Όποιος νύχτα περπατεί

...λάσπες και σκατά πατεί! Και τα πάτησα χτες το βράδυ λες και δεν θυμόμουν τη συμβουλή που μου έδινε ο πατέρας όταν ήμουν μικρός. Ας το πάρουμε από την αρχή όμως. 

Ήταν μια ανάβαση με τον σύλλογο που την περιμέναμε καιρό τώρα, νυχτερινή στο Mont Ventoux για να δούμε την ανατολή από την κορυφή (το λινκ άνοιξε το, δεν έχει άλλες φωτό από το βουνό!). Το πλάνο ήταν ως εξής: η πρώτη ομάδα (που θα κάνει τη μεγάλη διαδρομή) ξεκινάει στις 9:00 το βράδυ από το Le Groseau, στη βάση του βουνού. Η δεύτερη ομάδα έχει εντωμεταξύ κατασκηνώσει στο κάμπινγκ του Mont Serein, χίλια μέτρα ψηλότερα και περιμένει το ραντεβού στις 3:00 το πρωί για τα τελευταία πεντακόσια μέτρα υψομετρικής. 

Εμείς διαλέξαμε να πάμε με την πρώτη ομάδα για να ζορίσουμε λίγο το εργαλείο αλλά από νωρίς φάνηκε ότι δεν θα τα πάμε καλά. Οι πρώτες γερές ανηφόρες ήρθαν νωρίς και δυσκολευόμασταν πολύ να κρατηθούμε στον γρήγορο ρυθμό των άλλων έξι του γκρουπ. Είχαμε κι εκείνα τα κουκιά στο στομάχι από το μεσημέρι, ώρες-ώρες αναρρωτιέμαι τι σκεφτόμασταν... Βλέποντας ότι η συνέχεια θα είναι δύσκολη πρότεινα να επιστρέψουμε στο αυτοκίνητο αλλά οι υπόλοιποι ήταν ενθαρρυντικοί. 

Κόψαμε λίγο τέμπο και συνεχίσαμε. Η νύχτα είχε ήδη πέσει και ανάψαμε τους φακούς κεφαλής. Ακολούθησε μια απότομη κατάβαση μέσα από μια ρεματιά προς τον οικισμό Les Alazards. Αυτό ήταν ακόμη χειρότερο: ό,τι υψομετρική είχαμε κάνει την χάσαμε εκεί. Μετά τα σπίτια και το νερό στη βρύση πήραμε μια άσφαλτο μέσα από τις φορτωμένες κερασιές, ενώ η πανσέληνος από πάνω φώτιζε αρκετά και δεν χρειάζονταν οι φακοί. Εκεί κάναμε και στάση για φαγητό πριν ξεκινήσουν οι σοβαρές ανηφόρες.

Μην μπεις ποτέ ανάμεσα στον Γάλλο και το πικνίκ του. Ποτέ.

Εκεί ξεκίνησαν οι πραγματικές ανηφοριές. Δεν θα πω πολλά. Όσο περνούσε η ώρα ο ρυθμός έπεφτε και το βάδισμα έμπαινε στον αυτόματο πιλότο. Λίγο κόβαν οι εμπρός, λίγο ζοριζόμασταν οι πίσω και τελικά με πολλή δυσκολία καταφέραμε να φτάσουμε στο Mont Serein στις 3:00. Βέβαια είχαμε πει νωρίτερα ότι δεν είμαστε σε κατάσταση να συνεχίσουμε για κορυφή, έπρεπε να προστατεύσουμε κιόλας τα ποδάρια για την επόμενη εβδομάδα. Έτσι κι έγινε, ο υπόλοιπος κόσμος ξύπνησε κι εμείς την πέσαμε μέσα σε ένα από τα άδεια αντίσκηνα.

...αλλά όχι πριν κάνω μερικές προσπάθειες νυχτερινής φωτογραφίας. Ο πύργος στα αριστερά είναι
η κορυφή, τα φωτάκια κάτω είναι οι φακοί του κόσμου που ξεκινά για εκεί.

Το πρωί σηκωθήκαμε λίγο πριν επιστρέψουν οι άλλοι. Ευτυχώς που είχαμε προετοιμάσει πρωινάρα που θα τρώγαμε και καλά στην κορυφή. Μόλις γύρισαν μαζέψαμε τα συμπράγκαλα και φύγαμε. Στον δρόμο κάναμε μόνο μια στάση στο Le Barroux και το κάστρο του, τα οποία και είχαμε σταμπάρει την προηγουμένη.

Le Barroux.

Le Barroux.

Le Barroux.

Le Barroux.

...και το κάστρο του!

Από εκεί πάνω φαίνονται οι δύο ορεινοί γίγαντες του Νότου: Luberon (αριστερά, 1.256μ) και Alpilles (δεξιά 387μ).

Κι ένα παράθυρο ανθισμένο για τον αποχαιρετισμό.

Πάω για ύπνο. Χαίρετε.

Τα Τρία Ράμφη

Μετά από μια ψηφοφορία με δραματικό ξεκίνημα αλλά καθαρό νικητή στο τέλος, here goes:

Η ιστορία με τα Τρία Ράμφη έμεινε δυστυχώς ξεχασμένη στα συρτάρια για καιρό, μιας και πλάκωσαν άλλες βόλτες στην πορεία, μάλλον κακώς. Μια ωραία πρωία λοιπόν ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό προς τα βορειοανατολικά, εκεί που ντροπαλά αρχίζουν να σηκώνονται μερικά βουνά για να γίνουν όσο προχωράμε Άλπεις. Αυτή τη φορά δεν σκοπεύαμε να μπούμε πολύ προς τα μέσα αλλά μόνο στις παρυφές, στην περιοχή Drome.

Για μια ώρα και κάτι ψιλά οδηγούσαμε μέσα στις καλλιέργειες της κοιλάδας του Ροδανού, μέχρι που φτάσαμε στη Nyons, πόλη γνωστή για το όμορφο γεφύρι και το σκατάκριβο ελαιόλαδο.

40.5m πλάτος, 19m ύψος, 14ου αιώνα παρακαλώ (κλικ για να γίνει τούμπανο)

Η Nyons είναι ουσιαστικά η πύλη προς το Drome, από εκεί και πέρα τέρμα τα ισιάδια. Εκεί μάλιστα εμφανίζονται και κάτι χαριτωμένες καλλιέργειες.

Λεβάντα time!

Ο δρόμος αρχίζει να στενεύει και να έχει όλο και περισσότερες στροφές καθώς τραβάμε βόρεια. Το τοπίο πλάι στον ποταμό Roanne χορταστικό (αργότερα διάβασα ότι είναι μια από τις καλύτερες οδηγικές εμπειρίες της περιοχής)!

...και να που βγαίνουμε από την κοιλάδα και βλέπουμε επιτέλους στα αριστερά μας τα Τρία Ράμφη!


Διευκρινίσεις: Το Massif de Saou είναι ένας ορεινός όγκος (γεωλογικό πάρτυ θα έλεγα) με χαρακτηριστικό σχήμα που ξεχωρίζει στην περιοχή (όταν είναι καθαρός ο καιρός φαίνεται και απ'το σπίτι). Εμένα πάντως μου θυμίζει στάδιο:

'Οπως λοιπόν κάθε στάδιο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό έχει δύο πέταλα. Στο ανατολικό βρίσκονται και τα Τρία Ράμφη (Les 3 Becs), δηλαδή οι κορυφές Le Veyou (1,589m), Le Signal (1,559m) και Roche Courbe (1,545m).

Έξι από τους εννιά που ψήφισαν τα Ράμφη, περίμεναν κάποιου τύπου λογοπαίγνιο με τον τίτλο. Τώρα έχουν ξενερώσει αλλά κάθονται για να δουν τις φωτογραφίες.

Εμείς πάντως χαζέψαμε τις κορφές από το Saillans, ήπιαμε και μια μπύρα και πήγαμε καρφί στο κάμπινγκ να στήσουμε το τσαντίρι. Μια βουτιά στο ποτάμι, γρήγορο φαγητό και για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε δρόμο.

Οι κορυφές από το Saillans

Αηδίες

Η θέα από το αντίσκηνο δεν ήταν κι άσχημη!

Το επόμενο πρωί ο καιρός είναι βαρύς. Πίνουμε καφέ και λαμβάνουμε καθησυχαστικά μηνύματα ότι θα του περάσει σύντομα. Μέχρι να φτάσουμε στο πάρκινγκ του Col de la Chaudiere τα σύννεφα είχαν όντως καθαρίσει.

Πλησιάζοντας στην εκκίνηση

Δεν θα πω πολλά για την διαδρομή. Ξεκινάει από τα χαμηλά και σε ανεβάζει μέσω μιας κωλοανηφόρας μέχρι το διάσελο απ'όπου μπαίνεις ουσιαστικά στο εσωτερικό του βουνού. Στα καπάκια έχει μια ακόμη χειρότερη κωλοανηφόρα προς την πρώτη κορυφή και μετά πάνω-κάτω μέχρι να πατήσεις και τις άλλες δύο. Μετά φεύγει προς το εσωτερικό και περνάει από ένα πυκνό δάσος μέχρι να σε ξαναβγάλει στο αρχικό διάσελο και από εκεί κάτω.

Φωτογραφίες:

Η θέα απ'έξω

Η θέα από μέσα

Η διαδρομή μόνο 9 χιλιόμετρα αλλά με μια χιλιάρα υψομετρική μας κράτησε απασχολημένους για ένα πεντάωρο. Όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι η ζέστη μαζί με την κούραση και την πείνα μας είχαν λιώσει. Ευτυχώς, αν και με λίγη δυσκολία, βρέθηκε κατάλληλο σημείο με λιβαδάκι παραποτάμιο για βουτίτσα, πικνίκ και ξάπλα κάτω από τα δέντρα.

...και μετά συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέσα από τον κάμπο με τα δέντρα.

Και τις λεβάντες!

Και τα ηλιοτρόπια!

Πανηγυρικό κλείσιμο σεζόν

Λοιπόν, τι είχαμε αυτές τις μέρες; Το φεστιβάλ της Αβινιόν είναι στα μισά του, γιορτές σε όλες τις πόλεις και τα χωριά, ο κόσμος όλος μετακομίζει προς το νότο και το Tour de France να περνάει το περασμένο Σάββατο από εδώ δίπλα.

Τίποτα όμως από τα παραπάνω δεν έγινε. Βλέπεις είχα πει ότι θα πάω στα Vercors πριν καν έρθω στη Γαλλία, είχαμε μάλιστα ξαναπροσπαθήσει να σκάσουμε μύτη αλλά αν θυμάσαι ο καιρός μας τα είχε χαλάσει. Αυτήν την φορά τα έπαιξα όλα για όλα. Αγνόησα επειδικτικά τις προειδοποιήσεις για βροχερό καιρό στα βουνά και πήρα μάλιστα και μια μέρα άδεια για να μακρύνω τη διαμονή. Παρασκευή στις 4:00 έφυγα από το γραφείο, θέλω ένα τέταρτο να περπατήσω μέχρι την πύλη, 4:20 καταφτάνει η κυρία με την κούρσα φορτωμένη ως απάνω και φύγαμε, ούτε λεπτό για χάσιμο. 

Μετά από τρεις ώρες παρά κάτι στο τιμόνι, περνάμε το Col de la Croix-Haute, πράγμα που σημαίνει ότι θα δούμε μπροστά μας την κοιλάδα Trièves, αριστερά μας τα Vercors και δεξιά μας όλες τις Γαλλικές Άλπεις.

...όπερ και εγένετο.

Βρίσκουμε εύκολα το camping (το gps που μου πήραν δώρο τα παιδιά έχει γράψει ιστορία), στήνουμε και καθόμαστε να φάμε τα βραστά κόκκινα φασόλια που φέραμε μαζί. Τι εννοείς ξέχασες τα κρεμμύδια και θα τα φάμε σκέτα με λάδι; Ευτυχώς που φάγαμε στο δρόμο εκείνη την κολοκυθοκασόπιτα και ολόκληρη την τάρτα με τη μαρμελάδα που έφτιαξες γιατί αλλιώς θα μέναμε νηστικοί!

Οι προγνώσεις για τον αυριανό καιρό δεν είναι οι καλύτερες. Το meteo.fr δίνει βροχή το πρωί και άστατο μετά, το βαρόμετρο στο camping δίνει μόνο βροχές. "Ξέρεις βέβαια", μου λέει η καμπινγκτζού, "αυτές είναι τοπικές προβλέψεις". Δηλαδή για να καταλάβω, παίζει εδώ να βρέχει και πέντε χιλιόμετρα παραπέρα και ένα ψηλότερα να έχει λιακάδα; Λίγο χλωμό. Η ιδέα της ανάβασης στο Grand Veymont εγκαταλείπεται εν τη γενέσει. Απαγορεύεται δια ροπάλου λένε να ανέβεις στο οροπέδιο με βροχή ή ομίχλη κι εσύ θες να συνεχίσεις για την ψηλότερη κορυφή από την πρώτη μέρα που ήρθες. Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;

Εναλλακτικές υπάρχουν, όλα έτοιμα για κλασικό και εύκολο μονοπάτι σε χαμηλό υψόμετρο αύριο για να είμαστε σίγουροι. Πάμε να κάνουμε τον γύρο του Mont Aiguille να ζεσταθούμε και Κυριακή ή Δευτέρα κάνουμε και κάτι πιο ζόρικο.

Δις ιζ ιτ!

Το έργο θα προχωρήσει σε συνέχειες γιατί λένε ότι δεν πρέπει να επιβαρύνουμε πολύ τον αναγνώστη με μπλαμπλά. Τρίχες. Έχω βγάλει 350 φωτογραφίες και πρέπει να τις ξεδιαλέξω και να τις σιάξω πρώτα.