ιστορία.

4. Τελευταία φορά στην πόλη

Άλλη μια αναζήτηση που έληξε σχετικά σύντομα. Στην οικοδομή που έμενε τότε ο φίλος μου ο Γιώργος είχε ένα μικρό δυαράκι ελεύθερο. Σχετικά παλιό διαμέρισμα αλλά μου άρεσε και το κλείσαμε κι έτσι παρέμεινα στο χρυσό τρίγωνο Σουλίου-Ζέρβα-Πλατεία Πάργης. Βολικό αλλά κρύο τον χειμώνα γιατί οι γέροι της οικοδομής παραδοσιακά δεν άναβαν αρκετά τα καλοριφέρ. Εκεί ανακάλυψα τον πρωινό γαλλικό καφέ με μπράντι. Επίσης εκεί ήταν που έγραψα την διπλωματική μου, πήρα πτυχίο και ξεκίνησα διδακτορικό.

Ειδική μνεία κάνω στις συνδυαστικές παραγγελίες φαγητού στον Μιχάλη που κάναμε μαζί με τον Γιώργο (Ελλήνων Γεύσεις τότε, Άρτος και Ελαία σήμερα, από τους πέντε ανθρώπους που πάω ακόμη να δω όταν περνάω από την πόλη). Έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα από εκεί τρώγαμε κι οι δύο. 

Η αποχώρηση μετά από δυόμισι χρόνια ήταν κάπως ξαφνική. Η ιδιοκτήτρια που έμενε στην Αθήνα αποφάσισε να μας κάνει μια γενναιόδορη αύξηση της τάξης του 20%. Αν δεν σας αρέσει να πάει αλλού να μείνει είπε στη μάνα μου στο τηλέφωνο. Και πήγα.

Σημείωση: δεν μπορώ να πω ότι δεν χαμογελούσα χαιρέκακα τα επόμενα δύο χρόνια που περνούσα και έβλεπα το σπίτι ξενοίκιαστο. Οι χρυσές εποχές βλέπεις είχαν αρχίσει να περνάνε.

Κι αυτή από το 2008. Είναι το διάσημο σύννεφο που κάθεται πάνω από τα Γιάννενα και βρέχει.
Κλικ για να ανοίξει.

5. Σεισμόπληκτος

Πλέον είχα αυτοκίνητο και η αναζήτηση διαμερίσματος είχε γίνει ακόμη ευκολότερη. Το συγκεκριμένο ήταν καινούργιο (βασικά μπήκα πρώτος στην οικοδομή), ευρύχωρο και με καλό σπιτονοικοκύρη (ο Βασίλης είναι άλλος ένας από τους πέντε). Τα εναπομείναντα έπιπλα της προγιαγιάς μεταφέρθηκαν εκεί μαζί με τα πολύ περισσότερα πλέον δικά μου και έμεινα εκεί κάτι παραπάνω από τέσσερα χρόνια. 

Πέντε λεπτά από το Πανεπιστήμιο με το αυτοκίνητο, δεκαπέντε αργότερα με το ποδήλατο, ησυχία και παρκάρισμα εύκολο. Επίσης τον χειμώνα που έβρεχε (δηλαδή από Αύγουστο εως Ιούνιο) το απέναντι χωράφι πλημμύριζε και είχα θέα σε λίμνη από το μπαλκόνι. Μειονέκτημα ήταν η ηχομόνωση αλλά είχε κι αυτό τις χαριτωμένες του στιγμές που δυστυχώς όμως δεν μπορώ να μοιραστώ (δημόσια). 

Όταν τελείωσα από αυτό το σπίτι ήταν γιατί τελείωσα από τα Γιάννενα και έφευγα -μάλλον φεύγαμε πλέον- για Θεσσαλονίκη.

Από αυτό το σπίτι έχω και φωτό. Αμ πώς.

6. Καλοχώρι

Για την οικογένειά μου το Καλοχώρι είναι συνδεδεμένο με την δουλειά, η οποία ήταν πάντα εκεί. Επίσης πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είναι και το πιο εξωτικό μέρος του πλανήτη οπότε η απόφασή μας να εγκατασταθούμε εκεί μάλλον φάνταζε ασυνήθιστη. Παρακάμπτοντας τις παρακλήσεις της κυρίας να πάμε να μείνουμε στη γειτονική Χαλάστρα (την ενθουσίασε το όνομα) φτάσαμε χωρίς να μας έχει πλέον μείνει κανένα έπιπλο της προγιαγιάς στο χωριό ένα Σάββατο. Τη Δευτέρα έφυγα για στρατό και την άφησα σπίτι με τις κούτες κλειστές. Δεν το εκτίμησε.

Το σπίτι μας βόλεψε ωραία και με τον στρατό αλλά και με τη δουλειά μετά. Μέχρι το μεσημέρι το μέρος ήταν γεμάτο από τον κόσμο που δούλευε εκεί γύρω και μετά το απόγευμα γινόταν πραγματικό χωριό. Τα σαββατοκύριακα οι περπατάδες και οι ποδηλατοβόλτες στο Δέλτα είχαν την τιμητική τους. Τελικά μπορείς να βρεις ωραία πράματα εκεί που δεν το περιμένεις.

Ναι ρε, φλαμίνγκο και γερανοί πέντε λεπτά με τα πόδια!

Σημείωση: ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ





7. Στη Γαλλία

...και μετά ήρθε η Γαλλία. Ενώ θα μπορούσαμε να πάμε να μείνουμε στην ωραιοτάτη Αβινιόν, επιλέξαμε ένα μικρό χωριό, συνηθισμένοι πλέον από την ζωή έξω από τις πόλεις. Πολλές λεπτομέρειες δεν θα βάλω, έχω γράψει πάμπολλες εδώ μέσα. Μάλλον δικαιωθήκαμε για την επιλογή μας, ήταν ωραίος ο Άγιος Βίκτωρας με την ηρεμία του, το κάστρο, τους λόφους, τις βόλτες, τους πιωμένους στο καφέ, τους σκορπιούς, την υγρασία στο πάτωμα και τον τρισκατάρατο αέρα τον χειμώνα.

Δεν πρέπει να έχω ξαναβάλει φωτό με το φόρτωμα του αυτοκινήτου όταν ερχόμασταν. Ορίστε!

Τώρα θα με ρωτήσεις βέβαια "τι σ'έπιασε και βαράς τέτοιες ρετροσπεκτίβες νυχτιάτικα;". Βασικά ευκαιρία έψαχνα όπως φαντάζεσαι και η ευκαιρία λέγεται...

8. Το παραδίπλα

Αύριο πάλι μετακόμιση. Μου έχει γίνει συνήθεια πλέον, το κάνω αυτόματα. Πρέπει κάτι να παίζει με το DNA της οικογένειας, δεν εξηγείται αλλιώς. Καλά δεν πάμε και πολύ μακριά βέβαια, δύο χωριά παραπέρα. Σε λίγους μήνες όμως θα έχουμε...

9. Επιστροφή σε πόλη

(συνεχίζεται...)

Things I learned from the French pt.3

"Νόμιζες ότι στην Ελλάδα υπάρχει γραφειοκρατία; Σου έχω νέα φίλε μου..."

Things I learned from the French pt.2

"Υπάρχουν πολύχρωμα τυριά"
 

Things I learned from the French pt.1

"Αν θες να πας σε οφθαλμίατρο για τυπικό έλεγχο, παίρνεις τηλέφωνο στις αρχές Απρίλη και σου κλείνουν για Νοέμβρη. Αν είσαι τυχερός."

Ξεκινώντας σήμερα, εγκαινιάζω παρένθετη στήλη για να λέω το μακρύ και το κοντό μου.

Ημέρα δεύτερη

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για δουλειά και ένα δυνατό πασχαλινό τετραήμερο (Πάσχα phase 1/3), συνεχίζω με την δεύτερη ημέρα της βόλτας στα Cévennes (η πρώτη εδώ). 

Ξυπνήσαμε σχετικά αργά. Φαινόταν πάντως ότι έχουμε αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσουμε την, αρκετά μεγάλη και σήμερα, διαδρομή. Αυτά είναι τα καλά του να ξεκινάς περπάτημα επί τόπου και να μην πρέπει να οδηγήσεις για ένα δίωρο πρώτα. Ο μόνος λόγος βιασύνης ήταν οι προβλέψεις για καταιγίδα που είχα δει δυο μέρες νωρίτερα. Έπρεπε οπωσδήποτε εκείνη την ώρα να έχουμε κατέβει αρκετά ώστε να μην μας πιάσει πάνω στην γυμνή ράχη αν και οι φύλακες στο καταφύγιο δεν έδειξαν να ανησυχούν ιδιαίτερα. 

Γύρω από το Aire de Côte και μέχρι την κορυφή του Aigoual έχει κάτι ωραία δάση, τα είχαμε πρωτοδεί όταν κάναμε τα 4000 βήματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είχε ομίχλη και το δάσος ήταν τελείως διαφορετικό.

Μέσα στο δάσος.

Σύντομα η κορυφή του Aigoual βρέθηκε ακριβώς μπροστά μας.
Έμενε μια ανηφόρα μόνο.

Τα βράχια ήταν ό,τι πρέπει για πόζες. 

Λίγο πριν την κορυφή συναντήσαμε τα χιόνια. Είχα τσεκάρει από webcam την κατάσταση στα ψηλά αλλά από την πίσω μεριά του βουνού που είναι πιο ανήλια τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα. Πιο δύσκολα δηλαδή για μένα που βούλιαζα μέχρι το γόνατο. Το κορίτσι από την άλλη βούλιαζε ίσα-ίσα για να τσατιστεί και τέλος ο Ίναμ απλά επέπλεε από πάνω.

Έλα, λίγο ακόμη και φτάσαμε!

Όταν πιάνουμε κορυφή ο καιρός έχει ήδη βαρύνει πολύ και φαίνεται πως η βροχή είναι θέμα χρόνου. Φεύγουμε καρφί για κάτω και ένα τέταρτο μετά αρχίζουν τα...παγάκια! Για την ακρίβεια ήταν χιόνι παγωμένο και έπεφτε μάλιστα πολύ από αυτό. Το περπάτημα μέσα στο δάσος με μόνο ήχο αυτόν από τα άσπρα μπιλάκια ήταν τελείως απόκοσμο και κράτησε κανένα μισάωρο. Σταμάτησε για πέντε λεπτά και μετά ξαναξεκίνησε σε μορφή δυνατής βροχής που δεν έλεγε να κωπάσει. Εμείς σκεπαστήκαμε καλά και συνεχίσαμε τον δρόμο μέσα από τα βράχινα περάσματα που συναντήσαμε και την προηγούμενη φορά:

Από την προηγούμενη επίσκεψη: πραγματικά, δεν ξέρω αν θα του ταίριαζε
διαφορετικός καιρός.

Η φωτογραφική βγήκε από την τσάντα μονάχα για να αποθανατίσει κάτι όμορφους καταρράκτες και ύστερα μαζεύτηκε ξανά. 

Αυτούς.

Όταν πέρασε η βροχή και ξεσκεπαστήκαμε είχαμε ήδη περπατήσει για δύο ώρες από την κορυφή. Εκείνη τη μέρα φάνηκε για πρώτη φορά γιατί χρειάζεται μποτάκι της προκοπής, αντιανεμικό/αδιάβροχο της προκοπής, σακίδιο της προκοπής, μπατόν της προκοπής και πάει λέγοντας.

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες της κατάβασης αφορούσαν αποκλειστικά τα απαίσια σπίτια που βρίσκονται μέσα στις απαίσιες αυτές κοιλάδες και μας έχουν αναγκάσει να ασχοληθούμε μαζί τους τόσες φορές...

Ασχολίαστον.

Επίσης.

Ειδικά αυτό.

...αλλά και αυτό.

Στη Valleraugue ξηγηθήκαμε πίτσα-μπύρα για τα επινίκια, μικρό περίπατο για να ηρεμήσουμε και μετά βουρ για τα σπίτια μας. Αποστολή εξετελέσθη.

Πρώτη φορά την βλέπω ηλιόλουστη!

Τώρα που εξετελέσθη, μπορούμε να βάλουμε πραγματικά μπρος τα πιο μεγαλόπνοα καλοκαιρινά πρότζεκτ:

1. Την πρώτη μας επίσκεψη στις Άλπεις με κυριότερη διαδρομή τον γύρο του Monte Viso.
2. Μια μικρή διάσχιση στα κάστρα των Cathares, εκεί προς τα σύνορα με την Ισπανία.

Όλα αυτά μόνο σε περίπτωση που ικανοποιηθούν πολλά "αν", διαφορετικά οι φωτογραφίες αρκούν για χάζι μέχρι αποβλάκωσης. Το κλείνω εδώ, πάω να ικανοποιήσω κάτι "αν".

Νέα βουνοσεζόν

Λοιπόν πριν ξεκινήσω, μια ψιλοάσχετη προειδοποίηση: αν είναι να πάρετε σαλάχι ή δεν-ξέρω-τι-διάολο-ήταν-αυτό-το-πράμα, προσοχή! Αυτό το βρωμόπραμα, όπως και τα ξαδέρφια του οι καρχαρίες, κατουράει μέσα από το δέρμα! Αποτέλεσμα είναι να βρωμάει αμμωνία. Βρήκαμε οδηγίες από νετ, τις οποίες και εφαρμόσαμε αλλά εις μάτην. Πήγε άκλαφτο και ευτυχώς που ήταν λίγο. Ίσως έπρεπε να κάτσει περισσότερο μέσα στο λεμόνι, δεν ξέρω.

Α, επίσης πήγαμε το προηγούμενο ΣΚ στα Cévennes. Πάλι. Θυμάσαι τα 4000 σκαλιά; Το ίδιο βουνό αλλά η διαδρομή ελαφρώς μεγαλωμένη ώστε να γίνεται σε 2 ημέρες με διαμονή σε καταφύγιο. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να ανεξαρτητοποιούμαστε και λίγο από το αυτοκίνητο και να βασιζόμαστε περισσότερο στα ποδάρια μας. Επίσης θέλαμε να δούμε πώς τα πάμε με φορτωμένα σακίδια και μακριές πορείες. Θα χρειαστεί στο σύντομο μέλλον ελπίζω.

Εκκίνηση από το σπίτι Σάββατο νωρίς το πρωί. Είμαστε τρεις αυτή τη φορά, μιας και έχουμε μαζί τον Ίναμ, φίλο από την δουλειά. Θέλουμε σχεδόν δύο ώρες να φτάσουμε στη Valleraugue. Ο καιρός συννεφιασμένος και άστατος, όπως έλεγαν και οι προβλέψεις. Δεν πτοούμαστε όμως. Παρκάρουμε το αμάξι, φορτωνόμαστε και ξεκινάμε. Αρχικά κινούμαστε σε άσφαλτο αλλά μετά πιάνουμε μονοπάτι και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε. Πετυχαίνουμε κάτι απαίσια σπίτια.

Άλλα μεγάλα...

...και άλλα μικρά.

Όλα όμως πνιγμένα μέσα στο πράσινο!

Λίγο παραπάνω, συναντάμε και αποδείξεις ότι η περιοχή είχε πολύ περισσότερους κατοίκους στο παρελθόν.

Από την ράχη επάνω, βλέπουμε προς τα βόρεια την κοιλάδα Borgne, η οποία μας είχε απασχολήσει άλλη φορά και μακάρι να μας απασχολήσει ξανά σύντομα.

Faveyrolle από ψηλά.

Η κορυφή του Aigoual εντός οπτικού πεδίου!
Για αύριο όμως.

Στο μνημείο της Αντίστασης που βρίσκεται πάνω στο Col du Pas θα κάνουμε την στάση μας για φαγητό. Άλλωστε είμαστε αρκετά κοντά στο τέλος της σημερινής πορείας.

"Η δύναμη της Αντίστασης δεν έρχεται από τις
τελετές μνήμης", υπενθυμίζει η διακριτική επιγραφή
στην πίσω μεριά.

Τρώμε και φεύγουμε βιαστικά γιατί μαζεύονται πάλι σκούρα σύννεφα. Ευτυχώς θα την γλυτώσουμε για τρίτη φορά σήμερα. Από εκεί και πέρα μπαίνουμε σε ένα ωραίο δάσος ως το καταφύγιο στο Aire de Côte όπου και θα διανυκτερεύσουμε.

Τελευταία μέτρα.

Aire de Côte

Το Aigoual από Aire de Côte.

Είμαστε μόνοι μας στο καταφύγιο. Μόνη παρέα ο Ντιντιέ και η Σεντρίν, που είναι οι φύλακες αυτήν την περίοδο, μαζί με τα παιδιά τους. Κάνουμε μπανάκι και προσπαθούμε να ανάψουμε το τζάκι. Το γεγονός ότι τα ξύλα ήταν μούσκεμα και το ενεργειακό τζάκι γεμάτο μανιβέλες δεξιά και αριστερά φαντάζει αρκετά καλή δικαιολογία για να παραδεχτώ ότι δεν μπορούσαμε να το βάλουμε μπρος. Τελικά μας λυπήθηκε αυτός ο καλός ο άνθρωπος και μας το άναψε. Το απόγευμα κύλησε με κουβέντα και επιτραπέζια, μέχρι που πήγαμε για ύπνο.


Τώρα πάω για ύπνο στ'αλήθεια. Ολόκληρο ΣΚ πέρασε κι έγραψα μόνο τα μισά. Τα υπόλοιπα τα λέμε μέσα στην εβδομάδα!



Και χάρτη έχουμε:

Βίοι παράλληλοι

Κατά την Πρωτοχρονιά που είχαμε τους επισκέπτες μας πήγαμε (για δεύτερη φορά) εδώ παραπάνω, στο φαράγγι του ποταμού Ardeche. Ξεκινήσαμε από την είσοδο του φαραγγιού όπου βρίσκεται ένα χαριτωμένο μεσαιωνικό χωριό, το Aiguèze:

Η εκκλησία μέσα έχει κερματοδέκτη: με ένα δίευρο
ανάβουν τα μέσα φώτα για τρία λεπτά.

Το εξωτερικό τείχος, πάνω από το ποτάμι.

Αμέσως μετά ο δρόμος αρχίζει να ανηφορίζει και η θέα προς το ποτάμι γίνεται αεροπλανική. 'Εχουν φροντίσει βέβαια γι'αυτό φτιάχνοντας κάτι ωραίους χώρους για στάση.

Coucou Nicolas!

Και είναι ωραίο το ποτάμι!

Από ψηλά...

...με λίγο ζουμ...

...αλλά και από χαμηλά!

Ώσπου να φτάσεις στο πλέον χαρακτηριστικό σημείο της διαδρομής. Φαντάσου ένα Θεογέφυρο αλλά στο πολύ πιο μεγάλο.

Το καλοκαίρι εδώ γίνεται της κακομοίρας.

Σαφώς παρατηρητικέ μου αναγνώστη θα πρόσεξες ότι πάνω στο μνημείο της φύσης έχει αναρτηθεί πανό, προφανώς από πολέμιους της ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας κτλ κτλ. Όλες οι απορίες λύνονται καμιά εικοσαριά χιλιόμετρα παρακάτω, στο Barjac (το θυμάσαι;).

"Αν πατήσετε στη γη μας θα σας κάνουμε να ζήσετε την κόλαση" αναφέρει
το εύγλωττο σλόγκαν.

Βλέπεις αγαπητέ πως η γύρω περιοχή είναι προικισμένη με όμορφη φύση αλλά παράλληλα διαθέτει και μπόλικο φυσικό αέριο από κάτω, αέριο το οποίο κάποιοι θέλουν να εξορύξουν κάνοντας χρήση της ευγενούς μεθόδου του fracking (φάκινγκ έπρεπε να την λένε).

Αν βαριέσαι να διαβάσεις όλο το άρθρο θα στο κάνω λιανά σε τρεις γραμμές: το αέριο είναι παγιδευμένο ανάμεσα στα πετρώματα του υπεδάφους. Για να το βγάλουμε κάνουμε μια γεώτρηση και ρίχνουμε μέσα υπό τεράστια πίεση έναν σκασμό νερό μαζί με χημικούρες. Ο βράχος σπάει και το αέριο ανεβαίνει πάνω με μικρή παρενέργεια την εξάντληση των υδάτινων πόρων και την μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα. Τέλειο;

Οι Μπαρζακιανοί όμως είναι ολίγον τι μουτζαχεντίν και δεν το άφησαν έτσι. Μαζί με κόσμο από άλλες περιοχές της Γαλλίας όπου προτάθηκε η ομολογουμένως πρωτοποριακή μέθοδος σήκωσαν το κεφάλι και μπόρεσαν, τουλάχιστον προς το παρόν, να αναστείλουν την διαδικασία. Δεν επαναπαύτηκαν όμως. Ενημερώνουν συνεχώς τους επισκέπτες και παράλληλα έχουν στήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο επικοινωνίας ώστε με την εμφάνιση των μηχανημάτων για τις γεωτρήσεις να βγουν όλοι στο δρόμο.

Στην τελική τα παιδιά και τα εγγόνια τους πιο πολύ θα έχουν ανάγκη τα δέντρα και τα ποτάμια.

No Gazaran!