Post θερινό και πένθιμο

Στην Ηγουμενίτσα

Στην Κωνσταντινούπολη

Tour de Mourgáne (05/06/11)

...ή αλλιώς "Τι έκανες στα σύνορα Δημήτρη;". 

Η Μουργκάνα είναι από τα βουνά που μου αρέσουν, μετρίου αναστήματος (1.806m) και στου διαόλου τη μάνα. Θα τη βρείτε εκεί που συναντιούνται ο νομός Ιωαννίνων, με τη Θεσπρωτία και την Αλβανία. Όσο κι αν έψαξα δε βρήκα παρά μία περιγραφή διαδρομής προς την κορυφή από την πλευρά των Ιωαννίνων. Οι διαδρομές που καταγράφονται είναι μόνο από Θεσπρωτία και το χωριό Λιάς. Τα δικά μας συμφέροντα όμως από την άλλη πλευρά βρίσκονται και γι'αυτό αποφασίσαμε να προσεγγίσουμε το βουνό από τα ανατολικά. Έτσι, το πρωί της Κυριακής μας βρήκε περίπου 3 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Κακαβιάς να στρίβουμε προς το χωριό Αγία Μαρίνα. Μετά από πολύ στροφιλίκι φτάσαμε και προχωρήσαμε στον οικισμό των Αγίων Αποστόλων που χτίστηκε μετά την καταστροφική φωτιά του 2000.

Ένας μπάρμπας που συναντήσαμε νωρίτερα μας είχε δείξει τις τρεις επιλογές μας για την ανάβαση 

1.Από τον χωματόδρομο που φεύγει νότια και φτάνει σε λούτσα στα 1.200m περίπου. Είναι το υψηλότερο δυνατό σημείο εκκίνησης.

2.Από μονοπάτι κοντά σε σάρα που βρίσκουμε πάνω στον χωματόδρομο. Μας είπε ότι είναι λίγο δύσκολη διαδρομή μιας και είναι κλεισμένη με αρκετά κέδρα.

3.Από τη χαράδρα της Γκουγκούσας, ακριβώς πλάι στο σύνορο.

Οι επιλογές ανόδου από Αγία Μαρίνα πάνω στο χάρτη του Google Earth

Η τρίτη διαδρομή είναι η πιο απότομη αλλά την επιλέξαμε μιας και βγάζει αρκετά κοντά στην κορυφή. Ξεκινάμε από Αγίους Αποστόλους πάνω στον χωματόδρομο και αφού βρούμε μια τσιμεντένια δεξαμενή κάνουμε δεξιά στη διασταύρωση. Σε 300 περίπου μέτρα φτάνουμε στη Γκουγκούσα. Από εκεί είτε παίρνουμε τη χαράδρα, είτε συνεχίζουμε στο μονοπάτι ευθεία για να πάμε μέσα στην Κοσοβίτσα για μπύρες.

Κάπου εκεί ξεκινάει και η επίπονη άνοδος. Η Γκουγκούσα είναι μια εντυπωσιακή ρεματιά, απότομη, με συνεχή κίνηση σε σάρα και κατολισθήσεις που αλλάζουν συνεχώς το ανάγλυφο. Η υψομετρική που πρέπει να καλύψουμε εκεί μέσα είναι κοντά στα 800m. Ευτυχώς οι πέτρες είναι συνήθως μεγάλες και δε φεύγουν, το ηθικό ακμαίο και ο χαβαλές στα φόρτε του! Φτάνουμε στο σημείο που το έδαφος ομαλοποιείται. Θα πρότεινα σε όποιον ανεβαίνει από εκεί να πάει δεξιά για να βγει ακριβώς στο σύνορο και να το ακολουθήσει ως την κορυφή. Εμείς πήγαμε από την άλλη μιας και μας φάνηκε ευκολότερο.

Ανεβαίνοντας τη Γκουγκούσα

Προς το τέλος η ανάβαση γίνεται αρκετά απότομη

Βγαίνουμε στον αυχένα μπροστά μας και κινούμαστε ελάχιστα προς τα βόρεια σε κορυφή 1.750m περίπου, διακοσμημένη με πολυβολεία και σκουριασμένα συρματοπλέγματα. Από εκεί η θέα είναι απεριόριστη: ο κάμπος του Αργυροκάστρου, η Κέρκυρα και από βουνά ό,τι μπορείς να φανταστείς από Τζουμέρκα μέχρι Γράμο! Η κορυφή της Μουργκάνας στα 1.806m απέχει λίγο παραπάνω από μισή ώρα από καλό μονοπάτι αλλά κάτι ο καιρός που βάραινε, κάτι εμείς που θέλαμε να γυρίσουμε νωρίς πίσω μας έκαναν να την αφήσουμε για άλλη φορά. Αχ οι καψεροί να ξέραμε τι μας ξημερώνει!

Φτάνοντας στον αυχένα της κορυφής

Θέα από τον αυχένα προς το 1.806 (τέρμα αριστερά)

Η επιστροφή σχεδιάστηκε να γίνει από τη λούτσα στα νοτιοανατολικά σε τηλεφωνική συνεννόηση με τον σύνδεσμό μας στην Αγία Μαρίνα αφού η Γκουγκούσα έκρυβε κινδύνους σε πιθανή κάθοδο. Μας είπε λοιπόν να πάρουμε τον χωματόδρομο που περνάει δίπλα από την κεραία. ΠΡΟΣΟΧΗ! Στην περιοχή υπάρχουν ΔΥΟ κεραίες, ΔΥΟ δρόμοι, ΔΥΟ λούτσες, γενικά όλα από ΔΥΟ! Έτσι, ό,τι και να μας έλεγε ο άνθρωπος, αλλού για αλλού πηγαίναμε, η συνεννόηση γινόταν σιγα-σιγά μπουζούκι και καταλήξαμε να κατευθυνόμαστε όχι απλά σε λάθος χωριό αλλά σε λάθος ΝΟΜΟ!

Το χωριό Λιάς και τα βουνά της Θεσπρωτίας από ψηλά

Περπατώντας στην κορυφογραμμή

Αποφασίσαμε τότε να αφήσουμε τις συμβουλές, τα GPS και τις υψομετρικές και να απευθυνθούμε στις βασικές γνώσεις: Βοράς-Νότος-Ανατολή-Δύση. Είπαμε θα κατηφορίσουμε ανατολικά και σε όποιο χωριό μας βγάλει. Αρχίσαμε την ψαχτική για να βρούμε το καλύτερο σημείο καθόδου μιας και η ανατολική πλευρά είναι αρκετά απότομη και έχει πυκνή βλάστηση αλλά δεν. Μονοπάτια δε φαίνονταν %$@ώ την καταραμένη άνοιξη και τα χορτάρια της και τελικά επιλέξαμε να ακολουθήσουμε μια ρεματιά. Τώρα που την κοιτάω είναι σίγουρα η μακρύτερη ρεματιά της Μουργκάνας και με την περισσότερη βλάστηση, ίσως να φαίνεται και από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.

Σταδιακά οι κουβέντες και τα χάχανα κόπηκαν και για κάτι παραπάνω από τρεις ώρες καθόδου ακούγονταν από δεξιά και αριστερά μόνο μουρμούρες, γλίστρες, κραυγές και αναφορές σε πρόσωπα της αγίας γραφής, τρομοκρατώντας έτσι την εναπομείνουσα πανίδα του βουνού. Όσο χαμηλότερα πηγαίναμε τόσο πιο στενό, γλιστερό και απότομο γινόταν το ρέμα και τόσο πύκνωνε η βλάστηση. Το τελευταίο εικοσάλεπτο το κάναμε κωλοσούρνωντας μιας και τα πάντα γύρω μας ήταν κλειστά. Επιτέλους, η κραυγή του Μίλτου που ήταν μπροστά, μας έδωσε να καταλάβουμε ότι βγήκαμε σε δρόμο!

Ακολούθησαν αγκαλιές, πανηγυρισμοί και τραγούδια. Ψέμματα. Ταβλιαστήκαμε στη μέση του δρόμου. Βρισκόμασταν κοντά στη Μονή Μακραλέξη, περίπου 4 χιλιόμετρα σε ευθεία νοτιοανατολικά του σημείου εκκίνησης και 5 ασφάλτινα από το πλησιέστερο χωριό, την Κάτω Λάβδανη απ'όπου ελπίζαμε να βρούμε κάποιον να μας πάει πίσω στα αυτοκίνητά μας. Η μια γιαγιά που μιλήσαμε καλοσυνάτη και εξυπηρετική αλλά η πρώτη μόνο που δε μας διαολόστειλε, ενώ φώναξε και την αστυνομία με την οποία συναντηθήκαμε λίγο παραπέρα. Εξηγήσαμε ότι, κόντρα στις στατιστικές της περιοχής, δεν περάσαμε παράνομα τα σύνορα αλλά είμαστε πέντε χαμένα που κόβουμε βόλτες στα βουνά και εκεί το θέμα λύθηκε. Τελικά ο σύνδεσμός μας δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα αφού κανόνισε να έρθουν να μας πάρουν για να γυρίσουμε βράδυ στα σπίτια μας όπου μας περίμενε όλους η πατροπαράδοτη γκρίνια.

...αλλά τι περίμενες από βουνό που το λένε Μουργκάνα;

Ένα από τα πολλά αμπριά που
βρίσκονται ακόμη στη Μουργκάνα

Συνολικό μήκος διαδρομής περίπου 16,5km. Ανέβασμα περίπου 1.000m, κατέβασμα κοντά στα 1.450m.

Η διαδρομή (όχι από GPS αλλά αρκετά ακριβής) στο mapmywalk:

Έρχομαι ντε!

Κάνε υπομονή τρεις μερούλες κι έφτασα! Βάλε και κανένα τέτοιο ωραίο συννεφάκι από πάνω να μας κάνει σκιά!

Summer mode on

Με έβγαλα έξω...

Ρέκλα...

Ένα ταξίδι

Τον περασμένο Νοέμβρη ξεκινήσαμε για άλλη μια φορά να πάμε στα Γιάννενα. Κατά την προσφιλή μας συνήθεια όταν δεν πάμε για κάποια δουλειά αποφασίσαμε να κάνουμε τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα επιλέγοντας εναλλακτική οδό. Αυτή από την παλιά εθνική Κοζάνης-Ιωαννίνων μέσα από το Βόιο και το Γράμο φάνταζε ιδανική στα τέλη του φθινοπώρου.

Έτσι βγήκαμε από την άχαρη Εγνατία στον κόμβο της Καστοριάς και αφού περάσαμε Νεάπολη και Τσοτύλι ξεκίνησε το κυρίως πιάτο. Οι πρώτες στροφές ανεβαίνοντας προς Πεντάλοφο μας ανοίγουν την όρεξη. Πρώτος στόχος να βρούμε το Πετρογέφυρο, ένα από τα σημαντικότερα γεφύρια της Μακεδονίας. Δε πα να είχα σημειώσεις, να είχα στο κεφάλι μου μέσα την εικόνα του Google Earth, να έκανα πάνω-κάτω το δρόμο, τη διασταύρωση για το Πετρογέφυρο δεν τη βρήκα. Άσχημα ξεκινήσαμε.

Λίγο παραπέρα, ακόμη μια στάση σε χώρο ύποπτο για γεφύρι. Μια μικρή βολτίτσα πλάι σε μια ρεματιά αλλά και πάλι τίποτα. Μπήκα στο αμάξι απογοητευμένος. Λίγα ακόμη χιλιόμετρα και κάναμε στάση έξω από το χωριό Αγία Σωτήρα. Εδώ τα πράγματα φαίνονταν καλύτερα, είχε και σηματοδότηση για το μονοπάτι που σε κατεβάζει στο ποτάμι. Δέκα λεπτάκια κατήφορος και τότε το είδαμε μπροστά μας!

Το γεφύρι της Σβόλιανης

Ασύμμετρη ομορφιά

Καμάρα πάνω από τον Πραμόριτσα

Τι να πρωτοπείς γι'αυτό το γεφύρι; Για το εντυπωσιακό σχήμα του; Τη θεμελίωση πάνω στα βράχια; Την επιλογή του σημείου; Απλά είναι ένα από τα 4-5 ομορφότερα που στέκουν ακόμη στη χώρα.

Τώρα μάλιστα! Μετά το γεφύρι πεταχτήκαμε στα γρήγορα μέχρι το χωριό αλλά δεν καθήσαμε γιατί είχε αρχίσει να μεσημεριάζει. Ωραίο φαινόταν πάντως. Βουρ στο δρόμο λοιπόν! Στην καρδιά του Βοϊου και το τοπίο γύρω θαυμάσιο φθινοπωρινό. Φτάνουμε στο Ζουπάνι (Πεντάλοφο) και τον Βυθό, δυο πολύ όμορφα και μεγάλα χωριά. 

Απολαμβάνουμε τη διαδρομή χωρίς να συναντάμε κανένα άλλο αυτοκίνητο στο δρόμο. Αυτά τα μέρη αφέθηκαν στην ησυχία τους επιτέλους όταν κατασκευάστηκε η Εγνατία. Βγαίνουμε σταδιακά από το Βόιο και πιάνουμε Γράμο. Προσπερνάμε βιαστικά το Επταχώρι για να δούμε το γεφύρι του Κουτσιουμπλή, για το οποίο τα έχουμε πει παλιότερα.  

Μπαίνουμε πλέον σε γνώριμα χωράφια, πλάι στον Σαραντάπορο. Κοιτάω το ρολόι και η ώρα έχει περάσει, δεν προλαβαίνουμε το μεσημεριανό στο χωριό. Πρέπει να σφίξουμε 1-2 τσίπουρα, να φάμε κι έναν μεζέ να μας κρατήσει. Ευτυχώς σ'αυτά συνεννοούμαστε με τα μάτια! Τραβάμε τον στενό ανήφορο μέχρι την Καστάνιανη, πατρίδα φημισμένων πετράδων των Μαστοροχωρίων. 

Η εκκλησία στην πλατεία της Καστάνιανης

Σπίτια στην Καστάνιανη

Περιπλανιόμαστε στα σοκάκια του χωριού αλλά η ομορφιά του επισκιάζεται από το γεγονός ότι η ώρα έχει περάσει και μέρος να φάμε δε βρίσκουμε. Το στομάχι γκρινιάζει!

Τελευταία ευκαιρία λέμε τα τρία χωριά παραπέρα, Γαναδιό, Μόλιστα, Μοναστήρι. Δώστου και πάλι στροφές και ανεβοκατεβάσματα...Περνάμε τη Μόλιστα και δε βλέπουμε ούτε άνθρωπο. Φτάνουμε στο Γαναδιό και νάσου αυτοκίνητα παρκαρισμένα στην είσοδο!

Γαναδιό

Γαναδιό

Μόλις ανοίγω την πόρτα να βγω έξω να και το κλαρίνο να ακούγεται από παραπέρα! Εδώ είμαστε λέω. Κάτω από το θεόρατο πλατάνι της πλατείας έχει στηθεί γλέντι. Ένας μπάρμπας με τη γιαγιά μας καλούν να κάτσουμε μαζί τους. Φυσικά και βγήκαμε γνωστοί, όλοι γνωρίζονται εδώ πέρα! Ρωτάμε αν γιορτάζει κανείς. Όχι μας λένε, απλά μαζευτήκανε μερικοί χωριανοί λόγω Κυριακής, ήρθαν μερικοί ταξιδιώτες σαν κι εμάς, εμφανίστηκαν και τα όργανα για το μεροκάματο και δώστου. Φάγαμαν, ήπιαμαν, χόρτασε χορό το κορίτσι και φύγαμε όταν άρχισε να πέφτει το φως.

Κάτω από το πλατάνι...

...ο χορός καλά κρατούσε!

Τελικά, όταν φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής μας περίμενε μια γερή σχάρα με προβατίνα στα κάρβουνα. Ήταν υποχρεωτικό να υπάρχει βραβείο αφού καταφέραμε διαδρομή τρεισήμισι ωρών να την ξεχειλώσουμε στις εννιά και ένα τεταρτάκι!

Edit: Να και ο χάρτης

View Trip in a larger map


Ξανά Edit: Φίλος πέρασε από το Γαναδιό πριν λίγο καιρό και συνάντησε την ίδια κατάσταση. Το χωριό πλέον καταγράφεται ως σεσημασμένο!

Πρωτομαγιάτικο

Αφού ακόμη φέτος δεν έχω αξιωθεί, βάζω δυο φωτογραφίες από παλιότερες χρονιές...

To eat or not to eat

Μπεεεεεεε!

Απλά να αναφέρω ότι ζει ακόμη χάρις στις υπεράνθρωπες προσπάθειές μου... 

Απολογισμός τριημέρου

Πέρασα κι απ΄το Μικρό Πάπιγκο χτες. Χόρτασε το μάτι Μερσεντέ και Μπεμβέ και τζιπάρες. Είδα και το μποτιλιάρισμα στην Αρίστη με το τουριστικό λεωφορείο να μην μπορεί να χωρέσει στο στενό δρομάκι. Και στο γεφύρι του Βοϊδομάτη λογής-λογής ανθρώποι βγαίναν αναμνηστικές φωτογραφίες. Τα δικά μου μυαλά όμως ήταν ακόμη εκεί...

Περιστέρι

...βουνό γνωστό και ως Λάκμος. Επίσης γνωστό και ως το μεγάλο μου άχτι. Εδώ και τρία χρόνια λέω ότι θα τον ανέβω Μάη μήνα που φοράει τα καλά του και όλο κάτι συμβαίνει. Πλησιάζει όμως η ώρα για την επόμενη προσπάθεια!

Όρος Περιστέρι

Όρος Περιστέρι

Κάποιοι έξυπνοι το πλήγωσαν περνώντας μπουλντόζες από το πιο όμορφο σημείο του και ανοίγοντας δρόμους για ποιός ξέρει πού και γιατί. Τώρα όλοι κάνουν τους χαζούς περιμένοντας να ξεχαστεί το θέμα. Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως...

Για όσους θέλετε να το γυρίσετε, βρίσκεται κάπου εδώ:


View Περιστέρι in a larger map

Μερικές διαδρομές:
http://www.oreibasia.gr/forum/forumdisplay.php?f=136
http://allougialou.blogspot.com/2009/04/blog-post_02.html

Μέγας Λάκκος

Ο Μέγας Λάκκος είναι το μεγαλύτερο παρακλάδι του φαραγγιού του Βίκου, κοντά στη νότια απόληξή του. Ο πιο ωραίος δρόμος για να τον δούμε από κοντά είναι ξεκινώντας από τον δρόμο που πηγαίνει για Βραδέτο.

Ο Μέγας Λάκκος

Με θέα τις κορυφές της Τύμφης

Η διαδρομή για καμμιά δεκαριά μέτρα πλάι στο λάκκο είναι απόκρημνη, αλλά με λίγη προσοχή δε δημιουργεί προβλήματα.

Τμήμα του μονοπατιού

Ατελείωτη θέα

Μπορούμε να επιστρέψουμε περνώντας από τη λούτσα Τζανόβα. Το καλοκαίρι βολτάρουν εκεί μπόλικα γελάδια και 5-6 σκυλάκια που μόνο θα μας γαβγίσουν.

Η λούτσα Τζανόβα

Εδώ και ο χάρτης της διαδρομής:
http://www.mapmywalk.com/routes/view/7981206