Η Μιελάνδρη

Χμμμ...σα ν'αραιώσαμε πολύ μου φαίνεται. Φταίει κυρ-αναγνώστα που αραίωσαν οι βόλτες, τι να κάνουμε! Επιφυλάσσομαι (με επιφυλάξεις πάντα) για το προσεχές θέρος. Εώς τότε, θα ασχολούμαστε με το να καλύπτουμε κενά του παρελθόντος. 

Που λες, έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά και φυσικά έκανα ωραίο χάζι στον ορίζοντα. Αν η μέρα είναι σχετικά καθαρή μπορείς να δεις όλη την κορυφογραμμή προς τα ανατολικά. Αν πάλι έχεις όρεξη, μπορείς να κάτσεις με τους χάρτες και τον γούγλη και να βρεις μία-μία τις κορυφές. Από τις πρώτες εβδομάδες μου είχε μπει στο μάτι μια κορφή που αν και ήταν σχετικά κοντινή (άρα και χαμηλή), φαινόταν αρκετά μυτερή, άρα και ενδιαφέρουσα.

Μετά από λίγη ψάχτικη στο σπίτι βρέθηκε. Το όνομα αυτής: Mielandre και το ύψος της μόλις 1451μ. Από τότε καταχωρήθηκε στις μελλοντικές αναβάσεις και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, η οποία ήρθε περίπου πριν ένα χρόνο. Τότε, έχοντας στα πόδια την ωραία διήμερη στο Mont Aigoual (εδώ κι εδώ), ξεκινήσαμε μαζί με τον Ίναμ για μια χαλαρή ημερήσια ανάβαση. Οι βόλτες με το αυτοκίνητο στην περιοχή του Drôme είναι πάντα απολαυστικές. Ανάμεσα από χαμηλά βουνά και μέσα από όμορφες και τελείως ήσυχες κοιλάδες, ανηφορίσαμε σιγά-σιγά μέχρι το σημείο εκκίνησης, το καταφύγιο στο Col de Blanc.

Καταπράσινο και καταπρόβατο το διάσελο.

Το καταφύγιο από λίγο ψηλότερα. Στο βάθος το Massif de Saou. Έχουμε πάει ΚΑΙ εκεί.

Η ανάβαση μέσα από ωραίο δάσος αρχικά και, αν θυμάμαι καλά, όχι ιδιαίτερα επίπονη. Βγαίνοντας στο γυμνό έχεις δύο επιλογές: να πας καρφί επάνω ή να κάνεις λίγο κυκλική διαδρομή με μικρότερη κλίση.

Μου πήρε γύρω στα πέντε λεπτά κουβέντα αλλά τους έπεισα τελικά να πάμε από γύρω, ο αρχιτεμπέλαρος!

Μόλις πιάσαμε τη ράχη και φανήκαν οι Άλπεις, αρχίσαμε τα επιφωνήματα.

...όχι τίποτα, αλλά θυμήθηκε λίγο και ο συνοδοιπόρος μας τα μέρη του. Καλά, χρυσά τα βουναλάκια γύρω μας αλλά Ιμαλάια δεν τα λες. Μετά από ένα δεκάλεπτο στη ράχη της Μιελάνδρης, πιάσαμε την κορυφή και αράξαμε για να χαζέψουμε τη θέα. Μπορεί να μην είναι ψηλό βουνό αλλά είναι σαν παρατηρητήριο στη θέση που βρίσκεται. Εγώ με τον Ίναμ πιάσαμε θέση που κοιτούσε προς τα ανατολικά...

...και η κυρία προς τα βόρεια!

Εκεί συναντήσαμε και κάτι Ολλανδούς που έχουν μετακομίσει και ζουν σ'ένα χωριό εκεί δίπλα.

Αυτό.

Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε τα κατιτίς μας πήραμε τον δρόμο για κάτω, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά. Ποικιλία.

Αφήνοντας την κορυφή.

Στο κατέβασμα αντιμετωπίσαμε το παραδοσιακό πρόβλημα: απότομη κατεβασιά μέσα σε δάσος με το μονοπάτι στρωμένο φύλλα. Η πρόσφυση δυσκόλευε, η κυρά μουλάρωνε και ο τρίτος της παρέας έφυγε μπροστά και έγινε καπνός. Τον ξαναβρήκαμε στη βάση του βουνού να κοιμάται μέσα σ'ένα λιβαδάκι. Από εκεί συνεχίσαμε σε χαλαρούς ρυθμούς μέχρι το αυτοκίνητο.

Να ξανακάναμε μια βόλτα προς τα μέρη της!  

Τουρ ντε Σάουθερν Φρανς

Γράφω την αποψινή ανάρτηση γιατί το έχω μεγάλη ανάγκη. Ανάγκη να σταματήσω να τρώω και να απασχολήσω αλλιώς τα χέρια μου. Βλέπεις, μια χαρά τα πήγαινα αλλά πριν είκοσι μέρες περίπου έσκασε μύτη η μάνα εκπληρώνοντας το τάμα που είχε κάνει. Δεν ήρθε μόνη βέβαια, έφερε μαζί της μια καραβαλίτσα τρόφιμα τα οποία σίγουρα θα μας φτάσουν σε περίπτωση πυρηνικού χειμώνα. Ας σταματήσω όμως τα παράπονα γιατί, να λέμε και του στραβού το δίκιο, απήλαυσα και με το παραπάνω τα φασόλια (ξερά και γίγαντες), τα παστέλια, τις αντζούγιες, τον τραχανά, τις μπάμιες, τον κιμά για μακαρόνια, τους κεφτέδες, τις καριόκες, τα σαραγλί, τον καφέ, το χαρουπόμελο, το σουτζούκι και τα τρία διαφορετικά είδη παστουρμά. Ζητώ ταπεινά συγνώμη στα εδέσματα που παρέλειψα να αναφέρω.

Είχε όμως την τιμητική της, δεν μπορώ να πω. Ακόμη θυμάμαι τον ενθουσιασμό της όταν της πρωτοείπα ότι βρήκα μια αγγελία για δουλειά στην Αβινιόν. Γι'αυτό και τα γυρίσαμε όλα:

Το χουριό

Το χουριό ΙΙ

Τη Νιμ με το ποταμάκι της...

...τα ωραία κτίρια...

...και τον κορκόδειλα για σύμβολο!

Φυσικά πήραμε και τον δρόμο για το νούμερο ένα αξιοθέατο της περιοχής (και νούμερο τρία σε ολόκληρη τη Γαλλία παρακαλώ), το ρωμαϊκό υδραγωγείο Pont du Gard.

Αυτό είναι το Castillon-du-Gard, ένα όμορφο μεσαιωνικό χωριό εκεί δίπλα.

Πηγαίναμε που λες στο υδραγωγείο και κάνω μια στάση μέσα στα χωράφια για να τραβήξω την αποπάνω φωτογραφία. Εκείνη την ώρα βγαίνει μέσα από το χωράφι ένα μεγάλο τρακτέρι. Ο οδηγός του βλέπει την πινακίδα του αυτοκινήτου, σταματάει και κατεβαίνει να γνωριστούμε. Δεύτερης γενιάς, Έλληνας με καταγωγή από την Θήβα. Συναντηθήκαμε κυριολεκτικά στο τελευταίο μέρος που θα μπορούσα να φανταστώ.

Το υδραγωγείο είναι αυτό.

Τώρα θυμήθηκα όμως πως έχω μια πολύ καλύτερη φωτό του από παλιότερα την οποία δεν έχω βάλει ποτέ στο μπλόγκι.

 Ορίστε

Οι Ρωμαίοι που λες το είχαν φτιάξει ως μέρος ενός συστήματος ύδρευσης για να μεταφέρουν τα νερά ενός ποταμού από το Uzes όπου πήγαζε μέχρι τη Nimes καμιά τριανταριά και βάλε χιλιόμετρα παραπέρα. Πρόσεξε και άλλη μία λεπτομέρεια: αυτό το γιγάντιο κτίσμα φτιάχτηκε ώστε να μεταφέρει νερό πάνω από ένα ποτάμι. Ρωμαίοι: οι Σοβιετικοί της αρχαιότητας.

Πήγαμε και Uzes (δις)

Uzes ξανά

...και φυσικά στο αγαπημένο μου Lussan.

Μέχρι εδώ ήταν σαν μια ωραία επανάληψη για εμένα, αλλά είχαμε και μερικά μέρη που δεν είχα ξαναπάει.

Beaucaire

...και φυσικά Arles

...με μερικά πολύ όμορφα σοκάκια και μια ωραία αρένα.

Κάναμε κι άλλες επισκέψεις από τις οποίες δεν έχω φωτογραφίες αλλά τις κρατάω στο μυαλό μου. Την επόμενη φορά που θα έρθεις θα σε πάω κι αλλού!

Α ναι, πήγαμε και στο Cavaillon!

Αρένα

Κοίτα να σου πω, εγώ το βλέπω κάπως έτσι: εκεί στη μέση της αρένας είμαστε και γύρω μας έχουν ξαμολήσει όλα τ'αγρίμια. Από την άλλη, αυτοί οι λιγοστοί κάθονται στις κερκίδες και απολαμβάνουν το θέαμα. Όσο καθόμαστε εκεί κάτω, να το ξέρεις, τόσο θα στέλνουν καινούρια λιοντάρια.