...πλέον γνωστή και ως La Brebis!

Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Ξύλα για το τζάκι

Αναρρωτιόμουν αυτές τις μέρες τι να βάλω στο μπλογκ γιατί έχω διάφορα ψιλά από δω κι από εκεί που περιμένουν τη σειρά τους. Χτες βράδυ όμως στο ρουφιάνο είδα πως κάποιος έφτασε στο μπλογκ ψάχνοντας στον γούγλη με την φράση: "πώς γίνεται το σωστό στοίβαγμα των ξύλων". Προφανώς όμως δεν του άρεσε αυτό που βρήκε και έφυγε αμέσως. Εγώ από την πλευρά μου, μιας και αγωνιώ για την ευχαρίστηση του πελάτου, αποφάσισα να βάλω κάτι σχετικό για την επόμενη φορά που θα περάσει από το μαγαζί. 

Ορίστε λοιπόν φωτογραφίες από τα χωριά του Τρεντίνο για το πως να κάνετε το καλύτερο στοίβαγμα καυσόξυλων για τον χειμώνα!


House entrance
Υπάρχουν τα κρυμμένα ξύλα.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν με ζαρντινιέρες.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν τα τοιχάκια.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν τα προφυλαγμένα.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν τα θερμομονωτικά.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν τα ξεχωρισμένα.


Stacking wood in Trentino
Υπάρχουν και οι υπερβολές.


Stacking wood in Trentino
...και τέλος, οι θεοσεβούμενοι!

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!




Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Val di Sole από ψηλότερα

Ένα πρωινό, κάπου στα μισά της διαμονής μας στη Val di Sole, πήραμε το τοπικό λεωφορείο μέχρι το Passo del Tonale που βρίσκεται στο τέρμα της κοιλάδας και έχει ένα από τα μεγάλα χιονοδρομικά της περιοχής. Στο πλάνο της ημέρας ήταν να πάρουμε από εκεί το τελεφερίκ για το Passo Paradiso κάπου εφτακόσια μέτρα ψηλότερα. Ελλείψει πεζοπορικού εξοπλισμού ήταν ο μόνος τρόπος να βρεθούμε ψηλά. Έτσι, μετά από 45 λεπτά ανηφορικής διαδρομής το λεωφορείο μας άφησε στο γεμάτο ξενοδοχεία Passo del Tonale, σίγουρα όχι το πιο γοητευτικό μέρος αλλά ανάμεσα σε εντυπωσιακές κορφές. 


Paradiso pass and the cable car
Το τελεφερίκ και το Passo Paradiso στα αριστερά.

Paradiso cable car
Από πάνω προς τα κάτω.

Το να πάρουμε τελεφερίκ πάντως το παραδέχομαι, ήταν ρίσκο. Η υψοφοβικιά αποφάσισε να μου κάνει την χάρη και να δεχτεί να κάνουμε μια ανεβασιά και μια κατεβασιά. Αλλά μόνο μία. Εγώ από την άλλη επειδή δεν είμαι αχάριστος διάλεξα το τελεφερίκ που κάνει μια από τις πιο δραματικές αναβάσεις στην περιοχή. Ευτυχώς που είμασταν μόνοι στην καμπίνα, δεν λέω τίποτε άλλο.

Εκεί πάνω που λες έχουν στήσει ένα μεγάλο καταφύγιο με φουλ κομφόρ και ένα λιφτ που σε πάει πάνω από τις δύο αλπικές λίμνες μέχρι το δεύτερο καταφύγιο στα 2700 περίπου.


Monticello lake
Η μια λίμνη.


View to the North
Η θέα προς τα βόρεια - Άλπεις Ortler.


Taking a lift
Το λιφτ για παραπέρα.

Η αλήθεια είναι πως ήμουν επιφυλακτικός για το τελεφερίκ αλλά υπέκυψα. Δεν τα συμπαθώ, είναι αλήθεια. Βρωμίζουν τα βουνά και αυτά και τα καταφύγια-ξενοδοχεία. Η άποψή μου αυτή επιβεβαιώθηκε. Μαζί τους έρχονται και πολλά άλλα. Πυλώνες υψηλής τάσης, τεράστιοι σωλήνες υδροδότησης, δυο μεγάλοι εκσκαφείς στο πάνω καταφύγιο να κάνουν εργασίες και μαζί ένα κάρο άσχετοι (όπως κι εμείς φυσικά) που ανέβηκαν για ηλιοθεραπεία ή μπύρα. Στο δεκάλεπτο που με ανέβαζε (μόνο μου) το λιφτ πιο πάνω φανταζόμουν το τοπίο άδειο, σιωπηλό και αφημένο στην ησυχία του. Την επόμενη φορά ανέβασμα με τα πόδια ή αλλιώς χάζι από κάτω. Την επόμενη φορά να πάρω λιγότερα ρούχα συνεδριακά και στην θέση τους να χώσω τα μποτάκια!

Το απόγευμα, μετά την επιστροφή μας στο κάμπινγκ, πήγαμε την καθιερωμένη μας περπατάδα στο Pelizzano.


Pelizzano
Νάτο πάλι.

Στο δρόμο που οδηγεί στο χωριό παρατηρήσαμε την ταμπέλα έξω από ένα σπίτι: "Εκτροφή πέστροφας, φρούτα και λαχανικά". Το πρόβλημα όμως ήταν ότι δεν είχαμε τρόπο να μαγειρέψουμε πέστροφες στα γκαζάκια και αυτό το πήρα βαριά. Σκέφτηκα διάφορες πατέντες αλλά κάθε φορά ήταν εμφανές ότι δύσκολα θα γινόταν κάτι. Έτσι πήγαμε με σκοπό να ψωνίσουμε μόνο φρούτα και λαχανικά, ενώ εγώ στον δρόμο είχα παραδοσιακά κατεβάσει τα μούτρα.

Η ιδιοκτήτρια καθάριζε σε ένα μικρό υπόστεγο ψάρια για μια πελάτισσα και εμείς κάναμε χάζι τον ωραίο μπαξέ της. Δεν έμοιαζε Ιταλίδα, πιο πολύ μου έκανε για ΝΑ Ασία. Μετά πιάσαμε την κουβέντα. Έζησε για λίγα χρόνια στη Γλυφάδα είπε, εκεί κοντά στην θάλασσα. Κατάλαβα. Τουλάχιστον της αφήσαμε καλή εντύπωση της γυναίκας, έδωσε και ελληνικό όνομα στην κόρη της. Όσο για τα ψώνια, μας έκοψε φρέσκια σαλατούλα ανάμικτη, όσα άγριοσπάραγγα της είχαν μείνει, δυο ραπάνια και δεν πήρε σχεδόν τίποτα. Και πάλι μόλις επιστρέψαμε γκρίνιαξα λίγο για την απουσία της πέστροφας αλλά τελικά μου πέρασε.

Η επόμενη βόλτα μας ήταν προς μια από τις διακλαδώσεις της κοιλάδας, στο Peio που βρίσκεται στα πόδια του Monte Vioz.


Monte Vioz
Ορίστε.

Στο χωριό δεν είχε πολύ κόσμο, οι περισσότεροι τουρίστες σταματούν λίγο πριν το Peio που έχει ιαματικά λουτρά. Φτάσαμε λίγο πριν το μεσημέρι και ξεκινήσαμε τον περίπατό μας μέχρι τη μικρή λίμνη του Covel, περίπου μιάμιση ώρα πιο μέσα.


Peio valley
Η λουτρόπολη όπως φαίνεται από το Peio.

Στην έξοδο του χωριού συναντήσαμε το παλιό πολεμικό νεκροταφείο με την εκκλησία του St. Rocco. Αυτός όπως διαβάσαμε στην επιγραφή δεν είναι άλλος από τον Saint-Roch, προστάτη του Μονπελιέ (βοήθειά μας!).


St. Rocco
Το εκκλησάκι.

War monument at Peio
Μνημείο και σημαία Γιουροπίαν Γιούνιον.

Above Peio
Ανεβαίνοντας, μια ματιά στην κοιλάδα του Peio,

On the way to Covel
Εξοχικά στη διαδρομή.

On the way to Covel
Το Monte Vioz πάντα απέναντι.

Monte Vioz
...και πολλά νερά!

Στη λιμνούλα είχε μπόλικο κόσμο και φασαρία. Φτάσαμε καταμεσήμερο και όλοι τρώγανε, ευτυχώς μέσα στον οριοθετημένο χώρο. Αποφασίσαμε να κάνουμε τον γύρο της, να επιστρέψουμε και να φάμε στα τραπεζάκια που έχει δίπλα στον St. Rocco (βοήθειά μας!).


Covel lake
Η λίμνη και ο καταρράκτης του ρέματος που την τροφοδοτεί.

Covel lake
Υποχρεωτικές αντανακλάσεις.

Covel
...και το νερό που φεύγει προς την κοιλάδα.


Αφού τσιμπήσαμε το μεσημεριανό μας στον St. Rocco (βοήθειά μας!) και είδαμε ότι έχουμε τρεις ώρες χρόνο μέχρι να περάσει το επόμενο λεωφορείο αποφασίσαμε να κατεβούμε με τα πόδια από το Peio ως το Cogolo που βρίσκεται χαμηλά στην κοιλάδα και να το πάρουμε από εκεί. Στη διαδρομή παρατηρήσαμε από μακριά και το μελλοντικό μας σπίτι.


Farms up high
Δεν μπορώ να διαλέξω. Αυτό στη μέση ή το άλλο παραπάνω;

Επιστρέψαμε στο κάμπινγκ κουρασμένοι και ηλιοκαμμένοι. Κάναμε ένα μπανάκι και αράξαμε να ξεκουραστούμε όταν από την διπλανή σκηνή/θηρίο/ξενοδοχείο-πεντάστερο που έμενε ένα ζευγάρι Ολλανδών μύρισε πέστροφα τηγανητή σε βούτυρο. Εγώ φταίω ρε που τους το είχα πει από την προηγουμένη!

Η τελευταία μέρα πέρασε παραδοσιακά πλέον με βόλτα στο Pelizzano και καφεδάκι στην ωραία του πλατεία. Πλέον είχαμε μάθει τους περισσότερους από τους μπαρμπάδες που σύχναζαν εκεί, τα κουσούρια τους και φτιάχναμε και ωραίες ιστορίες στο μυαλό μας γι'αυτούς. Την επόμενη μέρα αναχώρηση για Μιλάνο.


Pelizzano
Η πλατεία.

Flowers in Pelizzano
Κάτι όμορφα λουλούδια εκεί γύρω.


Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Η κοιλάδα του Ήλιου

Κάποιες μέρες παράξενες και αργοκίνητες τελικά σώζονται από μια ωραία ανάμνηση. Κουτί μου έκατσε απόψε. Θα συνεχίσω το στόρι της Ιταλίας (αν δε θυμάσαι είχαμε μείνει εδώ) για να σου πω για την πρώτη φορά που πήγαμε στις Άλπεις. 

Μαζεύουμε όλα τα συμπράγκαλα το πρωί και φεύγουμε για τη στάση του λεωφορείου που θα μας πάει μέχρι το Τρέντο. Πίσω μας κάθεται ένας μικρός σε κακό χάλι, κουρελιασμένος και άσχημα πιωμένος. Μας κόβει τα εισιτήρια ο εισπράκτορας, συνεχίζει πίσω και αφού του πει ο μικρός μια-δυο κουβέντες τον αφήνει στην ησυχία του και προχωράει. Τι σου λέω τώρα... Άφιξη μετά από καμιά ώρα στο Τρέντο. Το αρχικό μας πλάνο ήταν να χώσουμε τα πράγματα στα ντουλαπάκια του σταθμού και να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη αλλά απ'ό,τι φαίνεται οι οδηγίες στο νετ πέφταν έξω: τα ντουλαπάκια δεν υπάρχουν πλέον. Βγαίνουμε από τον σταθμό και παρκάρουμε σε έναν ωραίο ίσκιο στο πάρκο απέναντι. Το τρίωρο μέχρι την αναχώρηση του τρένου θα περάσει ήσυχα με μεσημεριανό, καφεδάκι από την καντίνα απέναντι και χάζι των περαστικών. Το μικρό τρένο που φεύγει από το Τρέντο και εξυπηρετεί την Val di Sole (κοιλάδα του ήλιου) θα μπει στον σταθμό και μετά από λίγο θα ξεκινήσει τη διαδρομή του προς τα βόρεια.

Μέσα από μια πανέμορφη διαδρομή ανάμεσα από βουνά θα μας φέρει τελικά στο Dimaro. Στο τοπικό λεωφορείο μια εικοσαριά νεαρών Ιταλών θα ζητοκραυγάσουν και θα ξεσπάσουν σε χειροκροτήματα μόλις ο Σάντσος καταφέρει να σηκώσει στην πλάτη του το σαμάρι για να κατεβούμε. 


Claiano, Termenago and Castello
Εδώ είμαστε. Claiano κάτω, Termenago και Castello απάνω.

The church at Claiano
Η μικρή εκκλησία του Claiano.

New home
Έχει ωραία θέα απέναντι από το σπιτικό.

Μόλις τελειώνουμε το στήσιμο φεύγουμε για εφοδιασμό. Η κοπέλια που μας τακτοποίησε στο κάμπινγκ μας έδωσε και μια κάρτα για το "house of cheese" που έχει στη Mezzana. Will do καλή μου, will do...


Italian cheese
Καταραμένη γκοργκονζόλα, μετά από ένα μήνα και η γεύση είναι ακόμη στο στόμα!


Τις επόμενες ημέρες κάναμε βόλτες στην γύρω περιοχή κάνοντας χάζι τα ψηλά βουνά και την όμορφη κοιλάδα. Μεγάλη αλλαγή σε σχέση με την πολυκοσμία της Riva, εδώ μας ταιριάζει καλύτερα.


Pelizzano
Pelizzano και Ossana.

Pellizzano
Το καμπαναριό στο Pelizzano είναι βαυαρικού ρυθμού λέει.

War monument at Ossana
Μνημείο πεσόντων στην Ossana.

Flowers at Ossana
Λουλουδιασμένα χωριά.

Απ'ό,τι διάβασα αναλυτικότερα μετά την επιστροφή μας, το Τρεντίνο είναι άλλη μια περιοχή που έπεσε σε υπαρξιακά προβλήματα λόγω πολέμων και των συνόρων που χαράχτηκαν. Θεωρείται μέρος του Τιρόλου, μόνο που μετά τις σφοδρές μάχες του A'ΠΠ στα εκεί βουνά πέρασε στην Ιταλία. Τώρα σε όλα τα μνημεία βάζουν μια Αυστριακή και μια Ιταλική σημαία με αυτήν της ΕΕ ανάμεσα για να τους κάνει φίλους. Να δούμε για πόσο.


Towards Peio and Monte Vioz
Από την Ossana ρίξαμε μια πρώτη ματιά και στο επιβλητικό Monte Vioz. 

Αυτό που ήθελα περισσότερο όμως ήταν να πάμε λίγο ψηλότερα, να ρίξουμε μια καλή ματιά στις κορυφές που είχαμε απέναντι κάθε φορά που γυρίζαμε στο κάμπινγκ. Έτσι ένα απόγευμα πήραμε τον ανήφορο για το Termenago που κρεμόταν από πάνω μας.


Termenago
Termenago

The Presanella group
Το συγκρότημα της Presanella απέναντι. Κλικ για να ανοίξει.


Στο τέλος την κατάφερα και πήγαμε ακόμη ψηλότερα αλλά αυτά θα στα πω την επόμενη φορά, να κάνεις και λίγη υπομονή!





Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Bella Italia?

...κάπως έτσι λοιπόν ολοκληρώθηκε με επιτυχία η πρώτη μας πολυήμερη πεζοπορία χωρίς αυτοκίνητο. Σίγουρα θα το ξαναδοκιμάσουμε με την πρώτη ευκαιρία. Φτάσαμε αργά το απόγευμα στο σπίτι πολύ κουρασμένοι αλλά δεν είχαμε χρόνο για χάσιμο. Σε δυόμιση μέρες ξεκινούσαμε και πάλι!


Φλάσμπακ στο γραφείο μερικούς μήνες πίσω...
-Λοιπόν Ντιμιτγίς το μπάτζετ του συμβολαίου σου προβλέπει συμμετοχή σε ένα διεθνές συνέδριο.
-Αχά.
-Σε σχετικό αντικείμενο είναι ένα που θα γίνει στην Πράγα κι ένα στην Ιταλία.
-Για στείλε μου τους τίτλους να τα ψάξω, του είπα.

Στο σπίτι έκατσα να μελετήσω τι παίζει με τα δύο συνέδρια...προφανώς στο Google Earth! Από τη μία Πράγα, ωραία πόλη δε λέω αλλά πολύ φλατ ρε αδερφέ. Έχω και μια υφέρπουσα αποστροφή στους πολυδιαφημισμένους προορισμούς. Από την άλλη λέει Riva del Garda. Ούτε που την έχω ξανακούσει. Ωπ! Είναι σε μια τεράστια λίμνη, ωραίο αυτό. Ρε συ είναι στο Trentino, εκεί δεν έχει βουνά; Για να δούμε, Δολομίτες, πάρκο Adamello Brenta, πάρκο Stelvio κτλ κτλ. Εδώ είμαστε.

-Αφεντικό, θα πάω στην Ιταλία. Ξεκινάω τη χαρτούρα.

Τέλος του φλασμπάκ.


Για δύο μέρες το πλυντήριο δούλεψε υπερωρίες. Βλέπεις το πρότζεκτ ήταν πολύπλοκο: μια βδομάδα στο συνέδριο και μια σε κάμπινγκ. Θα πηγαίναμε με τα σαμάρια αλλά έπρεπε να πάρουμε πολλά είδη ρουχισμού. Συνεδριακά ρούχα για εμένα και μετά καθημερινά ρούχα, πεζοπορικά, συν τα γκαζάκια και τα κατσαρολικά, τρόφιμα, απορρυπαντικά, σαπούνια και δε συμμαζεύεται. Την προηγούμενη της αναχώρησης το πήραμε απόφαση ότι αποκλείεται να χωρέσουν όλα μέσα στους σάκκους και έτσι εκαταλείψαμε τα σχέδια για μακριές πεζοπορίες και ό,τι εξοπλισμό χρειαζόταν για αυτές. Αναχώρηση λοιπόν Παρασκευή απόγευμα με προορισμό το αεροδρόμιο της Μασσαλίας ώστε να πάρουμε την πτήση νωρίς το επόμενο πρωί.


Departure in a few hours...
Το καλύτερο σημείο για ύπνο στο αεροδρόμιο...


Βασικά αντί να περιγράψω αναλυτικά την διαδρομή ως την Riva, ας παραθέσω καλύτερα ένα πρακτικό σκίτσο που μόλις έφτιαξα*:



Την επόμενη φορά θα βάλω κάπου κι ένα καράβι, να είστε σίγουροι...


Παρόλα αυτά, φτάσαμε στον προορισμό μας αργά το μεσημέρι, με μόνο μια ώρα καθυστέρηση σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό. Μετά από λίγο έφτασε και η παρέα μας για το ΣΚ κατευθείαν από τα γαλλόφωνα καντόνια της Ελβετίας και βγήκαμε έξω για φαγητό και γνωριμία με την πόλη όπου θα μέναμε για μια βδομάδα. 


Garda lake
Εντυπωσιακή η λίμνη με τα βράχια από πάνω.

Riva del Garda
Προς τα βόρεια ξεκινούν τα πραγματικά βουνά.

Riva del Garda
Η κεντρική πλατεία με το ρολόι.

Streets of Riva
Σοκάκια...

Lanterns
Λαμπίτσες...

Riva del Garda
Ηλιοθεραπεία και μπανάκι στη λίμνη...

Ωραία η Riva, έτσι δεν είναι; Όχι ακριβώς, οι φωτογραφίες καμιά φορά παραπλανούν! Έχω τη συνήθεια να τραβάω με όσο το δυνατόν λιγότερο κόσμο μέσα στα κάδρα κι έτσι δεν φάνηκε όλη η αλήθεια. Η πόλη είναι σούπερ-τουριστικός προορισμός που από πολλές απόψεις μου θύμισε Χαλκιδική στα χειρότερά της: τίγκα σε μαγαζιά με σουβενίρ, πιτσαρίες, μπυραρίες και ρουμς του λετ, μέχρι και μποτιλιάρισμα μισής ώρας στην είσοδο της πόλης είχε το Σάββατο που φτάναμε με το λεωφορείο. Έτσι, η προηγούμενη φωτογραφία δεν είναι τόσο αντιπροσωπευτική του τι συναντήσαμε όσο η επόμενη:






Sunbathers at Riva del Garda
Έτσι γίνεται το σωστό το στοίβαγμα!

Θα μου πεις γούστα είναι αυτά, ο κόσμος φαινόταν να περνάει καλά άλλωστε. Πάσο.

Δυστυχώς/ευτυχώς όμως το συνέδριο αποδείχτηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον και έτσι δεν κατάφερα να ξεκλέψω μερικές ώρες για να δούμε τις όμορφες μικρές λίμνες που βρίσκονται ολόγυρα. Μόνο ένα απόγευμα που ήταν κενό πεταχτήκαμε ως το γειτονικό Arco για μικρή βόλτα και για ν'αγοράσουμε ένα πιο αξιόπιστο αντίσκηνο.


Arco
Arco

Arco
Η εκκλησία...

The castle of Arco
...και το κάστρο.

Retro bike
Κι ένα ωραίο ποδήλατο. Κάνουν πολύ ποδήλατο εκεί πάνω ρε συ!


Από τροφή βασιστήκαμε περισσότερο σε μαγειρική παρά σε εστιατόρια γιατί τα τελευταία ήταν σχεδόν όλα τουριστοπαγίδες. Από την άλλη στο σούπερ μπορούσες να πάρεις πέντε πράματα της προκοπής για να φτιάξεις μόνος φαγητό. Σημείωση: μην ψάχνεις για ψωμί της προκοπής, τζάμπα κόπος!


Yum yum!
Ωραίο λευκό, τα κόκκινα σε τιμές απλησίαστες κι ας παράγουν πολύ στην περιοχή.

Πριν το κλείσω, πάρτε και δυο ακόμη φωτό που δεν έβαλα παραπάνω.


Riva seen from high
Μια πιο αεροπλανική.

Pause
Και μια πιο ρομαντική.


*οι εικόνες είναι από το openclipart.org