Χειμωνιάτικο

Που λες, είχαμε έκπληξη σήμερα. Λέγαμε θα προλάβει και θα είναι πρώτη η μαμά, θα προλάβει η πεθερά, αλλά τελικά πρόλαβαν να ψωνίσουν το πρώτο ο θείος Κωστής με τη θεία Στέλλα!

Φωτό με σαφές υποννοούμενο - καλά κατάλαβες.

Προφανώς, έπρεπε να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που δε βολτάρουμε πολύ τους τελευταίους μήνες, δε νομίζεις; Από την άλλη ούτε ο καιρός ήταν ο καλύτερος, έριξε κάτι περιποιημένες βροχές και μας έκλεισε μέσα. Βέβαια χτες μας έκανε τη χάρη και άνοιξε, οπότε ξεμυτίσαμε για να ξεμουδιάσουμε όσο μπορούμε.

Δέντρα χειμερινά.

Ο κεντρικός δρόμος του καινούργιου χωριού με το σχολείο στα δεξιά.

Λίγο παραπέρα το δημαρχείο με την εκκλησία.

Μια ωραία επιγραφή.

Κι ένα βίντεο από τη μοναδική πολυκατοικία του Lirac! (δυνάμωσε τον ήχο)

Birds in Lirac from Dimitris on Vimeo.

Πάντως τώρα που το συζητάμε, καιρός είναι για μια μικρή εξόρμηση. Αν θελήσετε να μας βρείτε τις επόμενες μέρες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω χάρτη που βρήκα εδώ.

Το ξέρω, είναι χάρτης φωτορύπανσης. Από την άλλη μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος για να εντοπίσει κανείς τις περιοχές όπου συνήθως κινούμαστε. Πώς; Περνώντας τον από ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και εμφανίζοντας το αρνητικό!

Καλές γιορτές να'χετε και τα λέμε από το '14!

Τα χρυσά αμπέλια

Μιας και το τωρινό μας σπίτι είναι στην ακρή του χωριού, είναι πιο εύκολο να βγαίνουμε για βολτίτσες (όταν δε βαριόμαστε βεβαίως). Αν και ο καιρός πλέον κρύωσε, είναι ωραία τα μέρη αυτές τις μέρες γιατί τα αμπέλια αλλάζουν χρώμα.

Εμείς πήγαμε προς αυτό το Ρετούρ.

Από την κάτω πλευρά του χωριού έχει ένα μεγάλο και ωραίο πλάτωμα όλο αμπέλια. Θα κανονίσω να πάω μια από αυτές τις μέρες να το φωτογραφίσω. Τόσο κίτρινο χρώμα μου θύμισε τα ηλιοτρόπια της Βόλβης.

Οι νέοι γείτονες

Διαφορετικό σπίτι, διαφορετικοί γείτονες...

Κάτι νεαρά σκυλάκια

Κάτι γέρικα γατιά

Και δυο ωραία άλογα!

Επ! Παραλίγο να ξεχάσω και τις τελευταίες φωτό που τράβηξα στο προηγούμενο σπίτι. Μεζέδες φυσικά.

Τώρα είναι η εποχή που πετάγονται τα μανιτάρια!

Μπορείς να τα κάνεις ωραία πικάντικη σουπίτσα.

...ή βαρβάτη ομελέτα φούρνου με πατάτες.

Μπορείς επίσης να τα βάλεις στα σπιτικά μπεργκερόνια που έφτιαξες.

Ουφ! Πείνασα.

Ξαναβρεθήκαμε

Κι έτσι ξεκίνησες και πάλι. Με την πρώτη ευκαιρία να πας και πάλι στο ίδιο μέρος. Στη διαδρομή άρχισες να σκέφτεσαι όλο και περισσότερο ότι το συναίσθημα που είχες τις προηγούμενες φορές είναι μάλλον αληθινό.

Τα βουνά που διασχίζεις κάτι σου θυμίζουν.

Στο θυμίζουν και οι στροφές του δρόμου.

Τα σπίτια που είναι χωμένα στο πράσινο.

Τα ποτάμια φέρνουν στη μνήμη μέρη που άφησες πριν καιρό,

το ίδιο και τα γεφύρια που περνούν από πάνω τους.

Η εκκλησία στην πλατεία του χωριού,

οι βρύσες,

τα παλιά τα σπίτια,

τα δρομάκια που περπάτησες για άλλη μια φορά,

η τελευταία κλεφτή ματιά προς τα πίσω την ώρα που φεύγεις...

...και πάνω απ'όλα οι άνθρωποι. Μπορεί να έχουν διαφορετική κοψιά, μπορεί να μιλούν διαφορετική γλώσσα αλλά στην ουσία είναι οι ίδιοι άνθρωποι και αυτοί φτιάχνουν τον τόπο. Τελικά μπορεί να χάνουμε κάτι σημαντικό αλλά μας περιμένει και πάλι πίσω από την γωνία να το ανακαλύψουμε ξανά, απλά με διαφορετικό όνομα!

Τουρ ντε Σάουθερν Φρανς

Γράφω την αποψινή ανάρτηση γιατί το έχω μεγάλη ανάγκη. Ανάγκη να σταματήσω να τρώω και να απασχολήσω αλλιώς τα χέρια μου. Βλέπεις, μια χαρά τα πήγαινα αλλά πριν είκοσι μέρες περίπου έσκασε μύτη η μάνα εκπληρώνοντας το τάμα που είχε κάνει. Δεν ήρθε μόνη βέβαια, έφερε μαζί της μια καραβαλίτσα τρόφιμα τα οποία σίγουρα θα μας φτάσουν σε περίπτωση πυρηνικού χειμώνα. Ας σταματήσω όμως τα παράπονα γιατί, να λέμε και του στραβού το δίκιο, απήλαυσα και με το παραπάνω τα φασόλια (ξερά και γίγαντες), τα παστέλια, τις αντζούγιες, τον τραχανά, τις μπάμιες, τον κιμά για μακαρόνια, τους κεφτέδες, τις καριόκες, τα σαραγλί, τον καφέ, το χαρουπόμελο, το σουτζούκι και τα τρία διαφορετικά είδη παστουρμά. Ζητώ ταπεινά συγνώμη στα εδέσματα που παρέλειψα να αναφέρω.

Είχε όμως την τιμητική της, δεν μπορώ να πω. Ακόμη θυμάμαι τον ενθουσιασμό της όταν της πρωτοείπα ότι βρήκα μια αγγελία για δουλειά στην Αβινιόν. Γι'αυτό και τα γυρίσαμε όλα:

Το χουριό

Το χουριό ΙΙ

Τη Νιμ με το ποταμάκι της...

...τα ωραία κτίρια...

...και τον κορκόδειλα για σύμβολο!

Φυσικά πήραμε και τον δρόμο για το νούμερο ένα αξιοθέατο της περιοχής (και νούμερο τρία σε ολόκληρη τη Γαλλία παρακαλώ), το ρωμαϊκό υδραγωγείο Pont du Gard.

Αυτό είναι το Castillon-du-Gard, ένα όμορφο μεσαιωνικό χωριό εκεί δίπλα.

Πηγαίναμε που λες στο υδραγωγείο και κάνω μια στάση μέσα στα χωράφια για να τραβήξω την αποπάνω φωτογραφία. Εκείνη την ώρα βγαίνει μέσα από το χωράφι ένα μεγάλο τρακτέρι. Ο οδηγός του βλέπει την πινακίδα του αυτοκινήτου, σταματάει και κατεβαίνει να γνωριστούμε. Δεύτερης γενιάς, Έλληνας με καταγωγή από την Θήβα. Συναντηθήκαμε κυριολεκτικά στο τελευταίο μέρος που θα μπορούσα να φανταστώ.

Το υδραγωγείο είναι αυτό.

Τώρα θυμήθηκα όμως πως έχω μια πολύ καλύτερη φωτό του από παλιότερα την οποία δεν έχω βάλει ποτέ στο μπλόγκι.

 Ορίστε

Οι Ρωμαίοι που λες το είχαν φτιάξει ως μέρος ενός συστήματος ύδρευσης για να μεταφέρουν τα νερά ενός ποταμού από το Uzes όπου πήγαζε μέχρι τη Nimes καμιά τριανταριά και βάλε χιλιόμετρα παραπέρα. Πρόσεξε και άλλη μία λεπτομέρεια: αυτό το γιγάντιο κτίσμα φτιάχτηκε ώστε να μεταφέρει νερό πάνω από ένα ποτάμι. Ρωμαίοι: οι Σοβιετικοί της αρχαιότητας.

Πήγαμε και Uzes (δις)

Uzes ξανά

...και φυσικά στο αγαπημένο μου Lussan.

Μέχρι εδώ ήταν σαν μια ωραία επανάληψη για εμένα, αλλά είχαμε και μερικά μέρη που δεν είχα ξαναπάει.

Beaucaire

...και φυσικά Arles

...με μερικά πολύ όμορφα σοκάκια και μια ωραία αρένα.

Κάναμε κι άλλες επισκέψεις από τις οποίες δεν έχω φωτογραφίες αλλά τις κρατάω στο μυαλό μου. Την επόμενη φορά που θα έρθεις θα σε πάω κι αλλού!

Α ναι, πήγαμε και στο Cavaillon!

Η ανακάλυψη της Αμερικής

Δεν ήταν πολύ χαρούμενο λέει το χτεσινό. Καλά, ας δοκιμάσουμε σήμερα κάτι με λιγότερα σύννεφα και βροχή. Να σας παίξω τότε λίγο χωριό από την μοναδική ίσως ηλιόλουστη μέρα από τότε που γυρίσαμε.

(όλο με κατηγορεί ότι γκρινιάζω για τον καιρό τελευταία, δεν ξέρω γιατί)

Πρώτα βγαίνεις στη γειτονιά...

Πίσω από την εκκλησία έχει την πόρτα.

Από εκεί ξεκινάει το καλντεριμάκι που σε ανεβάζει σε δέκα λεπτά στο κάστρο. Πέρσι τέτοιες μέρες έφτανα πάνω τρέχοντας, σχεδόν χωρίς στάση. Φέτος όχι όμως γιατί ο καιρός είναι κακός και δεν βγαίνω όσο θέλω.

Από εκεί έχει ωραία θέα στην γύρω περιοχή που πρασίνισε παρά την κακοκαιρία.

Ζουμ! (είχα πει ότι θα την ξαναβγάλω αυτή)

Η γειτονιά από το κάστρο. Σήμερα δεν θα φαινόταν λόγω βροχής.

Μετά ξανακατεβαίνεις και πας μια βόλτα από την πλατεία κάτω από την εκκλησία. Πάνω από το τοιχάκι είναι και τα σπίτια του παλιού χωριού. Πάντα πίστευα ότι ήταν υπερβολή να έχουν ταμπέλες παντού για το που βρίσκεται το παλιό χωριό. Έτσι κι αλλιώς τρία-τέσσερα σπίτια είναι.

Να, εδώ στα δεξιά.

Που λες, πολλούς μήνες αφότου εγκατασταθήκαμε είχε μια γιορτή στην πλατεία. Γιορτή Μεσαιωνική λέει με δήθεν ιππότες, ξιφομαχίες και στα μεγάφωνα να παίζει Vangelis. Όλα τα λεφτά ήταν, ίσως πρέπει να τα γράψω ξεχωριστά κάποτε. Κάλεσα που λες κάτι φίλους για πικνίκ στο πάρκο (ωραίο κάλεσμα ρε!) και μετά να πάμε στη γιορτή. Όταν τελείωσε τους κάναμε ξενάγηση στο χωριό. Πάνω από την πλατεία έχει μια είσοδο.  

Αυτή.

-Πού πάει από εκεί;
-Πουθενά, καμιά αυλή θα είναι, λέω.
-Σίγουρα; Σαν να βγάζει κάπου.
-Σου λέω όχι. Τόσους μήνες μένουμε 100 μέτρα από εδώ, δεν θα ξέραμε;

Τελικά αποφάσισε να με αγνοήσει επιδεικτικά. Καλά έκανε, μας βρήκε λίγο παραπέρα και με χαμόγελο νίκης μας είπε ότι εκεί μέσα είναι το παλιό χωριό. Ρόμπα γίναμε.

Μετά το πέρασμα.

Άλλες φωτογραφίες εκεί μέσα δεν τράβηξα τις προάλλες γιατί είχαν βάλει κάτι αμάξια μέσα και μου χαλούσαν τα κάδρα. Δεν ξαναπήγα κιόλας από εκείνη τη μέρα γιατί βρέχει συνέχεια.

Φαίνονται κι απ'το κάστρο τρομάρα μου.

Άσχετο αυτό, είναι απ'έξω. Ωραίο όμως.

...και ωραία πόρτα.

Ορίστε, τώρα καλύτερα. Φωτογραφίες, ευχάριστη διάθεση και ιστορία με ηθικό δίδαγμα. Μ'αυτά και μ'αυτά ψιλοξέμεινα και από φρέσκο υλικό. Λέω αν φτιάξει ο καιρός το ΣΚ να πάω να μαζέψω μερικές φωτογραφίες.

Update: France's spring coldest since 1987
                Εντάξει τώρα;