Αγριοφάραγγα

Κανονικά εγώ τώρα δεν έπρεπε να σου γράφω. Έπρεπε να είμαι αραχτός στον καναπέ μου με ένα περιεδάκι στο χέρι και να ρεύομαι τις μεσημεριανές προβατίνες. Βλέπεις όμως, τα έφερε έτσι η μοίρα που οι προβατίνες ακυρώθηκαν και μεταμορφώθηκαν σε σαρδέλες και φασόλια άσπρα. Οπότε ας σου γράψω για να πάρω και τα πράματα από την αρχή.

Τις προηγούμενες βδομάδες ψαχνόμασταν να μάθουμε αν ξέρει κανείς που φυτρώνουν αγριοσπάραγγα εδώ γύρω. Παλιά στο χωριό βγαίναμε και μαζεύαμε μέχρι που πέτυχε η κυρά το φίδι κι από τότε σταμάτησε να πλησιάζει σε θάμνους. Μας ενημέρωσε λοιπόν μια γειτόνισσα για το που πηγαίνει να μαζέψει και αρχίσαμε να κάνουμε ετοιμασίες για την Κυριακή. Ξενέρωμα όμως. Δίπλα στην θάλασσα. Έχουμε πάει χίλιες φορές προς τα εκεί και ποτέ προς τα βόρεια να δούμε κανένα βουναλάκι. Έτσι, έβαλα σε εφαρμογή σατανικό σχέδιο που προέβλεπε πρόταση-αντιπερισπασμό για δήθεν μάζεμα σε ένα μέρος βόρεια της πόλης και δεύτερη αλλαγή προγράμματος Κυριακή πρωί, μισή ώρα πριν μπούμε στο αμάξι. Τέλεια.

- Και πού πάμε τελικά; Ρώτησε μόλις ξεκινήσαμε.
- Στο Cirque de Navacelles.
- Τι είναι αυτό;
- Σου έχω δείξει ένα κάρο φωτογραφίες από τότε που ήρθαμε Γαλλία.
- Και;
- Θα δεις.
- Έχει εκεί σπαράγγια να μαζέψουμε;
- (σφυρίζει αδιάφορα)

Μία ώρα μετά μπαίναμε στο Saint-Maurice-Navacelles, το τελευταίο χωριό πριν τον προορισμό μας. Στο δεξί πεζοδρόμιο, απέναντι από το δημαρχείο-σχολείο, απλωμένες πλαστικές καρέκλες και τραπέζια με ομπρελίτσες. Φρένα, φλας, στάση και σύσκεψη. Μας παίρνει να σταματήσουμε λίγο για έναν καφέ, να ταΐσουμε και τον μικρό με την ευκαιρία. Αράζουμε και παραγγέλνω μια μπύρα. Μετά από μερικά λεπτά το μάτι πέφτει πάνω σε μια ψησταριά που έχει το κατάστημα και η οποία είναι ύποπτα γεμάτη με ξύλα. Για την ακρίβεια έχει και μια φλόγα που όλο μεγαλώνει. Εδώ ψήνουν, να το σημειώσουμε γιατί δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά. Μια γρήγορη ματιά στο μενού που είναι γραμμένο σε ένα πινακάκι. "Mouton - Saucisse: 10€".

- Δε μου λες, ρωτάω, πόσα χρήματα έχουμε πάνω μας;
(μετράει...)
- Δώδεκα ευρώ, μάλλον ξεχάσαμε να βγάλουμε πριν φύγουμε.
- Γκκρααρμγσγααγφδμμφφ...
- Την επόμενη Κυριακή εδώ να φάμε το μουτόν στα κάρβουνα.
- Οπωσδήποτε.

Είπαμε, απέναντι είναι το δημαρχείο-σχολείο. Πρώην θηλέων στα αριστερά και αρρένων στα δεξιά.

Τα μαζέψαμε βιαστικά πριν αρχίσουν οι μυρωδιές και την κοπανήσαμε για το Cirque (όπως σύμφωνα με την γουίκι ονομάζονται αμφιθεατρικές κοιλάδες σχηματισθείσες λόγω διαβρώσεως). Βρισκόμαστε άλλωστε στις νότιες απολήξεις των Causses, που είναι ασβεστολιθικά οροπέδια που κόβονται από βαθιά φαράγγια. Μετά από ένα τεταρτάκι περίπου, φτάσαμε στο σημείο θέας.

Cirque de Navacelles

Πάρε και μια παρανομική.

Πολύ ωραίος σχηματισμός, είναι αλήθεια. Το ποτάμι έχει σχηματίσει χαράδρα και παλιότερα ακολουθούσε τον μαίανδρο. Πριν 6000 χρόνια λέει, αποφάσισε να κόψει δρόμο και από τότε πηγαίνει ίσια. Η παλιά, πράσινη, κοίτη του ποταμού είναι η μόνη καλλιεργήσιμη έκταση της περιοχής. Δεν καλλιεργείται όμως.

Χαζεύοντας από κει πάνω είπαμε να απλώσουμε τα πράματα κάτω από ένα δέντρο και να φάμε τίποτα (12 η ώρα). Μετά πήραμε το δρόμο προς τα κάτω να δούμε το χωριό, δρόμος ο οποίος αρέσκεται να βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού και να χωράει οριακά ένα μισό αυτοκίνητο. Το χωριό όμορφο και περιποιημένο. Έχει πολλούς επισκέπτες από τότε που φτιάχτηκε ο αυτοκινητόδρομος παραδίπλα. Για την ακρίβεια, είμαστε στα μέσα της άνοιξης και το πάρκινγκ απ'έξω είναι ήδη τίγκα. Κάναμε μια μικρή βόλτα στο δρομάκι του (ένα έχει μόνο) και μια μικρή πεζοπορίτσα στο μονοπατάκι του και πήραμε το δρόμο για πίσω.

Το δρομάκι

Προς τα δεξιά είναι παρκαρισμένες περίπου 40 μηχανές.

Έχει και ωραίες κολυμπήθρες για μπανάκι.

Και γιατί δεν ξαναπήγατε σήμερα να φάτε το μουτόνι, θα με ρωτήσεις. Άτιμα διαβάσματα θα σου απαντήσω. Οψόμεθα όμως, το μέρος είναι πλέον σταμπαρισμένο.

Στη χώρα των Καθαρών

Επιτέλους πρώτη εκδρομή μετά από καιρό, μετά από εγκυμοσύνη, γεννητούρια, μπουσουλήματα κτλ κτλ. Η τελευταία φορά που είχαμε πάει βουνό ήταν τότε και τώρα που το κοιτάω μου φαίνεται πως πέρασε ένας αιώνας. Με πολύ προσοχή λοιπόν επελέγη ο προορισμός του τετραημέρου. Οι μνηστήρες πολλοί, ο τελικός νικητής όμως ένας: το διαμέρισμα του Aude και πιο συγκεκριμένα ένα νανοχωριό ονόματι Serres. Το πως καταλήξαμε εκεί παραμένει αποτέλεσμα της ειδικής διαδικασίας επιλογής που ακολουθούμε για τις εξορμήσεις μας: σχεδόν στην τύχη.

Εκλογική παρένθεση:
Για να μη βγαίνουμε από το εκλογικό γλεντάκι, να αναφέρουμε ότι το Serres, σε αντίθεση με τη δεξιομάνα συνονόματή του στην Ελλάδα, ήταν πάντοτε ΠΑΣΟΚ. Για του λόγου το αληθές, ιδού τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα.

Το Serres λοιπόν βρίσκεται δίπλα σε ένα άλλο χωριό ονόματι Couiza, που είναι παραδίπλα από ένα ονόματι Esperaza και γενικώς βρίσκεται στη ζώνη κοντά στα σύνορα, όπου γαλλικά και ισπανικά τοπωνύμια αρχίζουν να ανακατεύονται στα πόδια των Πυρηναίων. Αν ρωτήσεις βέβαια, αρκετοί θα σου πουν ότι δεν έχουν σχέση ούτε με τον έναν, ούτε με τον άλλο κι ότι αυτοί εκεί κάτω είναι Οξιτάν. Μάλιστα στην Couiza είχα μια μέρα την ευκαιρία να ακούσω και τη γλώσσα τους, η χρήση της οποίας μειώνεται ραγδαία και αντικαθίσταται από τη γαλλική με βαριά τοπική προφορά, χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Serres, σχεδόν όλο το χωριό, και στα αριστερά το chateau. Ακόμη κι αν είναι με δέκα σπίτια
το χωριό, πρέπει να έχει αφεντικό.

Επίσης, πέτρινο γεφύρι απέναντι από το σπίτι. Πολύ ωραία.

Γαστριμαργική παρένθεση Ι:
Όταν ο (λέμε τώρα) Θεός σου δίνει ξυλόσομπα...

...ρίξε βραστές πατάτες με βούτυρο από πάνω.

Αποτελείωσέ τες με μαλακό τυρί κι έναν καλό κράσο.

Και ποιά λοιπόν είναι οι χώρα των Καθαρών που λες στον τίτλο; Οι Cathars ήταν χριστιανοί που αποσχίστηκαν από την Καθολική εκκλησία λόγω διαφωνιών στις μικρολεπτομέρειες, διαφωνίες τις οποίες ο Πάπας φρόντισε να επιλύσει με μια ωραία εκστρατεία στις αρχές του 13ου αιώνα. Πολλές οχυρές θέσεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν τα απομεινάρια από τα καταπληκτικά κάστρα που άφησαν οι Cathars πίσω τους. Δύο από αυτά είδαμε στην πρώτη μας αυτοκινητοβόλτα.

Το κάστρο του Arques.

...κι αυτό του Termes.

Κάπου εκεί είπαμε ότι αξίζει να ξαναπεράσουμε μια βολτίτσα προς το καλοκαίρι, να περπατήσουμε κιόλας. Την επομένη, πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Αρχικός στόχος το χωριό Bugarach και η ομώνυμη κορυφή από πάνω του.

Κυριολεκτικά από πάνω.

Συνεχίσαμε παραπέρα από δρόμους σαν κι αυτόν.

Μέσα από τοπία σαν κι αυτό.

Κι από απότομες καταβάσεις, όπου ο δρόμος περνάει κάτω από τον εαυτό του...

Για να φτάσουμε τελικά σε κάτι αδιάφορα χωριά τα οποία όμως έχουν από πάνω τους ένα από τα γνωστότερα κάστρα, αυτό του Puilaurens.

Μακρινό πλάνο.

Γκρο πλαν.

Γαστριμαργική παρένθεση ΙΙ:
Αχχχ η λεπτεπίλεπτη γαλλική κουζίνα. Με πιάτα όπως το aligot, τα πατσαδάκια ή καλύτερα την τοπική σπεσιαλιτέ, το cassoulet, λιπαρή φασολάδα με εξίσου λιπαρό τσιτσί. Έχοντας γνώση ότι ο Νικόλας θα κατσαδιάσει, αγοράσαμε cassoulet κονσέρβα από το σούπερ.

Η οποία κονσέρβα ζεστάθηκε ωραιότατα πάνω στη σόμπα.

Κι αφού δεν περιείχε κρέας, αποφασίσαμε να ετοιμάσουμε λίγο στο πλάι.

Και μετά να τα ζευγαρώσουμε.

(Συμβουλή: μετά από την κατανάλωση του εδέσματος σβήστε τη σόμπα για λόγους ασφαλείας.)

Wifi δωρεάν, το έλκος περιλαμβάνεται στην τιμή. Έτσι σε θέλω.

Την τελευταία μέρα έμενε μόνο να μαζέψουμε τα πράματα και να την κοπανήσουμε. Στο δρόμο αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση για φαγητό σε τυχαίο κατάστημα της Carcassonne, η οποία έχει βασικά ένα αξιοθέατο, το οποίο είπαμε να το επισκευθούμε εκ νέου την άνοιξη πριν πλακώσουν οι Άγγλοι εκδρομείς.

Το αξιοθέατο.

Η μάχη του Sète

Το Sète είναι μια μικρή παραλιακή πόλη λίγο έξω από το Μονπελιέ, γνωστή για τα γραφικά της κανάλια, τον ήλιο και τη θάλασσα, καθώς και τα ψαρικά της...

...είναι επίσης διάσημο για την ομώνυμη μάχη στα τέλη του Μάρτη του 2014, η οποία δόθηκε σε παρακανάλια ταβερνεία και ήταν καθοριστικής σημασίας στην επικράτηση του αργόμισθου Μεντιτερανισμού ενάντια στις δυνάμεις της αποταμίευσης και της Προτεσταντικής Ηθικής.

Χειμωνιάτικο

Που λες, είχαμε έκπληξη σήμερα. Λέγαμε θα προλάβει και θα είναι πρώτη η μαμά, θα προλάβει η πεθερά, αλλά τελικά πρόλαβαν να ψωνίσουν το πρώτο ο θείος Κωστής με τη θεία Στέλλα!

Φωτό με σαφές υποννοούμενο - καλά κατάλαβες.

Προφανώς, έπρεπε να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που δε βολτάρουμε πολύ τους τελευταίους μήνες, δε νομίζεις; Από την άλλη ούτε ο καιρός ήταν ο καλύτερος, έριξε κάτι περιποιημένες βροχές και μας έκλεισε μέσα. Βέβαια χτες μας έκανε τη χάρη και άνοιξε, οπότε ξεμυτίσαμε για να ξεμουδιάσουμε όσο μπορούμε.

Δέντρα χειμερινά.

Ο κεντρικός δρόμος του καινούργιου χωριού με το σχολείο στα δεξιά.

Λίγο παραπέρα το δημαρχείο με την εκκλησία.

Μια ωραία επιγραφή.

Κι ένα βίντεο από τη μοναδική πολυκατοικία του Lirac! (δυνάμωσε τον ήχο)

Birds in Lirac from Dimitris on Vimeo.

Πάντως τώρα που το συζητάμε, καιρός είναι για μια μικρή εξόρμηση. Αν θελήσετε να μας βρείτε τις επόμενες μέρες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω χάρτη που βρήκα εδώ.

Το ξέρω, είναι χάρτης φωτορύπανσης. Από την άλλη μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος για να εντοπίσει κανείς τις περιοχές όπου συνήθως κινούμαστε. Πώς; Περνώντας τον από ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και εμφανίζοντας το αρνητικό!

Καλές γιορτές να'χετε και τα λέμε από το '14!

Στο Μονπελιέ

Χτες το πρωί πήγαμε για δευτεροτρίτη φορά μια βόλτα ως το Μονπελιέ να κάνουμε κάτι δουλειές. Δεν είναι μακριά, μια ωρίτσα και κάτι από τον αυτοκινητόδρομο. Αυτή τη φορά, μιας και τελειώσαμε νωρίς, είχαμε χρόνο να κάνουμε μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης για χάζι. Το τράμ είναι ιδιαίτερα πρακτικό για τις εντός πόλης μετακινήσεις. Αφήσαμε το αμάξι στο πάρκινγκ και κατεβήκαμε στην περιοχή Antigone, η οποία σχεδιάστηκε εξ'ολοκλήρου από τον αρχιτέκτονα Ricardo Bofill στα τέλη της δεκαετίας του '70. Τα κτίρια είναι βασισμένα σε αρχαιοελληνικά μοτίβα και βρίσκονται κτισμένα πάνω σε μια νοητή γραμμή που συνδέει την κεντρική πλατεία της πόλης με τον ποταμό Lez. Οι οδοί Θήβας, Δήλου, Ακρόπολης, οι πλατείες Θεσσαλίας, Μαραθώνα και πάει λέγοντας καταλήγουν στην εσπλανάδα της Ευρώπης και την λεωφόρο Πειραιά, ακριβώς πάνω στον ποταμό.

Πλάι στον ποταμό.

Ο κεντρικός άξονας.

Το ολυμπιακό κολυμβητήριο, το μεγαλύτερο από τα 11 της πόλης.

Ακριβώς απέναντι μια βιβλιο-μουσικο-ταινιο-κτλ-θήκη (τις αγαπάν πολύ αυτές).

Πιο πάνω, η πύλη στην πλατεία Δία.

...όπου βρίσκεται άγαλμα αφιερωμένο στον Αντώνη Σαμαρά,
ο οποίος λογικά κάτι λέει πάλι για το κεφάλι του. 

Και μερικά τελευταία κτίρια, πριν φτάσεις στο τέρμα.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για εντυπωσιακά κτίρια αλλά τελικά δεν είμαι σίγουρος αν μου άρεσαν. Από τη μία έχει όμορφα σημεία και είναι περιοχή ζωντανή με μαγαζάκια και εστιατόρια και όχι μουσείο. Από την άλλη όμως όλα τα κλασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία έχουν μεγεθυνθεί στο μέγιστο και μου φάνηκαν λίγο αφύσικα. Κάτι λέγαν και οι Αρχαίοι για το μέτρο αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μελλοντικά θα έχω την δυνατότητα να το ξαναδώ και ν'αποφασίσω. Περισσότερες πληροφορίες και εικόνες έχει εδώ, εδώ κι εδώ.

Πιο πέρα βρίσκεται ένα εμπορικό κέντρο σαν όλα τα εμπορικά κέντρα του κόσμου. Βλέπεις, όλα τα κτίρια μπορεί να διαφέρουν σε ύφος από χώρα σε χώρα αλλά το εσωτερικό όλων των Mall του κόσμου είναι ίδιο: φωτάκια για τα Χριστούγεννα από τώρα, κυλιόμενες σκάλες, αίθρια και υπερπροσφορές. Βγαίνοντας από την άλλη πλευρά του εμπορικού βρίσκεσαι πλέον στην κεντρικότερη πλατεία του Μονπελιέ, την Place de la Comédie.

Τούτη δω.

Με την όπερα στην άκρη.

Αν κάτι σου θυμίζει η πλατεία προφανώς είναι από τον τοπικό ήρωα της πόλης. Έλα, μη μου πεις ότι δεν έχεις δει ποτέ αυτά τα βιντεάκια:







Μ'αυτά ξεκίνησε και τώρα έγινε πρώτη μούρη. Εμείς δεν συνεχίσαμε για πολύ τη βόλτα μας στο κέντρο της πόλης μιας και ο ήλιος κρύφτηκε και με τον αέρα που φυσούσε παγώσαμε για τα καλά. Άσε που είχε πάει 12 η ώρα. Μια μικρή βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και μετά γρήγορα για φαγητό!

Καλά, ένα τελευταίο και πάω για ύπνο!

Τα χρυσά αμπέλια

Μιας και το τωρινό μας σπίτι είναι στην ακρή του χωριού, είναι πιο εύκολο να βγαίνουμε για βολτίτσες (όταν δε βαριόμαστε βεβαίως). Αν και ο καιρός πλέον κρύωσε, είναι ωραία τα μέρη αυτές τις μέρες γιατί τα αμπέλια αλλάζουν χρώμα.

Εμείς πήγαμε προς αυτό το Ρετούρ.

Από την κάτω πλευρά του χωριού έχει ένα μεγάλο και ωραίο πλάτωμα όλο αμπέλια. Θα κανονίσω να πάω μια από αυτές τις μέρες να το φωτογραφίσω. Τόσο κίτρινο χρώμα μου θύμισε τα ηλιοτρόπια της Βόλβης.