Πάλι καλά

Πάλι καλά που βλέπουμε και κανένα τέτοιο πού και πού.




Σε μαύρο φόντο.

Σε μεγάλο μέγεθος.

Για μια υγιή σχέση

Μα καλά, είσαι ένας ράντομ άνθρωπος που σπούδασε μηχανικός (ή σχεδόν), δεν ήσουν χωμένος στα κόλπα και τέλειωσες κάποια στιγμή το πανεπιστήμιο. Μετά δουλειά ούτε για πλάκα και αναγκάζεσαι για να συντηρήσεις/συντηρηθείς να μπαρκάρεις με καράβι. Και γυρίζεις μια ωραία πρωία και λες πως για το χάλι φταίω εγώ, σίγουρα όχι εσύ ο ίδιος και ευτυχώς που υπάρχουν και οι κυβερνήτες μας γιατί αλλιώς ο κόσμος θα πεινούσε. Ε τότε ψηλέ σου αξίζουν όλοι αυτοί, το πρόβλημα είναι ότι θα μας πάρεις κι εμάς στον πάτο. 

Το παραπάνω να το λέτε που και που κι εσείς ώστε να έχετε μια υγιή σχέση με τους φίλους που θα σας απομείνουν. Λίγοι και καλοί!

...αν πάλι θέλετε να έχετε υγιή σχέση με το έτερον ήμισυ, διαβάστε παρακάτω. Έστω ότι εσένα σου αρέσει να ανεβαίνεις τα βουνά, το κορίτσι όμως γουστάρει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου πιστεύεις ότι μια μέρα θα της αποδείξεις πόσο λάθος κάνει όμως από την άλλη είναι καλοκαίρι και δεν θέλεις να της χαλάσεις το χατήρι. Είπαμε, θέλει σκηνούλα και θάλασσα!

Παρασκευή απόγευμα, τελειώνεις σχετικά νωρίς από το πανεπιστήμιο. Πας σπίτι, φορτώνεις τα συμπράγκαλα και φεύγεις καρφί για τον κόλπο της Πλαταριάς όπου και μικρό, ήσυχο κάμπινγκ. Στήνεις, μπάνιο με την δύση του ήλιου και μετά κάνα κεράκι κτλ κτλ. Εντωμεταξύ έχεις κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες με τον Άγγελο. Ξημερώματα Σαββάτου σηκώνεσαι, ντύνεσαι, τσιμπάς το αμάξι, τον συναντάς στην Εγνατία και μαζί τραβάτε για την Βέλλιανη. Από εκεί θα ξεκινήσετε για να ανεβείτε τον Γκορίλα.

(Κανονικά εδώ θα έβαζα περιγραφή διαδρομής με λινκ στο σχωρεμένο το oreibasia.gr αλλά δεν μπορώ γιατί τα αφεντικά του αποφάσισαν μια ωραία πρωία να το κλείσουν παίρνοντας μαζί δεκάδες ώρες γραψίματος που είχαμε ρίξει εκεί μέσα. Τελικά το είχα κάνει κάπου backup αλλά δεν μ'αρέσει οπότε το προσπερνάω και επιχειρώ ξανά.)

Ο Γκορίλας έχει ψηλότερη κορυφή στα 1658μ και κρέμεται πάνω από την Παραμυθιά. Δεν είναι το πρώτο μπόι στην Ήπειρο, είναι αλήθεια, αλλά μπορείς να τον δεις σχεδόν από παντού λόγω της θέσης του. Η εκκίνηση γίνεται από τον αρχαιολογικό χώρο της Ελαίας.

Στο ξεκίνημα.

Ανεβαίνοντας έχεις ωραία θέα στον κάμπο.

Μετά από σχεδόν δύο ωρίτσες ανεβασμα φτάνεις στο διάσελο.

Έχει και ένα ωραίο εικόνισμα εκεί πάνω.

Κάπου εκεί χάνεις το μονοπάτι. Άπειρος γαρ, λες "ας πάμε προς αυτήν την κατεύθυνση και
θα βρούμε το μονοπάτι παραπέρα".

Μετά από ένα δίωρο περιπλάνησης (στην σωστή κατεύθυνση),
φτάνεις ξανά στην κορυφογραμμή και βλέπεις ότι το Ιόνιο
σου στέλνει μια γαμάτη καλοκαιρινή μπόρα!

Βασικά και πίσω μας, προς το Σούλι, τα πράγματα δεν δείχνουν καλύτερα. Α, τελείωσε
και το νερό!

Παρατηρείς και αυτόν τον βράχο...

Ναι, η επιστροφή είχε και μερικά ίχνη πανικού για να προλάβουμε την καταιγίδα. Λίγη σβελτάδα, λίγο στα τρία, στα τέσσερα, στα πέντε, λίγη καταρρίχηση και βρισκόμαστε στο εικόνισμα την ώρα που σκάνε οι πρώτοι κεραυνοί. Βουρ μέσα στο δάσος για χαμηλότερα υψόμετρα. Στο αμάξι αλλάγη όσων ρούχων έχουν μουσκέψει, δηλαδή όλα, και αποχαιρετισμός με γέλια.

Πίσω στο κάμπινγκ τίποτα δεν έχει διαταρραχθεί, εκεί βλέπεις δεν έριξε σταγόνα. Βρίσκεις το κορίτσι  στο αντίσκηνο να διαβάζει το βιβλίο της. Ένα γρήγορο μπανάκι και μετά σαλάτα-κοκκινιστό-μπύρα στα δύο. Βραδυνός ύπνος με το κύμα να φτιάχνει σάουντρακ. Από τις ωραιότερες αναβάσεις.

Ξαναβεντού

'Ηρθε η ώρα για τα πρώτα χιόνια της χρονιάς! Όχι τώρα, πάει ένας μήνας σχεδόν. 'Οταν δεν έρχονται σε σένα τα χιόνια καλό είναι να πηγαίνεις εσύ να τα βρεις. Αλλά πρώτα:

Αν θες να ψήσεις καλή και μαλακή προβατίνα στα κάρβουνα θέλεις πρώτα απ'όλα καλό κρέας. Καλά σιτεμένο, όχι χαζά. Παῖδια αν θες να κάνεις παιχνίδι με τα χεράκια, μπουτάκι αν θες πιο πολύ τσιτσί. Λίγο αλάτι και μπόλικο κόκκινο πιπέρι. ΟΧΙ ΛΑΔΙ! Έχεις δει τι κουβαλάει πάνω το κρέας; Βάλε κάρβουνα. Πολλά, θέλει φωτιά καλή. Το κρέας μην το γυρίσεις πολλές φορές και κράτα κι έναν πυροσβεστήρα κοντά γιατί μόλις αρπάξει θα φωνάζεις:
-Γυναίκαααααααα! Φέρε νερό!
Άστην ώρα πάνω, να γίνει καλά. Μετά φάτην.

Ειδική συμβουλή από την ντόπια: Αν είναι αρσενικό το ζώο, μην είναι στην περίοδο που προυτσαλιέται γιατί βρωμάει.

Τι να σας κάνω, κουβαλιέστε που κουβαλιέστε ως εδώ ψάχνοντας συμβουλές, να βάλω και γω τα πέντε σεντς μου (όχι 100% δικά μου αλλά λέμε τώρα).

Λοιπόν λέγαμε για την δεύτερη επίσκεψη στο Ventoux (η πρώτη εδώ). Μιας και είμασταν για τα καλά μέσα στο φθινόπωρο θέλαμε να βγούμε λίγο στο δάσος με τα κόκκινά του, τα κίτρινά του κτλ κτλ. Τα συγκεκριμένα δάση τα είχαμε μπανίσει από την άνοιξη και απλά περιμέναμε να έρθει η ώρα τους. Βρήκα και μια ενδιαφέρουσα διαδρομή, αυτήν την φορά όχι ιδιαίτερα δύσκολη αλλά με μια καλή κατεβασιά πάνω σε βρεγμένα φύλλα. Την έφαγα την βουτιά μου δηλαδή.

Χωρίς πολλά-πολλά λόγια:

Το ξεκίνημα

Λευκό-κόκκινο η σήμανση για μονοπάτι GR

Ο δυνατός αέρας μια βδομάδα πριν
έριξε κάτω όλα τα φύλλα...

...αλλά καθάρισε τον ουρανό...

...κι έριξε ένα καλό χιονάκι!

Εδώ τραυμάτισα τον πισινό και τον
εγωισμό μου.

Από εκεί και πέρα βόλτα στο δάσος και παιχνίδια με το φως.

Μια τελευταία όπως φεύγαμε με το αμάξι:

 

2520

Στις 8 Ιούνη του 2009, μαζί με τον Μήτσο πήγαμε πρώτη φορά προς τον Γράμο. Αρχικά είχαμε ξεκινήσει για λίμνες Αρρένων, επί τόπου αλλάξαμε γνώμη και φύγαμε προς Γκέσο και τελικά καταλήξαμε στη Σκίρτση, λίγο παραπέρα. Βάπτισμα του πυρός ουσιαστικά για ψηλό βουνό, με γερές ανηφόρες, παρακάμψεις, λάθη και χιονοπόλεμο σε μέρα που όλος ο κόσμος ήταν στις παραλίες.

Το 2520 (είναι η ψηλότερη κορφή, έτσι;) φάνταζε τότε πολύ μακρυά για τις δυνατότητές μας, ήταν όμως πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού και φέτος ήταν η ευκαιρία. Βλέπεις, όταν έρχεσαι για λίγες μέρες διακοπών και υπολογίζεις ότι σε παίρνει να κάνεις βαριά 2-3 αναβάσεις, φροντίζεις να είναι σημαντικές. Ο προγραμματισμός ξεκίνησε μεταξύ σοβαρού κι αστείου:

Δημήτρης-1: Τι ώρα θα περάσεις να με πάρεις;

Δημήτρης-2: Στις τέσσερις (τυχαίο νούμερο).

ή

Δημήτρης-2: Θα πάμε 2520 τη Δευτέρα.

Δημήτρης-3: Μπαμπά, μπαμπά θα κρατήσεις το μαγαζί να πάω με τα παιδιά; (Το είπε έτσι, αλήθεια)

Τελικά βρεθήκαμε ξημερώματα στον φούρνο στο Καλπάκι να σκοτώνουμε τυρόπιτες και κακάο, το πρωινό των πρωταθλητών. Οι κοστουμάτοι που εκείνη την ώρα γυρίζαν απ'τα πανηγύρια πρέπει να νόμιζαν πως είμαστε τρελλοί, πού να'ξεραν πως μάλλον είναι ανάποδα. Στην Αετομηλίτσα φτάσαμε ακριβώς την ώρα που χάραζε και ξεκινήσαμε αμέσως. 

Με το πρώτο φως.

Βουρ προς τα πάνω!

Πιάσαμε την ανηφόρα προς τον Γκέσο και κάποιοι από νωρίς δείξαν τις άγριες διαθέσεις τους. Τελικά όταν βγήκαμε στο γυμνό, λίγο πριν την κορυφή, τον ξαμολήσαμε να φύγει μπροστά μόνος του. Οι άλλοι τρεις τον παρακάμψαμε από κάτω και τον αφήσαμε εκεί να τρώει τα μπισκότα του.

Γκέσος, Σκίρτση και δυο καράφλες. Από την τρίτη (καράφλα) φαίνεται μόνο η σκιά.

Από εκεί και πέρα ξεκινάει το κυρίως πιάτο. Δεν λέω πολλά λόγια. Για κάτι τέτοιες διαδρομές κάθε τρεις και λίγο ανεβαίνουμε στα βουνά.

Χαλβαδιάζοντας τον Γράμο.

Ο Γκέσος, κοιτάζοντας προς τα πίσω.

Μια πρώτη ματιά στο 2520, προς το παρόν από μακρυά.

Σ'έχω κάνει θεό.

Το μονοπάτι τραβάει πάνω στη ράχη.

Θα την τραβούσε ο επαγγελματίας φωτογράφος της παρέας αλλά βαριόταν και το έκανα εγώ.

Ο ήλιος είχε αρχίσει να βαράει όταν πιάσαμε κορυφή (αντιηλιακό; τι είναι αυτό;). Την τελευταία ώρα ζοριστήκαμε λίγο αλλά πλέον δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσουμε.

Ειδική προσευχή κορυφής.

Πανόραμα από το 2520 προς τα πίσω. Η ψηλή κορυφή είναι η Σκίρτση και ο Γκέσος
αχνοφαίνεται στο κέντρο. Ποιός γυρίζει πίσω τώρα;

Ξεκινήσαμε για πίσω και μάλιστα αρκετά γρήγορα γιατί στο κολωνάκι της κορυφής είχαν καβατζωθεί κάτι έντομα, σατανική διασταύρωση μέρμηγκα και μυγακίου που δε μας άφησαν να απολαύσουμε ούτε τον παραδοσιακό σπαστό φραπέ. Τζάμπα ήρθαμε στις εσχατιές της χώρας μου φαίνεται.

Η επιστροφή έμοιαζε ατελείωτη. Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε πια στην Αετομηλίτσα και το αμάξι που μας περίμενε εκεί για δέκα και μισή ώρες. Στη διαδρομή μέχρι τα σπίτια λίγες κουβέντες. Από τη μία η κούραση και από την άλλη σκέψεις και χαζά χαμογελάκια για το τι καταφέραμε.   

Άντε να'μαστε καλά και του χρόνου το μενού έχει Γκόλιο-Καρδάρι-Κάμενικ. Όχι τίποτα αλλά εκτός από την ομορφιά του τοπίου υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που πηγαίνουμε στο Γράμο, έτσι;  

Για να κλείνουν μερικά στόματα

Σαν πέρσυ θα ήταν που έλεγαν ότι είμαστε ορειβάτες του καναπέ!


ΕΛΕΓΑΝ πως τις διακοπές μας τις περνάμε όλο τούφα!

ΕΛΕΓΑΝ ότι μπορούμε να ανεβούμε μόνο πάνω σε ένα βουνό από ζυγούρι!

ΕΛΕΓΑΝ ότι μπορούμε να κολυμπήσουμε μόνο μέσα σε μια θάλασσα τσίπουρο!

ΕΛΕΓΑΝ ότι οι πιο ταιριαστοί συνοδοιπόροι για μας είναι τα πεντάχρονα τέκνα των!

ΕΛΕΓΑΝ πως για να είμαστε ξύπνιοι νωρίς πρέπει να μην κοιμηθούμε καθόλου!

ΕΛΕΓΑΝ πως στον Κουκουρούντζο θ'ανεβούμε μόνο με Unimog!

ΕΛΕΓΑΝ ότι φοβόμαστε, έλεγαν ότι δεν μπορούμε!


Λοιπόν κι εμείς ένα πρωί πήραμε τη γυναίκα του ενός για μάρτυρα μαζί, νερό, μπισκότα και δυο σκυλιά να μας φυλάνε και ξεκινήσαμε...

ΙΔΟΥ κύριοι η κορυφή λίγο πριν την πατήσουμε!


ΙΔΟΥ κύριοι η θέα από την κορυφή προς Τύμφη, Τραπεζίτσα, Σμόλικα, σε περίπτωση που δεν έχετε ξανακούσει τα ονόματα τούτων των όρεων!


ΙΔΟΥ κύριοι και θέα προς τα πίσω, προς το Αυγό και την Τσούκα Ρόσσα!


ΙΔΟΥ κύριοι τα βοοειδή που μυρηκάζουν στον αυχένα της Μόρφας!


ΙΔΟΥ κύριοι ο μπούσουλας, σε περίπτωση που δε γνωρίζετε ποιό χωριό είναι ζερβά και ποιό δεξιά!


ΙΔΟΥ κύριοι το δάσος μαυρόπευκων πάνω από τη Βωβούσα!


ΙΔΟΥ κύριοι ο δρόμος πριν φτάσουμε πίσω στη βάση!



ΙΔΟΥ κύριοι και ο χάρτης της διαδρομής!



...και ξέρετε κάτι "κύριοι"; Το έκανα μόνο για ζέσταμα!!!!111!!1


(Πρέπει να σταματήσω να διαβάζω "ενημερωτικά-καταγγελτικά" blog)




(Ο χάρτης είναι σημειωμένος χοντρικά και από μνήμης. Μην τον περάσει κανείς στο GPS και τον φαν οι αρκούδες!)

2520: Συνέβη χτες

Γιέα μαδαφάκα!

Πανηγυρικό κλείσιμο σεζόν

Λοιπόν, τι είχαμε αυτές τις μέρες; Το φεστιβάλ της Αβινιόν είναι στα μισά του, γιορτές σε όλες τις πόλεις και τα χωριά, ο κόσμος όλος μετακομίζει προς το νότο και το Tour de France να περνάει το περασμένο Σάββατο από εδώ δίπλα.

Τίποτα όμως από τα παραπάνω δεν έγινε. Βλέπεις είχα πει ότι θα πάω στα Vercors πριν καν έρθω στη Γαλλία, είχαμε μάλιστα ξαναπροσπαθήσει να σκάσουμε μύτη αλλά αν θυμάσαι ο καιρός μας τα είχε χαλάσει. Αυτήν την φορά τα έπαιξα όλα για όλα. Αγνόησα επειδικτικά τις προειδοποιήσεις για βροχερό καιρό στα βουνά και πήρα μάλιστα και μια μέρα άδεια για να μακρύνω τη διαμονή. Παρασκευή στις 4:00 έφυγα από το γραφείο, θέλω ένα τέταρτο να περπατήσω μέχρι την πύλη, 4:20 καταφτάνει η κυρία με την κούρσα φορτωμένη ως απάνω και φύγαμε, ούτε λεπτό για χάσιμο. 

Μετά από τρεις ώρες παρά κάτι στο τιμόνι, περνάμε το Col de la Croix-Haute, πράγμα που σημαίνει ότι θα δούμε μπροστά μας την κοιλάδα Trièves, αριστερά μας τα Vercors και δεξιά μας όλες τις Γαλλικές Άλπεις.

...όπερ και εγένετο.

Βρίσκουμε εύκολα το camping (το gps που μου πήραν δώρο τα παιδιά έχει γράψει ιστορία), στήνουμε και καθόμαστε να φάμε τα βραστά κόκκινα φασόλια που φέραμε μαζί. Τι εννοείς ξέχασες τα κρεμμύδια και θα τα φάμε σκέτα με λάδι; Ευτυχώς που φάγαμε στο δρόμο εκείνη την κολοκυθοκασόπιτα και ολόκληρη την τάρτα με τη μαρμελάδα που έφτιαξες γιατί αλλιώς θα μέναμε νηστικοί!

Οι προγνώσεις για τον αυριανό καιρό δεν είναι οι καλύτερες. Το meteo.fr δίνει βροχή το πρωί και άστατο μετά, το βαρόμετρο στο camping δίνει μόνο βροχές. "Ξέρεις βέβαια", μου λέει η καμπινγκτζού, "αυτές είναι τοπικές προβλέψεις". Δηλαδή για να καταλάβω, παίζει εδώ να βρέχει και πέντε χιλιόμετρα παραπέρα και ένα ψηλότερα να έχει λιακάδα; Λίγο χλωμό. Η ιδέα της ανάβασης στο Grand Veymont εγκαταλείπεται εν τη γενέσει. Απαγορεύεται δια ροπάλου λένε να ανέβεις στο οροπέδιο με βροχή ή ομίχλη κι εσύ θες να συνεχίσεις για την ψηλότερη κορυφή από την πρώτη μέρα που ήρθες. Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα;

Εναλλακτικές υπάρχουν, όλα έτοιμα για κλασικό και εύκολο μονοπάτι σε χαμηλό υψόμετρο αύριο για να είμαστε σίγουροι. Πάμε να κάνουμε τον γύρο του Mont Aiguille να ζεσταθούμε και Κυριακή ή Δευτέρα κάνουμε και κάτι πιο ζόρικο.

Δις ιζ ιτ!

Το έργο θα προχωρήσει σε συνέχειες γιατί λένε ότι δεν πρέπει να επιβαρύνουμε πολύ τον αναγνώστη με μπλαμπλά. Τρίχες. Έχω βγάλει 350 φωτογραφίες και πρέπει να τις ξεδιαλέξω και να τις σιάξω πρώτα.

Στο Mont Ventoux

Γνωστό και ως βουνό των ανέμων, αφού βρίσκεται στο κέντρο του χωνιού που σχηματίζεται από την κοιλάδα του Ροδανού και δέρνεται ανηλεώς όλο τον χρόνο από τον Μαΐστρο. Επίσης γνωστό και ως το πρώτο πραγματικό βουνό που θα κάναμε μετά την άφιξή μας εδώ και το πρώτο τεστ για τα πνευμόνια μετά από ένα μήνα ατσιγάρωτοι.

Η κορυφή όπως φαίνεται από το Col des Tempetes κατά την κάθοδο.

Η διαδρομή όμορφη αν και κακοτράχαλη, γεμάτη πέτρες. Ανεβήκαμε στην κορυφή σε 3:30 ώρες χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Εκεί συναντηθήκαμε με ορδές κόσμου που είτε ανεβαίνει ποδηλατώντας (μια από τις διασημότερες αναβάσεις στον κόσμο), είτε περπατώντας (όλοι με δυο μπαγκέτες να προεξέχουν απ΄το σακίδιο), είτε κάνει mountain bike, είτε παραπέντε, είτε ανεβαίνει με το αμάξι να χουφτωθεί με τη γκόμενα (ωραιότατη άσφαλτος φτάνει ως την κορυφή).

Οι εικόνες της γιαγιάς που έχοντας πιάσει την κορυφή σταματάει να ξαποστάσει και να κολατσίσει, καθώς και αυτές των εβδομηντάχρονων που υπομονετικά κάνουν τις τελευταίες πεταλιές ολοκληρώνοντας την μπρουτάλ ανάβαση των 1600+ μέτρων, μου φέρνουν στο νου συνομήλικους που τα έχουν παρατήσει πριν καν πατήσουν τα τριάντα.

Η θέα από την κορυφή: απλά απίστευτη, ειδικά προς τα ανατολικά.

Θέα αεροπλανική. Στα πόδια μας η περιοχή που καλλιεργούνται οι λεβάντες
και έπειτα πωλούνται στους τουρίστες σε κάθε δυνατή μορφή. 

...αν κάνουμε και ζουμ γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα!

Λέγονται Devoluy, Ecrins, Queyras, Ubaye και αν είσαι καλό παιδί θα σε
πάω εκεί το καλοκαίρι. Από πίσω είναι οι Ιταλοί.

Μιας και α) δεν έχω κόψει κατάστημα που σερβίρει κοψίδια και τσίπουρα και β) τα εστιατόρια είναι ακριβό σπορ, το πρόγραμμα είχε καλαθάκι με φαγητό ετοιμασμένο από την προηγουμένη. Σταματήσαμε σε κάτι τραπεζάκια στην άκρη του δρόμου και αρχίσαμε το φαΐ άλλοτε εμψυχώνοντας τους δεκάδες ποδηλάτες που ανέβαιναν αργά και άλλοτε τρολλάροντάς τους με φράσεις όπως "όλο ίσια είναι", "μια ανηφόρα κι έφτασες" και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Κούνελος and company.

Θα ξαναπηγαίναμε, αύριο κιόλας, γιατί η δυτική πλευρά είναι κατάφυτη με πανέμορφο δάσος. Δυστυχώς ο καιρός στην περιοχή προβλέπεται λίγο άστατος αύριο, οπότε αποφασίσαμε να πάμε να βγάλουμε άλλες υποχρεώσεις.

Λίγα παραπάνω σχετικά με την διαδρομή έχω βάλει εδώ:
http://www.oreibasia.gr/forum/showthread.php?t=7569

Easter, phase 1

Σάββατο πρωί αναχώρηση από τον σταθμό της Αβινιόν με προορισμό Γενεύη. Σε κάθε μεριά κι ένας γνωστός, στη συγκεκριμένη δύο. Για έναν περίεργο λόγο δεν είχαμε καθυστέρηση με τα τρένα και έτσι πριν το μεσημέρι φτάσαμε, κλειδώσαμε τα πράγματα και βγήκαμε για ξενάγηση στην πόλη. Όμορφη πόλη και όχι πολύ μεγάλη. Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι ο καθεδρικός (μάπα φωτό, δεν βάζω τίποτα)...

...ένας σπασμένος σωλήνας ύδρευσης

...και ένα ρολόι!

Αν οι Ελβετοί έβλεπαν τη ρολογάρα που έχουμε στην Τσιμισκή θα μάζευαν τα μπογαλάκια τους για τον νότο! Από εκεί και πέρα επιστροφή στο σπίτι, μαμ και νάνι. Ο καιρός ήταν βαρύς και είχα ανησυχίες για την ανάβαση της επόμενης ημέρας στα Jura. 

Ξύπνημα το επόμενο πρωί με ψιχάλα και μουντίλα. Το βουνό πάνω από το σπίτι κλειστό από σύννεφα. Η πεζοπορική εκστρατεία μετατρέπεται σε καφέ και κρουασάν με θέα τις Άλπεις και το Mont Blanc που βρίσκονται απέναντι.

Οι Άλπεις. Λίγο αριστερότερα του κέντρου το Mont Blanc.

Φυσικά προς το μεσημέρι ο καιρός τοπικά βελτιώθηκε και έτσι κατάφερα να βγάλω μία φωτογραφία προς τα Jura πριν πάμε για πριβέ ξενάγηση στο CERN (όχι κι άσχημα!).

Le Reculet από το Thoiry.

Το βράδυ ο καιρός είχε ανοίξει περισσότερο...

Aiguille du Midi (αλήθεια!) πάνω στο κουνημένο φεγγάρι.

Το απόγευμα ακολούθησε αποκριάτικη παρέλαση σε γειτονικό χωριό (θα μπει σε ξεχωριστό post μόλις εμφανιστούν οι αναλογικές). Μετά την κατανάλωση ικανής ποσότητας αλκοόλ, επιστροφή στο σπίτι για πασχαλινό τραπέζι, κρασιά και μπύρες που έληξαν στις 3 το πρωί. Η τελευταία μέρα μας στην περιοχή αφιερώθηκε σε περίπατο εν μέσω λιβαδακίων στα γαλλοελβετικά σύνορα, όπου απολαύσαμε τις θετικές πλευρές της συνθήκης του Σένγκεν αλλάζοντας κράτος κατά το δοκούν.

Η δεύτερη φάση του φετινού πάσχατος θα λάβει χώρα εκτός απροόπτου στα πέριξ του Μονπελιέ, χάρη στο γραφείο γνωριμιών "Ο Σκύλος". Over.