Η επιστροφή

Και ναι, πήγαμε και Γιάννενα. Κάπου εκεί, ανάμεσα από δυο γάμους και μια βάφτιση, με ό,τι αυτά συνεπάγονται, ξεκλέψαμε και μια μέρα για να βολτάρουμε και να βρούμε επιτέλους αυτόν τον Τσοκορέλο. Το πρόγραμμα είχε μεζεδοτσίπουρο μεσημεριανό και περιήγηση σε Ελαφότοπο-Άνω Πεδινά, όπου περιέργως δεν είχαμε πάει ποτέ.

Ένας γίγα-πλάτανος.

Ένα ωραίο καφενείο.

Hint: κάτω από το φαναράκι έχει μεσημεριανό με τα όλα του και καλή παρέα.

Κάπου εκεί το πήρα απόφαση να ρίξω το πρώτο σοβαρό περπάτημα μετά από δύο χρόνια. Βασικά ήθελα να πάρω τον μικρό και να τον ανεβάσω μέχρι το καταφύγιο της Αστράκας αλλά ανώτερες δυνάμεις μου το απαγόρευσαν κατηγορηματικά. Η συνήθης παρέα δεν ευκαιρούσε, αλλά την τελευταία στιγμή την παρτίδα έσωσε ο Μήτσος (o e-photographos ντε, αδελφό μπλογκ!), ο οποίος ως συνήθως έχωσε τον πατέρα του να κρατήσει το μαγαζί εκείνο το πρωί.

Ραντεβού όπως πάντα στο Καλπάκι πριν ξημερώσει. Φραπές και τυρόπιτα, το πρωινό του πρωταθλητή. Λέγαμε με σιγουριά ότι θα πάμε ως τη Δρακόλιμνη αλλά κανένας από τους δυο δεν πρέπει να το πίστευε πραγματικά. Παρκάρουμε στο Μικρό Πάπιγκο και πιάνουμε τον ανήφορο. Τρίτη φορά που ανεβαίνω αυτό το μονοπάτι και για ακόμα μια φορά το ξεκίνημα μου φαίνεται εξουθενωτικό. Μετά από λίγο όμως αλαφραίνω και η μηχανή αρχίζει να τραβάει. Συναντάμε τις βρύσες στη διαδρομή και αντί να καθήσουμε από ένα τέταρτο στην καθεμία, απλά γεμίζουμε τα μπουκάλια και συνεχίζουμε. Καλά, καλά, στη μια φάγαμε και κάτι μπισκότα. Στάσεις κάνουμε μόνο για φωτογραφίες.

Η σκιά των πύργων της Αστράκας με τις πρώτες αχτίδες του ήλιου.

Εδώ φάγαμε τα μπισκότα.

Πρατίνες. Παντού και πάντα.

Σιγά-σιγά ξεπροβάλλουν οι πρώτες αχτιδ...Το είπα ήδη αυτό.

Εδώ μαθαίνω του Μήτσου πως να βγάζει τον ήλιο με τις αχτίδες που λέγαμε (μικρό διάφραγμα ντε!)

Ναι, καλά βλέπεις στη φωτογραφία, πίσω του είναι το καταφύγιο. Τρεις ώρες με τις στάσεις αυτή τη φορά, μισή ώρα γρηγορότερα από παλιά. Για εμένα αυτή είναι η στιγμή που περιμένω. Όταν φτάνεις ψηλά στον αυχένα, ξαφνικά βλέπεις από πίσω, ανοίγει το μάτι και νιώθεις ότι πετάς. Βλέπεις μια θέα τόσο εντυπωσιακή που θα περίμενες να έχει ένταση και θόρυβο. Κι όμως, απόλυτη ησυχία.

Φωτό κλεμμένη από την κατάβαση. Για χιονισμένη και πανοραμική, κάνε κλικ εδώ.

Ζουμ μέσα στη λάκκα.

Άντε να κατηφορίσουμε κι εμείς με τη σειρά μας.

Εκεί πάνω είναι η Δρακόλιμνη, μια ανηφορίτσα έμεινε (χαχαχα).

Αλογάκια μέσα στη λάκκα.

Κι έτσι, αγκομαχώντας πλέον φτάσαμε στη λίμνη. Εκεί επιδόθηκα στο αγαπημένο μου σπορ. Πανοραμικές. Και φαγητό.

Νο.1: ρεφλέξιονς

Νο.2: με φόντο την Αστράκα

Νο.3: και Γκαμήλα, και Πλόσκος, και Αστράκα, και ρεφλέξιονς

"Ω ρε Μήτσο κάτι γκρέμια που'χει από δω! Τα είδες;"

Ξεκουραστήκαμε-στεγνώσαμε για μισή ώρα περίπου πριν πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Μαζέψαμε ανάσες γιατί η ανηφόρα ως το καταφύγιο, η τελευταία της ημέρας, προβλεπόταν δύσκολη κάτω από τον ήλιο.

Με το κυάλι φαινόταν. Το καταφύγιο, όχι ο ήλιος.

Άρχισαν να εμφανίζονται και μερικά σύννεφα, ό,τι πρέπει για το τοπίο.

Λίγο παρακάτω.

Τα άλογα το έριξαν στο ξεμούδιασμα.

Συρθήκαμε στην τελική ανηφόρα αλλά το άξιζε. Στο καταφύγιο μας περίμενε σκιά, κι άλλα μπισκότα, ένας από τους καλύτερους φραπέδες της επικράτειας κι ένα τσιγαράκι για τα επινικιά. Αθλητές, όχι αστεία. Μας έμεναν πλέον μόλις δυόμισι ωρίτσες κατηφόρα ως το αμάξι, οι οποίες πέρασαν ευχάριστα με συζήτηση σχετικά με τη φωτογραφία γάμου και τις ευκολίες που προσφέρουν στον επαγγελματία οι νέες τεχνολογίες.

Μετά στο σπίτι έφαγα. Πολύ. 

Η Μιελάνδρη

Χμμμ...σα ν'αραιώσαμε πολύ μου φαίνεται. Φταίει κυρ-αναγνώστα που αραίωσαν οι βόλτες, τι να κάνουμε! Επιφυλάσσομαι (με επιφυλάξεις πάντα) για το προσεχές θέρος. Εώς τότε, θα ασχολούμαστε με το να καλύπτουμε κενά του παρελθόντος. 

Που λες, έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά και φυσικά έκανα ωραίο χάζι στον ορίζοντα. Αν η μέρα είναι σχετικά καθαρή μπορείς να δεις όλη την κορυφογραμμή προς τα ανατολικά. Αν πάλι έχεις όρεξη, μπορείς να κάτσεις με τους χάρτες και τον γούγλη και να βρεις μία-μία τις κορυφές. Από τις πρώτες εβδομάδες μου είχε μπει στο μάτι μια κορφή που αν και ήταν σχετικά κοντινή (άρα και χαμηλή), φαινόταν αρκετά μυτερή, άρα και ενδιαφέρουσα.

Μετά από λίγη ψάχτικη στο σπίτι βρέθηκε. Το όνομα αυτής: Mielandre και το ύψος της μόλις 1451μ. Από τότε καταχωρήθηκε στις μελλοντικές αναβάσεις και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, η οποία ήρθε περίπου πριν ένα χρόνο. Τότε, έχοντας στα πόδια την ωραία διήμερη στο Mont Aigoual (εδώ κι εδώ), ξεκινήσαμε μαζί με τον Ίναμ για μια χαλαρή ημερήσια ανάβαση. Οι βόλτες με το αυτοκίνητο στην περιοχή του Drôme είναι πάντα απολαυστικές. Ανάμεσα από χαμηλά βουνά και μέσα από όμορφες και τελείως ήσυχες κοιλάδες, ανηφορίσαμε σιγά-σιγά μέχρι το σημείο εκκίνησης, το καταφύγιο στο Col de Blanc.

Καταπράσινο και καταπρόβατο το διάσελο.

Το καταφύγιο από λίγο ψηλότερα. Στο βάθος το Massif de Saou. Έχουμε πάει ΚΑΙ εκεί.

Η ανάβαση μέσα από ωραίο δάσος αρχικά και, αν θυμάμαι καλά, όχι ιδιαίτερα επίπονη. Βγαίνοντας στο γυμνό έχεις δύο επιλογές: να πας καρφί επάνω ή να κάνεις λίγο κυκλική διαδρομή με μικρότερη κλίση.

Μου πήρε γύρω στα πέντε λεπτά κουβέντα αλλά τους έπεισα τελικά να πάμε από γύρω, ο αρχιτεμπέλαρος!

Μόλις πιάσαμε τη ράχη και φανήκαν οι Άλπεις, αρχίσαμε τα επιφωνήματα.

...όχι τίποτα, αλλά θυμήθηκε λίγο και ο συνοδοιπόρος μας τα μέρη του. Καλά, χρυσά τα βουναλάκια γύρω μας αλλά Ιμαλάια δεν τα λες. Μετά από ένα δεκάλεπτο στη ράχη της Μιελάνδρης, πιάσαμε την κορυφή και αράξαμε για να χαζέψουμε τη θέα. Μπορεί να μην είναι ψηλό βουνό αλλά είναι σαν παρατηρητήριο στη θέση που βρίσκεται. Εγώ με τον Ίναμ πιάσαμε θέση που κοιτούσε προς τα ανατολικά...

...και η κυρία προς τα βόρεια!

Εκεί συναντήσαμε και κάτι Ολλανδούς που έχουν μετακομίσει και ζουν σ'ένα χωριό εκεί δίπλα.

Αυτό.

Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε τα κατιτίς μας πήραμε τον δρόμο για κάτω, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά. Ποικιλία.

Αφήνοντας την κορυφή.

Στο κατέβασμα αντιμετωπίσαμε το παραδοσιακό πρόβλημα: απότομη κατεβασιά μέσα σε δάσος με το μονοπάτι στρωμένο φύλλα. Η πρόσφυση δυσκόλευε, η κυρά μουλάρωνε και ο τρίτος της παρέας έφυγε μπροστά και έγινε καπνός. Τον ξαναβρήκαμε στη βάση του βουνού να κοιμάται μέσα σ'ένα λιβαδάκι. Από εκεί συνεχίσαμε σε χαλαρούς ρυθμούς μέχρι το αυτοκίνητο.

Να ξανακάναμε μια βόλτα προς τα μέρη της!  

Val di Sole από ψηλότερα

Ένα πρωινό, κάπου στα μισά της διαμονής μας στη Val di Sole, πήραμε το τοπικό λεωφορείο μέχρι το Passo del Tonale που βρίσκεται στο τέρμα της κοιλάδας και έχει ένα από τα μεγάλα χιονοδρομικά της περιοχής. Στο πλάνο της ημέρας ήταν να πάρουμε από εκεί το τελεφερίκ για το Passo Paradiso κάπου εφτακόσια μέτρα ψηλότερα. Ελλείψει πεζοπορικού εξοπλισμού ήταν ο μόνος τρόπος να βρεθούμε ψηλά. Έτσι, μετά από 45 λεπτά ανηφορικής διαδρομής το λεωφορείο μας άφησε στο γεμάτο ξενοδοχεία Passo del Tonale, σίγουρα όχι το πιο γοητευτικό μέρος αλλά ανάμεσα σε εντυπωσιακές κορφές. 

Το τελεφερίκ και το Passo Paradiso στα αριστερά.

Από πάνω προς τα κάτω.

Το να πάρουμε τελεφερίκ πάντως το παραδέχομαι, ήταν ρίσκο. Η υψοφοβικιά αποφάσισε να μου κάνει την χάρη και να δεχτεί να κάνουμε μια ανεβασιά και μια κατεβασιά. Αλλά μόνο μία. Εγώ από την άλλη επειδή δεν είμαι αχάριστος διάλεξα το τελεφερίκ που κάνει μια από τις πιο δραματικές αναβάσεις στην περιοχή. Ευτυχώς που είμασταν μόνοι στην καμπίνα, δεν λέω τίποτε άλλο.

Εκεί πάνω που λες έχουν στήσει ένα μεγάλο καταφύγιο με φουλ κομφόρ και ένα λιφτ που σε πάει πάνω από τις δύο αλπικές λίμνες μέχρι το δεύτερο καταφύγιο στα 2700 περίπου.

Η μια λίμνη.

Η θέα προς τα βόρεια - Άλπεις Ortler.

Το λιφτ για παραπέρα.

Η αλήθεια είναι πως ήμουν επιφυλακτικός για το τελεφερίκ αλλά υπέκυψα. Δεν τα συμπαθώ, είναι αλήθεια. Βρωμίζουν τα βουνά και αυτά και τα καταφύγια-ξενοδοχεία. Η άποψή μου αυτή επιβεβαιώθηκε. Μαζί τους έρχονται και πολλά άλλα. Πυλώνες υψηλής τάσης, τεράστιοι σωλήνες υδροδότησης, δυο μεγάλοι εκσκαφείς στο πάνω καταφύγιο να κάνουν εργασίες και μαζί ένα κάρο άσχετοι (όπως κι εμείς φυσικά) που ανέβηκαν για ηλιοθεραπεία ή μπύρα. Στο δεκάλεπτο που με ανέβαζε (μόνο μου) το λιφτ πιο πάνω φανταζόμουν το τοπίο άδειο, σιωπηλό και αφημένο στην ησυχία του. Την επόμενη φορά ανέβασμα με τα πόδια ή αλλιώς χάζι από κάτω. Την επόμενη φορά να πάρω λιγότερα ρούχα συνεδριακά και στην θέση τους να χώσω τα μποτάκια!

Το απόγευμα, μετά την επιστροφή μας στο κάμπινγκ, πήγαμε την καθιερωμένη μας περπατάδα στο Pelizzano.

Νάτο πάλι.

Στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό παρατηρήσαμε την ταμπέλα έξω από ένα σπίτι: "Εκτροφή πέστροφας, φρούτα και λαχανικά". Το πρόβλημα όμως ήταν ότι δεν είχαμε τρόπο να μαγειρέψουμε πέστροφες στα γκαζάκια και αυτό το πήρα βαριά. Σκέφτηκα διάφορες πατέντες αλλά κάθε φορά ήταν εμφανές ότι δύσκολα θα γινόταν κάτι. Έτσι πήγαμε με σκοπό να ψωνίσουμε μόνο φρούτα και λαχανικά, ενώ εγώ στον δρόμο είχα παραδοσιακά κατεβάσει τα μούτρα.

Η ιδιοκτήτρια καθάριζε σε ένα μικρό υπόστεγο ψάρια για μια πελάτισσα και εμείς κάναμε χάζι τον ωραίο μπαξέ της. Δεν έμοιαζε Ιταλίδα, πιο πολύ μου έκανε για ΝΑ Ασία. Μετά πιάσαμε την κουβέντα. Έζησε για λίγα χρόνια στη Γλυφάδα είπε, εκεί κοντά στην θάλασσα. Κατάλαβα. Τουλάχιστον της αφήσαμε καλή εντύπωση της γυναίκας, έδωσε και ελληνικό όνομα στην κόρη της. Όσο για τα ψώνια, μας έκοψε φρέσκια σαλατούλα ανάμικτη, όσα άγριοσπάραγγα της είχαν μείνει, δυο ραπάνια και δεν πήρε σχεδόν τίποτα. Και πάλι μόλις επιστρέψαμε γκρίνιαξα λίγο για την απουσία της πέστροφας αλλά τελικά μου πέρασε.

Η επόμενη βόλτα μας ήταν προς μια από τις διακλαδώσεις της κοιλάδας, στο Peio που βρίσκεται στα πόδια του Monte Vioz.

Ορίστε.

Στο χωριό δεν είχε πολύ κόσμο, οι περισσότεροι τουρίστες σταματούν λίγο πριν το Peio που έχει ιαματικά λουτρά. Φτάσαμε λίγο πριν το μεσημέρι και ξεκινήσαμε τον περίπατό μας μέχρι τη μικρή λίμνη του Covel, περίπου μιάμιση ώρα πιο μέσα.

Η λουτρόπολη όπως φαίνεται από το Peio.

Στην έξοδο του χωριού συναντήσαμε το παλιό πολεμικό νεκροταφείο με την εκκλησία του St. Rocco. Αυτός όπως διαβάσαμε στην επιγραφή δεν είναι άλλος από τον Saint-Roch, προστάτη του Μονπελιέ (βοήθειά μας!).

Το εκκλησάκι.

Μνημείο και σημαία Γιουροπίαν Γιούνιον.

Ανεβαίνοντας, μια ματιά στην κοιλάδα του Peio,

Εξοχικά στη διαδρομή.

Το Monte Vioz πάντα απέναντι.

...και πολλά νερά!

Στη λιμνούλα είχε μπόλικο κόσμο και φασαρία. Φτάσαμε καταμεσήμερο και όλοι τρώγανε, ευτυχώς μέσα στον οριοθετημένο χώρο. Αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της, να επιστρέψουμε και να φάμε στα τραπεζάκια που έχει δίπλα στον St. Rocco (βοήθειά μας!).

Η λίμνη και ο καταρράκτης του ρέματος που την τροφοδοτεί.

Υποχρεωτικές αντανακλάσεις.

...και το νερό που φεύγει προς την κοιλάδα.

Αφού τσιμπήσαμε το μεσημεριανό μας στον St. Rocco (βοήθειά μας!) και είδαμε ότι έχουμε τρεις ώρες χρόνο μέχρι να περάσει το επόμενο λεωφορείο αποφασίσαμε να κατεβούμε με τα πόδια από το Peio ως το Cogolo που βρίσκεται χαμηλά στην κοιλάδα και να το πάρουμε από εκεί. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε από μακριά και το μελλοντικό μας σπίτι.

Δεν μπορώ να διαλέξω. Αυτό στη μέση ή το άλλο παραπάνω;

Επιστρέψαμε στο κάμπινγκ κουρασμένοι και ηλιοκαμμένοι. Κάναμε ένα μπανάκι και αράξαμε να ξεκουραστούμε όταν από την διπλανή σκηνή/θηρίο/ξενοδοχείο-πεντάστερο που έμενε ένα ζευγάρι Ολλανδών μύρισε πέστροφα τηγανητή σε βούτυρο. Εγώ φταίω ρε που τους το είχα πει από την προηγουμένη!

Η τελευταία μέρα πέρασε παραδοσιακά πλέον με βόλτα στο Pelizzano και καφεδάκι στην ωραία του πλατεία. Πλέον είχαμε μάθει τους περισσότερους από τους μπαρμπάδες που σύχναζαν εκεί, τα κουσούρια τους και φτιάχναμε και ωραίες ιστορίες στο μυαλό μας γι'αυτούς. Την επόμενη μέρα αναχώρηση για Μιλάνο.

Η πλατεία.

Κάτι όμορφα λουλούδια εκεί γύρω.