Αγριοφάραγγα

Κανονικά εγώ τώρα δεν έπρεπε να σου γράφω. Έπρεπε να είμαι αραχτός στον καναπέ μου με ένα περιεδάκι στο χέρι και να ρεύομαι τις μεσημεριανές προβατίνες. Βλέπεις όμως, τα έφερε έτσι η μοίρα που οι προβατίνες ακυρώθηκαν και μεταμορφώθηκαν σε σαρδέλες και φασόλια άσπρα. Οπότε ας σου γράψω για να πάρω και τα πράματα από την αρχή.

Τις προηγούμενες βδομάδες ψαχνόμασταν να μάθουμε αν ξέρει κανείς που φυτρώνουν αγριοσπάραγγα εδώ γύρω. Παλιά στο χωριό βγαίναμε και μαζεύαμε μέχρι που πέτυχε η κυρά το φίδι κι από τότε σταμάτησε να πλησιάζει σε θάμνους. Μας ενημέρωσε λοιπόν μια γειτόνισσα για το που πηγαίνει να μαζέψει και αρχίσαμε να κάνουμε ετοιμασίες για την Κυριακή. Ξενέρωμα όμως. Δίπλα στην θάλασσα. Έχουμε πάει χίλιες φορές προς τα εκεί και ποτέ προς τα βόρεια να δούμε κανένα βουναλάκι. Έτσι, έβαλα σε εφαρμογή σατανικό σχέδιο που προέβλεπε πρόταση-αντιπερισπασμό για δήθεν μάζεμα σε ένα μέρος βόρεια της πόλης και δεύτερη αλλαγή προγράμματος Κυριακή πρωί, μισή ώρα πριν μπούμε στο αμάξι. Τέλεια.

- Και πού πάμε τελικά; Ρώτησε μόλις ξεκινήσαμε.
- Στο Cirque de Navacelles.
- Τι είναι αυτό;
- Σου έχω δείξει ένα κάρο φωτογραφίες από τότε που ήρθαμε Γαλλία.
- Και;
- Θα δεις.
- Έχει εκεί σπαράγγια να μαζέψουμε;
- (σφυρίζει αδιάφορα)

Μία ώρα μετά μπαίναμε στο Saint-Maurice-Navacelles, το τελευταίο χωριό πριν τον προορισμό μας. Στο δεξί πεζοδρόμιο, απέναντι από το δημαρχείο-σχολείο, απλωμένες πλαστικές καρέκλες και τραπέζια με ομπρελίτσες. Φρένα, φλας, στάση και σύσκεψη. Μας παίρνει να σταματήσουμε λίγο για έναν καφέ, να ταΐσουμε και τον μικρό με την ευκαιρία. Αράζουμε και παραγγέλνω μια μπύρα. Μετά από μερικά λεπτά το μάτι πέφτει πάνω σε μια ψησταριά που έχει το κατάστημα και η οποία είναι ύποπτα γεμάτη με ξύλα. Για την ακρίβεια έχει και μια φλόγα που όλο μεγαλώνει. Εδώ ψήνουν, να το σημειώσουμε γιατί δεν τα βρίσκεις εύκολα αυτά. Μια γρήγορη ματιά στο μενού που είναι γραμμένο σε ένα πινακάκι. "Mouton - Saucisse: 10€".

- Δε μου λες, ρωτάω, πόσα χρήματα έχουμε πάνω μας;
(μετράει...)
- Δώδεκα ευρώ, μάλλον ξεχάσαμε να βγάλουμε πριν φύγουμε.
- Γκκρααρμγσγααγφδμμφφ...
- Την επόμενη Κυριακή εδώ να φάμε το μουτόν στα κάρβουνα.
- Οπωσδήποτε.

Είπαμε, απέναντι είναι το δημαρχείο-σχολείο. Πρώην θηλέων στα αριστερά και αρρένων στα δεξιά.

Τα μαζέψαμε βιαστικά πριν αρχίσουν οι μυρωδιές και την κοπανήσαμε για το Cirque (όπως σύμφωνα με την γουίκι ονομάζονται αμφιθεατρικές κοιλάδες σχηματισθείσες λόγω διαβρώσεως). Βρισκόμαστε άλλωστε στις νότιες απολήξεις των Causses, που είναι ασβεστολιθικά οροπέδια που κόβονται από βαθιά φαράγγια. Μετά από ένα τεταρτάκι περίπου, φτάσαμε στο σημείο θέας.

Cirque de Navacelles

Πάρε και μια παρανομική.

Πολύ ωραίος σχηματισμός, είναι αλήθεια. Το ποτάμι έχει σχηματίσει χαράδρα και παλιότερα ακολουθούσε τον μαίανδρο. Πριν 6000 χρόνια λέει, αποφάσισε να κόψει δρόμο και από τότε πηγαίνει ίσια. Η παλιά, πράσινη, κοίτη του ποταμού είναι η μόνη καλλιεργήσιμη έκταση της περιοχής. Δεν καλλιεργείται όμως.

Χαζεύοντας από κει πάνω είπαμε να απλώσουμε τα πράματα κάτω από ένα δέντρο και να φάμε τίποτα (12 η ώρα). Μετά πήραμε το δρόμο προς τα κάτω να δούμε το χωριό, δρόμος ο οποίος αρέσκεται να βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού και να χωράει οριακά ένα μισό αυτοκίνητο. Το χωριό όμορφο και περιποιημένο. Έχει πολλούς επισκέπτες από τότε που φτιάχτηκε ο αυτοκινητόδρομος παραδίπλα. Για την ακρίβεια, είμαστε στα μέσα της άνοιξης και το πάρκινγκ απ'έξω είναι ήδη τίγκα. Κάναμε μια μικρή βόλτα στο δρομάκι του (ένα έχει μόνο) και μια μικρή πεζοπορίτσα στο μονοπατάκι του και πήραμε το δρόμο για πίσω.

Το δρομάκι

Προς τα δεξιά είναι παρκαρισμένες περίπου 40 μηχανές.

Έχει και ωραίες κολυμπήθρες για μπανάκι.

Και γιατί δεν ξαναπήγατε σήμερα να φάτε το μουτόνι, θα με ρωτήσεις. Άτιμα διαβάσματα θα σου απαντήσω. Οψόμεθα όμως, το μέρος είναι πλέον σταμπαρισμένο.

Στο Μονπελιέ

Χτες το πρωί πήγαμε για δευτεροτρίτη φορά μια βόλτα ως το Μονπελιέ να κάνουμε κάτι δουλειές. Δεν είναι μακριά, μια ωρίτσα και κάτι από τον αυτοκινητόδρομο. Αυτή τη φορά, μιας και τελειώσαμε νωρίς, είχαμε χρόνο να κάνουμε μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης για χάζι. Το τράμ είναι ιδιαίτερα πρακτικό για τις εντός πόλης μετακινήσεις. Αφήσαμε το αμάξι στο πάρκινγκ και κατεβήκαμε στην περιοχή Antigone, η οποία σχεδιάστηκε εξ'ολοκλήρου από τον αρχιτέκτονα Ricardo Bofill στα τέλη της δεκαετίας του '70. Τα κτίρια είναι βασισμένα σε αρχαιοελληνικά μοτίβα και βρίσκονται κτισμένα πάνω σε μια νοητή γραμμή που συνδέει την κεντρική πλατεία της πόλης με τον ποταμό Lez. Οι οδοί Θήβας, Δήλου, Ακρόπολης, οι πλατείες Θεσσαλίας, Μαραθώνα και πάει λέγοντας καταλήγουν στην εσπλανάδα της Ευρώπης και την λεωφόρο Πειραιά, ακριβώς πάνω στον ποταμό.

Πλάι στον ποταμό.

Ο κεντρικός άξονας.

Το ολυμπιακό κολυμβητήριο, το μεγαλύτερο από τα 11 της πόλης.

Ακριβώς απέναντι μια βιβλιο-μουσικο-ταινιο-κτλ-θήκη (τις αγαπάν πολύ αυτές).

Πιο πάνω, η πύλη στην πλατεία Δία.

...όπου βρίσκεται άγαλμα αφιερωμένο στον Αντώνη Σαμαρά,
ο οποίος λογικά κάτι λέει πάλι για το κεφάλι του. 

Και μερικά τελευταία κτίρια, πριν φτάσεις στο τέρμα.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για εντυπωσιακά κτίρια αλλά τελικά δεν είμαι σίγουρος αν μου άρεσαν. Από τη μία έχει όμορφα σημεία και είναι περιοχή ζωντανή με μαγαζάκια και εστιατόρια και όχι μουσείο. Από την άλλη όμως όλα τα κλασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία έχουν μεγεθυνθεί στο μέγιστο και μου φάνηκαν λίγο αφύσικα. Κάτι λέγαν και οι Αρχαίοι για το μέτρο αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μελλοντικά θα έχω την δυνατότητα να το ξαναδώ και ν'αποφασίσω. Περισσότερες πληροφορίες και εικόνες έχει εδώ, εδώ κι εδώ.

Πιο πέρα βρίσκεται ένα εμπορικό κέντρο σαν όλα τα εμπορικά κέντρα του κόσμου. Βλέπεις, όλα τα κτίρια μπορεί να διαφέρουν σε ύφος από χώρα σε χώρα αλλά το εσωτερικό όλων των Mall του κόσμου είναι ίδιο: φωτάκια για τα Χριστούγεννα από τώρα, κυλιόμενες σκάλες, αίθρια και υπερπροσφορές. Βγαίνοντας από την άλλη πλευρά του εμπορικού βρίσκεσαι πλέον στην κεντρικότερη πλατεία του Μονπελιέ, την Place de la Comédie.

Τούτη δω.

Με την όπερα στην άκρη.

Αν κάτι σου θυμίζει η πλατεία προφανώς είναι από τον τοπικό ήρωα της πόλης. Έλα, μη μου πεις ότι δεν έχεις δει ποτέ αυτά τα βιντεάκια:







Μ'αυτά ξεκίνησε και τώρα έγινε πρώτη μούρη. Εμείς δεν συνεχίσαμε για πολύ τη βόλτα μας στο κέντρο της πόλης μιας και ο ήλιος κρύφτηκε και με τον αέρα που φυσούσε παγώσαμε για τα καλά. Άσε που είχε πάει 12 η ώρα. Μια μικρή βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και μετά γρήγορα για φαγητό!

Καλά, ένα τελευταίο και πάω για ύπνο!

Προς τη Δύση

Λογικά αυτή η δεκαετία στα Γιάννενα μου άφησε τα σημάδια της. Ανατολικά υπάρχει ο παράδεισος του βουνίσιου αλλά όχι, εκεί εμείς. Μια βδομάδα μετά από αυτό, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στον τόπο του εγκλήματος γιατί η περιοχή έδειχνε πολλά υποσχόμενη. Σάββατο πρωί το αμάξι φορτώθηκε και φύγαμε.


Πρώτη στάση για ανεφοδιασμό στον παραγωγό. Το οικόπεδο δίπλα στον δρόμο είναι μεγαλούτσικο ώστε να χωράει, δέντρα, ζαρζαβάτια και πουλερικά τα οποία πωλούνται επί τόπου. Φορτώνουμε φρούτα και κάτι κρεμμυδόσκορδα.

Παρακάτω βρίσκεται το Sauve. Ένα μόνο από τα κτίσματα της πρόσοψης πάνω στο ποτάμι έχει κάτι άθλια μπετά τύπου ελληνικής κωμόπολης και το έχουν μισοκρύψει πίσω από μια τεράστια ζωγραφιά.

Μην την ψάχνεις, στη μέση είναι.

Από εκεί στο Saint-Hippolyte-du-Fort και πλέον μπαίνουμε στα Cévennes από κάτι στενούς δρόμους μέσα στο δάσος ως το μακρόστενο χωριό, Lasalle.

Τα συγχαρητήρια για την παρατηρητικότητα στην κυρία παρακαλώ.

Καταλήγουμε στο Anduze όπου και αράζουμε σε κάμπινγκ δίπλα στο ποτάμι. Λίγο φαΐ, ύπνος κάτω από τα δέντρα και μετά στήσιμο σκηνής. Προσπάθεια για μπάνιο αλλά το νερό είναι ζεστό και δεν εμπνέει, οπότε εγκαταλείπουμε και πάμε για βόλτα στην πόλη ως το βράδυ.

Την επομένη καίω τις σκέψεις που είχα για περπάτημα. Καλύτερα μια γύρα με το αμάξι να γνωρίσουμε λίγο το μέρος παρά να πάμε στα χαμένα. Κοντά στο Anduze είναι ο Saint-Jean.

Γοητευτικότατος ο Άη-Γιαννης.

Από εκεί και πέρα μπαίνουμε σε αχαρτογράφητη περιοχή. Ο δρόμος ανηφορίζει πλάι στον ποταμό Gardon, έναν από τους κυριότερους της περιοχής, μέχρι να φτάσει ψηλά στις πηγές του. Απίθανα μέρη με σπίτια χαμένα σε συνεχόμενους καταπράσινους όγκους και κοιλάδες που σε κάνουν να νιώθεις ότι είσαι τουλάχιστον χίλια μέτρα ψηλότερα απ'ότι στην πραγματικότητα.

Saumane

Monteils, προφανώς.

Faveyrolle

Αρχίζουμε να κατηφορίζουμε προς Valleraugue και βλέπουμε για πρώτη φορά το Mont Aigoual. Παρά τα μόλις 1565 μέτρα του, θεωρείται έμβλημα της περιοχής και έχει μια από τις σπουδαιότερες αναβάσεις.

Λίγο τραγικό το καδράρισμα αλλά you get the idea. Όποια σταγόνα πέσει από δω μεριά
καταλήγει στη Μεσόγειο, οι υπόλοιπες τραβάν για Ατλαντικό.

Valleraugue. Ντάλα μεσημέρι, στάση για μπύρα!

Λίγο παρακάτω κάνουμε την τελευταία στάση πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Μπανάκι κανείς;

Μέρα 1η:

View Larger Map

Μέρα 2η:

View Larger Map

Hint: κάνε κλικ στο "View Larger Map" και ενεργοποίησε τις φωτογραφίες αν έχεις μερικές ώρες για ξόδεμα.