Avignon TGV

Δυο φωτογραφίες από τον σταθμό TGV της Αβινιόν. Καιρό ήθελα να τον φωτογραφήσω αλλά δεν το έκανα. Κανονικά έπρεπε να έχω κάτι πιο ολοκληρωμένο αλλά δεν πειράζει, μια αρχή είναι κι αυτή!

Τα Τρία Ράμφη

Μετά από μια ψηφοφορία με δραματικό ξεκίνημα αλλά καθαρό νικητή στο τέλος, here goes:

Η ιστορία με τα Τρία Ράμφη έμεινε δυστυχώς ξεχασμένη στα συρτάρια για καιρό, μιας και πλάκωσαν άλλες βόλτες στην πορεία, μάλλον κακώς. Μια ωραία πρωία λοιπόν ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό προς τα βορειοανατολικά, εκεί που ντροπαλά αρχίζουν να σηκώνονται μερικά βουνά για να γίνουν όσο προχωράμε Άλπεις. Αυτή τη φορά δεν σκοπεύαμε να μπούμε πολύ προς τα μέσα αλλά μόνο στις παρυφές, στην περιοχή Drome.

Για μια ώρα και κάτι ψιλά οδηγούσαμε μέσα στις καλλιέργειες της κοιλάδας του Ροδανού, μέχρι που φτάσαμε στη Nyons, πόλη γνωστή για το όμορφο γεφύρι και το σκατάκριβο ελαιόλαδο.

40.5m πλάτος, 19m ύψος, 14ου αιώνα παρακαλώ (κλικ για να γίνει τούμπανο)

Η Nyons είναι ουσιαστικά η πύλη προς το Drome, από εκεί και πέρα τέρμα τα ισιάδια. Εκεί μάλιστα εμφανίζονται και κάτι χαριτωμένες καλλιέργειες.

Λεβάντα time!

Ο δρόμος αρχίζει να στενεύει και να έχει όλο και περισσότερες στροφές καθώς τραβάμε βόρεια. Το τοπίο πλάι στον ποταμό Roanne χορταστικό (αργότερα διάβασα ότι είναι μια από τις καλύτερες οδηγικές εμπειρίες της περιοχής)!

...και να που βγαίνουμε από την κοιλάδα και βλέπουμε επιτέλους στα αριστερά μας τα Τρία Ράμφη!


Διευκρινίσεις: Το Massif de Saou είναι ένας ορεινός όγκος (γεωλογικό πάρτυ θα έλεγα) με χαρακτηριστικό σχήμα που ξεχωρίζει στην περιοχή (όταν είναι καθαρός ο καιρός φαίνεται και απ'το σπίτι). Εμένα πάντως μου θυμίζει στάδιο:

'Οπως λοιπόν κάθε στάδιο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό έχει δύο πέταλα. Στο ανατολικό βρίσκονται και τα Τρία Ράμφη (Les 3 Becs), δηλαδή οι κορυφές Le Veyou (1,589m), Le Signal (1,559m) και Roche Courbe (1,545m).

Έξι από τους εννιά που ψήφισαν τα Ράμφη, περίμεναν κάποιου τύπου λογοπαίγνιο με τον τίτλο. Τώρα έχουν ξενερώσει αλλά κάθονται για να δουν τις φωτογραφίες.

Εμείς πάντως χαζέψαμε τις κορφές από το Saillans, ήπιαμε και μια μπύρα και πήγαμε καρφί στο κάμπινγκ να στήσουμε το τσαντίρι. Μια βουτιά στο ποτάμι, γρήγορο φαγητό και για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε δρόμο.

Οι κορυφές από το Saillans

Αηδίες

Η θέα από το αντίσκηνο δεν ήταν κι άσχημη!

Το επόμενο πρωί ο καιρός είναι βαρύς. Πίνουμε καφέ και λαμβάνουμε καθησυχαστικά μηνύματα ότι θα του περάσει σύντομα. Μέχρι να φτάσουμε στο πάρκινγκ του Col de la Chaudiere τα σύννεφα είχαν όντως καθαρίσει.

Πλησιάζοντας στην εκκίνηση

Δεν θα πω πολλά για την διαδρομή. Ξεκινάει από τα χαμηλά και σε ανεβάζει μέσω μιας κωλοανηφόρας μέχρι το διάσελο απ'όπου μπαίνεις ουσιαστικά στο εσωτερικό του βουνού. Στα καπάκια έχει μια ακόμη χειρότερη κωλοανηφόρα προς την πρώτη κορυφή και μετά πάνω-κάτω μέχρι να πατήσεις και τις άλλες δύο. Μετά φεύγει προς το εσωτερικό και περνάει από ένα πυκνό δάσος μέχρι να σε ξαναβγάλει στο αρχικό διάσελο και από εκεί κάτω.

Φωτογραφίες:

Η θέα απ'έξω

Η θέα από μέσα

Η διαδρομή μόνο 9 χιλιόμετρα αλλά με μια χιλιάρα υψομετρική μας κράτησε απασχολημένους για ένα πεντάωρο. Όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι η ζέστη μαζί με την κούραση και την πείνα μας είχαν λιώσει. Ευτυχώς, αν και με λίγη δυσκολία, βρέθηκε κατάλληλο σημείο με λιβαδάκι παραποτάμιο για βουτίτσα, πικνίκ και ξάπλα κάτω από τα δέντρα.

...και μετά συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέσα από τον κάμπο με τα δέντρα.

Και τις λεβάντες!

Και τα ηλιοτρόπια!

Παράταση

Μιας και η ψηφοφορία εξελίσσεται σε ντέρμπι για γερά νεύρα, ας την αφήσουμε να κυλήσει για λίγο ακόμα.

Στο μεταξύ πάρτε ολίγη Δημοκρατία να'χετε:

http://antigoldgreece.wordpress.com/2012/10/22/skouries-junta/

Τα χρωστούμενα

Το προηγούμενο ποστ ήταν ψιλοαπαράδεκτο, ζητώ συγνώμη αλλά βαριόμανε. Τώρα λέω να ρεφάρω εγκαινιάζοντας νέα ήθη κι έθιμα εδώ μέσα.

Αφού λοιπόν έχω αρκετό υλικό από βόλτες που δεν έχω βάλει, από σήμερα και για μερικές μέρες (δεν ξέρω πόσες) ψηφίζετε εσείς για το επόμενο θέμα. Και γαμώ τις δημοκρατίες δηλαδή!

Τώρα που το κοιτάω, δεν είναι παρά άλλη μια δικαιολογία για να μη γράψω κείμενο κι απόψε.  :Ρ

Στα σκοτάδια

Την Κυριακή είχε βόλτα με τους χωριανούς (έχουμε ξαναπάει εκεί). Πρώτα πήγαμε να δούμε δυο μικρές σπηλιές.

Μετά μια μεγαλύτερη, είχε κι εκκλησία μέσα. 

Το 1647 λέει εμφανίστηκε το άγαλμα της Παναγίας εκεί. Η κυρία είπε πως μέχρι σήμερα δεν έχουν απόλυτα μάθει τι συνέβη τότε. Μα καλά, δεν ξέρουν τι πάει να πει θαύμα;

Μετά χτίσαν απ'έξω την σπηλιά και πήγαν εκεί ερημίτες.

Εμείς πάντως μετά πιάσαμε και βασανίζαμε κάτι αθώα σκυλάκια!

Whiteout

Ζόρικη βδομάδα, φορτωμένο πρόγραμμα (ήθελες και άδεια τη Δευτέρα, καλά να πάθεις), χαρτιά, email, υπολογισμοί, γραφικές, σκοτωμένο λαπτόπι, οι ειδήσεις που διαβάζεις γίνονται όλο και χειρότερες. 

Όλα όμως γίνονται απλούστερα όταν έχεις κάτσει έστω και για πέντε λεπτά πάνω σε μια πέτρα, με απόλυτη ησυχία και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι τούτο:

Κλείνεις για μια στιγμή τα μάτια και γυρίζεις πίσω. Τότε μόνο μπορείς να συνεχίσεις να περπατάς.

Κι αν δεν θέλεις ν'ακούσεις εμένα, άκου τον φίλο μου τον Edgar, κάτι παραπάνω ξέρει:

You develop an instant global consciousness, a people orientation, an intense dissatisfaction with the state of the world, and a compulsion to do something about it. From out there on the moon, international politics look so petty. You want to grab a politician by the scruff of the neck and drag him a quarter of a million miles out and say, "Look at that, you son of a bitch."

— Edgar Mitchell, Apollo 14 astronaut, People magazine, 8 April 1974.

Προσεχώς

Κακοτράχαλες κορυφές...

Ομιχλώδη δάση...

Μαγικά μανιτάρια...

Στοιχειωμένα σπίτια...

Σφαγμένοι Προτεστάντες...

Λιτά γεύματα...

 Όλα αυτά (και άλλα πολλά!) θα τα δούμε στις επόμενες μέρες σε περίπτωση που:

• Ως εκ θαύματος αναστηθεί ο υπολογιστής μου.
• Ως εκ θαύματος διορθωθεί ο υπολογιστής μου.
• Ως εκ θαύματος έρθει ένας καινούργιος μιας και ο παλιός έφαγε τα ψωμιά του.

 Με την ευγενική χορηγία του ΚΟΥ-ΚΟΥ-ΕΦ!

Τα παιδιά από τη θάλασσα

Σήμερα για δεύτερη φορά επισκεύτηκα ένα συγκεκριμένο εργαστήριο στη δουλειά. Για δεύτερη φορά αναφώνησα ότι έκανα λάθος επιλογή καρίερας. Φαντάσου να συστεγάζονται μια αίθουσα εικονικής πραγματικότητας, ένα τεράστιο μηχανουργείο για να φτιάχνεις μόνος σου τα μηχανήματα που θες και κάτι γιγάντιοι ρομποτικοί βραχίονες που στην άκρη μπορούν να "φορέσουν" μεγάλες τανάλιες, τρυπάνια, δίσκους κοπής, τεράστια λέιζερ! Πόσο πιο γαμάτο μπορεί να γίνει; Αυτά τα ονειρευόμασταν μικροί και άλλοι είναι τώρα πενήντα χρονών και πληρώνονται για να παίζουν μαζί τους! Ψυχραιμία, το προσθέτουμε στην λίστα των φοβεροτερότερων επαγγελμάτων και προσπαθούμε να το ξεχάσουμε με μια ιστορία από τα παλιά:

Πριν τέσσερα χρονάκια και κάτι αποφασίσαμε με κάτι φίλους να ξεκινήσουμε τα μπάνια νωρίτερα απ'ό,τι συνήθως, στα τέλη του Μάη σε ένα κάμπινγκ κοντά στην Πάργα. Καλά περάσαμε. Την Κυριακή τα μαζεύουμε για αναχώρηση και οι δρόμοι μας χωρίζουν αφού δηλώνουμε ότι θέλουμε να κάνουμε "λίγη βόλτα" πριν επιστρέψουμε Γιάννενα. Ξεκινάμε λοιπόν με κατεύθυνση βόρεια προς την Ηγουμενίτσα.

Φωτό δεν τραβούσα στη διαδρομή οπότε πάρτε μια Πάργα.

Πολλή στροφή ρε να πάρει αυτός ο δρόμος (τι πρωτότυπο). Φτάνοντας Ηγουμενίτσα έχει αρχίσει να μεσημεριάζει. Μπύρα-χωριάτικη-σαρδέλες είναι το τρίπτυχο της καλοκαιρινής ευτυχίας, δεν θέλει τίποτε άλλο. Μην κάτσουμε όμως στην πόλη, λέω. Να τραβήξουμε προς το Δρέπανο, όλο και κανένα μικρό ταβερνάκι θα βρούμε.

Από Πάργα κι αυτή. Και με κουλτουρέ φωτοσοπιά. Τα έκανα κάτι τέτοια τότε.

Αν δεν κάνω λάθος είχε ψαροταβέρνα εκεί αλλά ήταν μια μεγάλη, 80's, οικογενειακή και μ'αρκετό κόσμο. Με τίποτα. Είχα την αίσθηση ότι λίγο παραπέρα θα έβρισκα κάτι σε φάση Βέγγου από το "Όλα Είναι Δρόμος". Παραπέρα όμως βρήκαμε το Δέλτα του Καλαμά και αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε ρότα επιστρέφοντας προς Ηγουμενίτσα. Πέσαμε πάνω και στον Πύργο του Ραγίου, ο οποίος μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρων αλλά και οι πόρτες του ήταν πολύ κλειστές, οπότε αναγκαστήκαμε να συνεχίσουμε.

Έβγαζα και κάτι ηλιοβασιλέματα το προηγούμενο βράδυ.

Καταμεσήμερο πλέον. Ας φάμε στην Ηγουμενίτσα μου λέει αλλά εγώ δεν θέλω ν'ακούσω κουβέντα. Έχει πολύ κόσμο εκεί, απαντώ. Άλλωστε σε μισή ωρίτσα το πολύ θα είμαστε Παραμυθιά, θα φάμε εκεί. Σφαίρα στην Εγνατία και μπαίνουμε Παραμυθιά στις 3:30 ακριβώς (υπενθυμίζω, Κυριακή στα τέλη του Μάη) όπου τα πάντα είναι κλειστά και στο δρόμο δεν κυκλοφορεί ψυχή. Στην επιστροφή κι ενώ έχουμε σχεδόν παραδώσει τα όπλα μου έρχεται η επιφοίτηση. Ένας καθηγητής μου είχε πει για ένα ωραίο ταβερνείο νότια από τα Γιάννενα.

-...και είναι μακρυά αυτή η Σκλίβανη;

-Όχι ρε, κανένα τεταρτάκι από τα Γιάννενα (Εδώ γελάμε. Πάλι.)

Ψάχνουμε το χωριό αλλά τίποτα. Οι ταμπέλες δε βοηθάν και ο χάρτης μου είναι της κακιάς ώρας. Σταματάμε ξανά και ξανά για να τον κοιτάξω. Σε κάποια φάση μας πλευρίζει ένα περιπολικό και ρωτάει από το παράθυρο ο πόλισμαν:

-Συγνώμη, μήπως ξέρετε πού είναι η Σκλίβανη;

Εκεί πλέον πήγα να βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς όμως το χωριό το βρήκαμε μετά από λίγη ώρα. Πάρκαρα κάτω από το καφενείο.

-Τράβα να δεις αν έχει τίποτε να φάμε, της λέω με όλη την αντρίλα που μπορούσα να συσσωρεύσω μέσα μου.

Βλέπεις, ντρεπόμουν να εμφανιστώ σε ένα χωριό που βρίσκεται 45 κάργα βουνίσια και ηπειρώτικα χιλιόμετρα σε ευθεία από τη θάλασσα με το λουλουδάτο το μαγιό μου, θα με παίρναν για βλαμμένο. Ευτυχώς δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ντροπές. Εκεί λοιπόν, την ώρα που περίμενα μέσα στο αμάξι και έβλεπα το κορίτσι να επιστρέφει κάνοντας νοήματα ότι φαϊ γιοκ, κατάλαβα το λάθος μου: στα Πεστά είπε ο άνθρωπος να πάς όχι στη Σκλίβανη! 

(Βρισκόμαστε πλέον στο σωστό μαγαζί, η ώρα έχει πάει έξι)

-Κάρβουνα δεν έχω ακόμη, να σας βάλω μια τηγανιά; 

-Βάλε.

-Σαλάτα χωριάτικη;

-Βάλε.

-Πατάτες;

-Βάλε.

-Γαλοτύρι;

-Βάλε.

-Φέτα;

-Βάλε.

-Τι θα πιείτε;

-Μπύρα.
-Έχω και τυρόπιτα σπιτική σήμερα.
-Βάλε.

Τρώμε και φεύγουμε. Όντως εξαιρετικό το κατάστημα. Μετά από ακριβώς 14 ημέρες παίρνουμε δυο φιλαράκια να τους πάμε εκεί για φαγητό. Σήμερα σερβιτόρος είναι ένα άλλο παιδί.

-Από κρέατα κοντοσούβλι, πανσέτα, κανένα σουβλάκι αν θέλετε.
-Ωραία γιατί την προηγούμενη φορά δεν έπαιζε τίποτε στα κάρβουνα.
-Τίποτα; Θα ήρθατε μάλλον περίεργη ώρα.
-Ναι, ήταν γύρω στις έξι.
-Α! Είσαστε τα παιδιά που είχαν έρθει από τη θάλασσα!
-...

...κι έχει και μια ωραία θέα το άτιμο!

Ρίζες

Το Βαρλαάμ το ξέρατε; Ε λοιπόν είναι ένα μικρό χωριό κάπου εδώ, λίγο κάτω από τα Γιάννενα:

View Varlaam in a larger map

Προχτές επικοινώνησε μαζί μου κάποιος στο flickr. Μου είπε ότι στη γειτονιά του ζει μια ηλικιωμένη από το Βαρλαάμ. Έφυγε μικρή από το χωριό και από τότε δεν το είχε ξαναδεί, οπότε την βοηθάει να βρει φωτογραφίες. Η γειτονιά τους βρίσκεται κάπου εδώ. Φωτογραφίες έψαξα στο νετ αλλά δεν βρήκα κάτι. Η επόμενη λύση ήταν να ρωτήσω καμμία από τις άκρες μου στα Γιάννενα μπας και έχει κάτι. "Θα παω να βγαλω φωτο και θα σου τις στειλω" ήταν αυτολεξεί η απάντηση. 

Έχω πει ποτέ ότι είμαι περήφανος για τους φίλους μου; Όχι μόνο αυτόν, όλους.

Τις προάλλες είχαμε μια μίνι συζήτηση σε αλλουνού το μαγαζί περί πίτσας με λαχανικά. Έπεσα σε κάτι πρόσφατες φωτογραφίες και τις τσοντάρω με την ευκαιρία.

Στη δεύτερη φωτό είναι άλλη μια ανακάλυψη της κυρίας στα ιντερνέτς. Ναι πίτσα είναι αλλά η συγκεκριμένη έχει βάση αποκλειστικά από κουνουπίδι, μοτσαρέλα, παρμεζάνα και αυγό. Η συνταγή βρίσκεται εδώ, αξίζει τον κόπο!

Κάποιες φορές, όλα παν στραβά!

Χτες βράδυ είχα απλώσει ως συνήθως όλο το βιος στον καναπέ, χάρτες και βιβλία, για να δω πού θα πάμε σήμερα. Πρόκειται για ιεροτελεστία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, κατά τη διάρκειά της οποίας ανακοινώνω περιχαρής κάθε 18 λεπτά έναν νέο προορισμό για πεζοπορία. Αργά το βράδυ και αφού έχω καταλήξει, πέφτω κατάκοπος για ύπνο μόνο και μόνο για να αλλάξω μία τελευταία φορά την διαδρομή το επόμενο πρωί όταν ετοιμάζουμε τα σακίδια. 

...εντάξει, το ξαναλλάζω και μόλις μπούμε στο αμάξι, αλλά για τελευταία τελευταία φορά!

Φαίνεται πως χτες αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Πήρε τη χρυσή βίβλο και άρχισε να ξεφυλλίζει. Μετά από πέντε λεπτά είχε αποφασίσει.

-Εδώ θα πάμε αύριο.

-Για να δω. Α ναι, είναι ωραία αυτή, έχει και κάτι ντολμέν στο δρόμο.

Είπα από μέσα μου ότι αυτή τη φορά δεν θα κάνω καμμία αλλαγή, θα τιμήσω την επιλογή της. Τι το'θελα;

Εδώ κάνω μια παύση αγαπημένε μου αναγνώστη (μαμά, μπαμπά και τρεις-τέσσερις ακόμη) για να σου κάνω εισαγωγή σε μία καινοτόμο μέθοδο στις περιγραφές διαδρομής. Κάνε κλικ εδώ για ν'ανοίξει ο χάρτης σε νέο παράθυρο και βάλτον δίπλα-δίπλα με το κείμενο. Θα προχωρήσουμε βάσει των εννέα αριθμημένων σημείων που έχω βάλει (γαμάτος, έτσι;).

1) Ξεκινάμε από το Barjac και γρήγορα αφήνουμε πίσω το χωριό. Ως εδώ καλά.

Η πιο κλισέ φωτό στο Barjac. Την βγάλαν χίλιοι, το κάνω κι εγώ.

Μαγαζάκια κτλ κτλ.

2) Φτάνουμε σε μια ωραία φάρμα, χαρακτηριστική της περιοχής (λένε).

Εμένα δε μου φάνηκε κάτι το τρομερό.

Από το ίδιο σημείο φαίνεται στο βάθος και αυτό. 

-Απ'ό,τι είδα στο νετ, λέω της Μυρσίνης, είναι το ατελιέ κάποιου καλλιτέχνη. 

-Μα αυτά εκεί πέρα μοιάζουν περισσότερο με περιστερώνες, απαντάει.

Μετά από κουβέντα καταλήξαμε ότι πρόκειται για το εργαστήρι ενός πολύ γνωστού κατασκευαστή περιστερώνων, ενώ όπως αποδείχτηκε είναι αυτού του κυρίου.

3) Ωραία βολτίτσα αλλά λίγο ό,τι να'ναι η σηματοδότηση ρε γαμώτο. Να έχουμε το νου μας.

Στρατιωτάκια τα δέντρα.

4) ΟΚ μάλλον χαθήκαμε. Λίγο μπρος-πίσω, τίποτα. Σημάδια υπάρχουν και κίτρινα και λευκά αλλά έχουμε κάνει πλέον αρκετό δρόμο και ντολμέν δεν είδαμε. Σύμφωνα με τον χάρτη έπρεπε να τα είχαμε δει τώρα. (Υπόψιν, στο δικό μου χάρτη τα σημείωσα κι εγώ. Ναι ρε, αυτές οι φωτογραφικές είναι. Ναι ρε, το ξέρω ότι είναι αλλού γι'αλλού, τι θες;)

5) Επιτέλους ταμπέλα! Τώρα ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Άσε τα ντολμέν και τράβα προς το χωριό, έχει κι ένα ρωμαϊκό λατομείο στον δρόμο. Η σήμανση είναι όντως χάλια, δε βοηθάει και πολύ.

6) Πλάκα μας κάνεις τώρα! Να θες να πας κάπου και να μην ξέρεις το δρόμο. Η μία ταμπέλα αριστερά, η άλλη δεξιά! Τραβήξαμε αριστερά.

Μόνο για Παρίσι δε δείχνει.

7) Άφιξη στο λατομείο.

This is not roman, που να πάρει!

-Πρέπει να περνάμε κοντά απ'τα ντολμέν τώρα, το λέει η ταμπέλα.

-Χέσε μας κι εσύ και τα ντολμέν σου.

-Να έρθουμε μετά με το αμάξι;

-...

8) Ωραία είναι εδώ.

Ο δρόμος γίνεται δρομάκι, το δρομάκι μονοπάτι, η γενική κατεύθυνση φαίνεται σωστή, θα δούμε το Barjac όπου να΄ναι (σε μία ώρα χαχαχαχα!).

9) Και τότε πέσαμε πάνω σ'αυτά:

Capitelles τα λένε και χρησίμευαν στο παρελθόν ως προσωρινά καταλύμματα της περιοχής. Εδώ βέβαια υπήρχε ένα χωριό ολόκληρο κάποτε. Τώρα τα δέντρα επιστρέφουν και παίρνουν πίσω ό,τι τους ανήκει.

Έχοντας βαρεθεί να ψάχνουμε τα αχνά σημάδια μέσα στο πουρναρόδασος προσανατολιζόμαστε με το αυτί, μιας και ακούγαμε αυτοκίνητα να περνάν αρκετά κοντά. Βγαίνουμε στο φως και αφού κουρσεύουμε μια συκιά φτάνουμε στο αμάξι. Αποφασίζουμε να αφήσουμε το πανέρι του πικνίκ για βραδυνό στο σπίτι και τραβάμε για το Uzes και τα κεμπάπ του Τούρκου που πάντα μας φροντίζει μετά από ζόρικες διαδρομές. Αλοίμονο όμως μας πρόδωσε, το μαγαζί είναι κλειστό!

Διάολε...