Τα πριβέ γεφύρια

Φαντάζεσαι να έχεις ένα σπίτι στην εξοχή; Όχι στη θάλασσα ρε στο βουνό, αν είναι δυνατόν!

Ωραία. Φαντάσου το πέτρινο. Απομονωμένο. Στην πλαγιά από πίσω ελατόδασος πυκνό. Από μπροστά κήπος με δέντρα και ένα μικρό ποταμάκι. Προσπάθησε.

Ωραία και πάλι. Φαντάσου τώρα ότι για να περνάς το ποταμάκι έχεις κάτι σαν το γεφύρι του Σταμπέκη ή του Φίλου ή κάποιο άλλο. Είπαμε το σπίτι είναι απομονωμένο. Άρα το γεφύρι είναι για πάρτη σου. Σ'έφτιαξα;

Βαθειά ανάσα...

Βέβαια τέτοια έχουμε πετύχει πάρα πολλά, αυτοί είναι οι άτυχοι της υπόθεσης. Αν όμως είσαι τυχερός ο παππούς σου άφησε πίσω του τρίτοξο τετράτοξο.

Μην το κοιτάς πολύ, θα μελαγχολήσεις.

Ανάρτηση σούπα

Για του Άη-Μήτσου είχαμε καλεσμένους στο σπίτι και μπόλικο μαγείρεμα.

Φτιάξαμε (έφτιαξε) και τυρόπιτα.

Φτιάξαμε (έφτιαξε) και κολοκυθόσουπα. Με κάρι.

Πήγαμε και στο νέο αγαπημένο καφέ εδώ κοντά το Σαββάτο το πρωί. Κρίμα που δεν έχει χώρο μέσα για τον χειμώνα!

Σήμερα δουλειά δεν έχει, είναι των Αγίων Πάντων κι εδώ το παίρνουν στα σοβαρά. Όπως παίρνουν γενικώς στα σοβαρά αργίες που πέφτουν Τρίτη ή Πέμπτη και μ'ένα μαγικό ραβδάκι τις μετατρέπουν σε τετραήμερα. Εμείς από την άλλη, μια ζωή να μας πάρουν για σοβαρούς οι "ευρωπαίοι", να αποδείξουμε αυτοτιμωρούμενοι ότι χωράμε στην παρέα τους. Τρίχες κατσαρές.

Εκτός από το να παπαρολογώ και να είμαι στον καναπέ κουκουλωμένος μέσα στο πάπλωμα, σήμερα αποφάσισα (τι αποφάσισα, σχεδόν με έσυρε) και να πάω μετά από καιρό βόλτα στο κάστρο.

Μου βγάλαν την πίστη οι φωτό να τις σιάξω. Είμαι νέος στο RAW και ζορίζομαι ακόμη και για τα πιο απλά πράματα. Ωραίο πάντως το φθινόπωρο. Έχω μερικές ακόμη να ανεβάσω και επιπλέον αύριο θα πάμε προς αναζήτηση πορτοκαλί δάσους.

Για το γκραν φινάλε έχω συνταγάρα. Ξεθάψαμε τον μύλο για τον πουρέ και φτιάχνουμε σούπες κατά βούληση με ό,τι βρεθεί. Για μανιταρόσουπα ετοίμασε τα παρακάτω:

Κάψε λίγο λαδάκι και βάλτα με τη σειρά μέσα να τσιτσιρίσουν. Αλάτι, πιπέρι, γλυκιά πάπρικα και σβήσιμο με λευκό. Ενάμισι ποτήρι νερό και να βράσουν μέχρι να ψιλογίνει η πατάτα. 'Αλεσμα στον πουρεδοποιητή, μια τελευταία βράση αν θέλει δέσιμο, λίγη κρέμα και είσαι έτοιμος.

ΥΓ. Τα ρεβύθια δεν είναι κάποιο μαγικό συστατικό. Τα είδα στο ψυγείο και φαντάστηκα ότι θα ταιριάζουν. Τι εννοείς, δεν έχεις συνεχώς βρασμένα ρεβύθια στο ψυγείο;;;

ΥΓ2. Πάω τώρα να δω επιτέλους τον Σούπερ Δημήτριο. Το Gattaca από αύριο.

Avignon TGV

Δυο φωτογραφίες από τον σταθμό TGV της Αβινιόν. Καιρό ήθελα να τον φωτογραφήσω αλλά δεν το έκανα. Κανονικά έπρεπε να έχω κάτι πιο ολοκληρωμένο αλλά δεν πειράζει, μια αρχή είναι κι αυτή!

Τα Τρία Ράμφη

Μετά από μια ψηφοφορία με δραματικό ξεκίνημα αλλά καθαρό νικητή στο τέλος, here goes:

Η ιστορία με τα Τρία Ράμφη έμεινε δυστυχώς ξεχασμένη στα συρτάρια για καιρό, μιας και πλάκωσαν άλλες βόλτες στην πορεία, μάλλον κακώς. Μια ωραία πρωία λοιπόν ετοιμαστήκαμε και μπήκαμε στο αυτοκίνητο με προορισμό προς τα βορειοανατολικά, εκεί που ντροπαλά αρχίζουν να σηκώνονται μερικά βουνά για να γίνουν όσο προχωράμε Άλπεις. Αυτή τη φορά δεν σκοπεύαμε να μπούμε πολύ προς τα μέσα αλλά μόνο στις παρυφές, στην περιοχή Drome.

Για μια ώρα και κάτι ψιλά οδηγούσαμε μέσα στις καλλιέργειες της κοιλάδας του Ροδανού, μέχρι που φτάσαμε στη Nyons, πόλη γνωστή για το όμορφο γεφύρι και το σκατάκριβο ελαιόλαδο.

40.5m πλάτος, 19m ύψος, 14ου αιώνα παρακαλώ (κλικ για να γίνει τούμπανο)

Η Nyons είναι ουσιαστικά η πύλη προς το Drome, από εκεί και πέρα τέρμα τα ισιάδια. Εκεί μάλιστα εμφανίζονται και κάτι χαριτωμένες καλλιέργειες.

Λεβάντα time!

Ο δρόμος αρχίζει να στενεύει και να έχει όλο και περισσότερες στροφές καθώς τραβάμε βόρεια. Το τοπίο πλάι στον ποταμό Roanne χορταστικό (αργότερα διάβασα ότι είναι μια από τις καλύτερες οδηγικές εμπειρίες της περιοχής)!

...και να που βγαίνουμε από την κοιλάδα και βλέπουμε επιτέλους στα αριστερά μας τα Τρία Ράμφη!


Διευκρινίσεις: Το Massif de Saou είναι ένας ορεινός όγκος (γεωλογικό πάρτυ θα έλεγα) με χαρακτηριστικό σχήμα που ξεχωρίζει στην περιοχή (όταν είναι καθαρός ο καιρός φαίνεται και απ'το σπίτι). Εμένα πάντως μου θυμίζει στάδιο:

'Οπως λοιπόν κάθε στάδιο που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι αυτό έχει δύο πέταλα. Στο ανατολικό βρίσκονται και τα Τρία Ράμφη (Les 3 Becs), δηλαδή οι κορυφές Le Veyou (1,589m), Le Signal (1,559m) και Roche Courbe (1,545m).

Έξι από τους εννιά που ψήφισαν τα Ράμφη, περίμεναν κάποιου τύπου λογοπαίγνιο με τον τίτλο. Τώρα έχουν ξενερώσει αλλά κάθονται για να δουν τις φωτογραφίες.

Εμείς πάντως χαζέψαμε τις κορφές από το Saillans, ήπιαμε και μια μπύρα και πήγαμε καρφί στο κάμπινγκ να στήσουμε το τσαντίρι. Μια βουτιά στο ποτάμι, γρήγορο φαγητό και για ύπνο γιατί η επόμενη μέρα είχε δρόμο.

Οι κορυφές από το Saillans

Αηδίες

Η θέα από το αντίσκηνο δεν ήταν κι άσχημη!

Το επόμενο πρωί ο καιρός είναι βαρύς. Πίνουμε καφέ και λαμβάνουμε καθησυχαστικά μηνύματα ότι θα του περάσει σύντομα. Μέχρι να φτάσουμε στο πάρκινγκ του Col de la Chaudiere τα σύννεφα είχαν όντως καθαρίσει.

Πλησιάζοντας στην εκκίνηση

Δεν θα πω πολλά για την διαδρομή. Ξεκινάει από τα χαμηλά και σε ανεβάζει μέσω μιας κωλοανηφόρας μέχρι το διάσελο απ'όπου μπαίνεις ουσιαστικά στο εσωτερικό του βουνού. Στα καπάκια έχει μια ακόμη χειρότερη κωλοανηφόρα προς την πρώτη κορυφή και μετά πάνω-κάτω μέχρι να πατήσεις και τις άλλες δύο. Μετά φεύγει προς το εσωτερικό και περνάει από ένα πυκνό δάσος μέχρι να σε ξαναβγάλει στο αρχικό διάσελο και από εκεί κάτω.

Φωτογραφίες:

Η θέα απ'έξω

Η θέα από μέσα

Η διαδρομή μόνο 9 χιλιόμετρα αλλά με μια χιλιάρα υψομετρική μας κράτησε απασχολημένους για ένα πεντάωρο. Όταν πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι η ζέστη μαζί με την κούραση και την πείνα μας είχαν λιώσει. Ευτυχώς, αν και με λίγη δυσκολία, βρέθηκε κατάλληλο σημείο με λιβαδάκι παραποτάμιο για βουτίτσα, πικνίκ και ξάπλα κάτω από τα δέντρα.

...και μετά συνεχίσαμε τον δρόμο μας μέσα από τον κάμπο με τα δέντρα.

Και τις λεβάντες!

Και τα ηλιοτρόπια!

Παράταση

Μιας και η ψηφοφορία εξελίσσεται σε ντέρμπι για γερά νεύρα, ας την αφήσουμε να κυλήσει για λίγο ακόμα.

Στο μεταξύ πάρτε ολίγη Δημοκρατία να'χετε:

http://antigoldgreece.wordpress.com/2012/10/22/skouries-junta/

Τα χρωστούμενα

Το προηγούμενο ποστ ήταν ψιλοαπαράδεκτο, ζητώ συγνώμη αλλά βαριόμανε. Τώρα λέω να ρεφάρω εγκαινιάζοντας νέα ήθη κι έθιμα εδώ μέσα.

Αφού λοιπόν έχω αρκετό υλικό από βόλτες που δεν έχω βάλει, από σήμερα και για μερικές μέρες (δεν ξέρω πόσες) ψηφίζετε εσείς για το επόμενο θέμα. Και γαμώ τις δημοκρατίες δηλαδή!

Τώρα που το κοιτάω, δεν είναι παρά άλλη μια δικαιολογία για να μη γράψω κείμενο κι απόψε.  :Ρ

Στα σκοτάδια

Την Κυριακή είχε βόλτα με τους χωριανούς (έχουμε ξαναπάει εκεί). Πρώτα πήγαμε να δούμε δυο μικρές σπηλιές.

Μετά μια μεγαλύτερη, είχε κι εκκλησία μέσα. 

Το 1647 λέει εμφανίστηκε το άγαλμα της Παναγίας εκεί. Η κυρία είπε πως μέχρι σήμερα δεν έχουν απόλυτα μάθει τι συνέβη τότε. Μα καλά, δεν ξέρουν τι πάει να πει θαύμα;

Μετά χτίσαν απ'έξω την σπηλιά και πήγαν εκεί ερημίτες.

Εμείς πάντως μετά πιάσαμε και βασανίζαμε κάτι αθώα σκυλάκια!

Whiteout

Ζόρικη βδομάδα, φορτωμένο πρόγραμμα (ήθελες και άδεια τη Δευτέρα, καλά να πάθεις), χαρτιά, email, υπολογισμοί, γραφικές, σκοτωμένο λαπτόπι, οι ειδήσεις που διαβάζεις γίνονται όλο και χειρότερες. 

Όλα όμως γίνονται απλούστερα όταν έχεις κάτσει έστω και για πέντε λεπτά πάνω σε μια πέτρα, με απόλυτη ησυχία και το μόνο που βλέπεις μπροστά σου είναι τούτο:

Κλείνεις για μια στιγμή τα μάτια και γυρίζεις πίσω. Τότε μόνο μπορείς να συνεχίσεις να περπατάς.

Κι αν δεν θέλεις ν'ακούσεις εμένα, άκου τον φίλο μου τον Edgar, κάτι παραπάνω ξέρει:

You develop an instant global consciousness, a people orientation, an intense dissatisfaction with the state of the world, and a compulsion to do something about it. From out there on the moon, international politics look so petty. You want to grab a politician by the scruff of the neck and drag him a quarter of a million miles out and say, "Look at that, you son of a bitch."

— Edgar Mitchell, Apollo 14 astronaut, People magazine, 8 April 1974.

Προσεχώς

Κακοτράχαλες κορυφές...

Ομιχλώδη δάση...

Μαγικά μανιτάρια...

Στοιχειωμένα σπίτια...

Σφαγμένοι Προτεστάντες...

Λιτά γεύματα...

 Όλα αυτά (και άλλα πολλά!) θα τα δούμε στις επόμενες μέρες σε περίπτωση που:

• Ως εκ θαύματος αναστηθεί ο υπολογιστής μου.
• Ως εκ θαύματος διορθωθεί ο υπολογιστής μου.
• Ως εκ θαύματος έρθει ένας καινούργιος μιας και ο παλιός έφαγε τα ψωμιά του.

 Με την ευγενική χορηγία του ΚΟΥ-ΚΟΥ-ΕΦ!

Τα παιδιά από τη θάλασσα

Σήμερα για δεύτερη φορά επισκεύτηκα ένα συγκεκριμένο εργαστήριο στη δουλειά. Για δεύτερη φορά αναφώνησα ότι έκανα λάθος επιλογή καρίερας. Φαντάσου να συστεγάζονται μια αίθουσα εικονικής πραγματικότητας, ένα τεράστιο μηχανουργείο για να φτιάχνεις μόνος σου τα μηχανήματα που θες και κάτι γιγάντιοι ρομποτικοί βραχίονες που στην άκρη μπορούν να "φορέσουν" μεγάλες τανάλιες, τρυπάνια, δίσκους κοπής, τεράστια λέιζερ! Πόσο πιο γαμάτο μπορεί να γίνει; Αυτά τα ονειρευόμασταν μικροί και άλλοι είναι τώρα πενήντα χρονών και πληρώνονται για να παίζουν μαζί τους! Ψυχραιμία, το προσθέτουμε στην λίστα των φοβεροτερότερων επαγγελμάτων και προσπαθούμε να το ξεχάσουμε με μια ιστορία από τα παλιά:

Πριν τέσσερα χρονάκια και κάτι αποφασίσαμε με κάτι φίλους να ξεκινήσουμε τα μπάνια νωρίτερα απ'ό,τι συνήθως, στα τέλη του Μάη σε ένα κάμπινγκ κοντά στην Πάργα. Καλά περάσαμε. Την Κυριακή τα μαζεύουμε για αναχώρηση και οι δρόμοι μας χωρίζουν αφού δηλώνουμε ότι θέλουμε να κάνουμε "λίγη βόλτα" πριν επιστρέψουμε Γιάννενα. Ξεκινάμε λοιπόν με κατεύθυνση βόρεια προς την Ηγουμενίτσα.

Φωτό δεν τραβούσα στη διαδρομή οπότε πάρτε μια Πάργα.

Πολλή στροφή ρε να πάρει αυτός ο δρόμος (τι πρωτότυπο). Φτάνοντας Ηγουμενίτσα έχει αρχίσει να μεσημεριάζει. Μπύρα-χωριάτικη-σαρδέλες είναι το τρίπτυχο της καλοκαιρινής ευτυχίας, δεν θέλει τίποτε άλλο. Μην κάτσουμε όμως στην πόλη, λέω. Να τραβήξουμε προς το Δρέπανο, όλο και κανένα μικρό ταβερνάκι θα βρούμε.

Από Πάργα κι αυτή. Και με κουλτουρέ φωτοσοπιά. Τα έκανα κάτι τέτοια τότε.

Αν δεν κάνω λάθος είχε ψαροταβέρνα εκεί αλλά ήταν μια μεγάλη, 80's, οικογενειακή και μ'αρκετό κόσμο. Με τίποτα. Είχα την αίσθηση ότι λίγο παραπέρα θα έβρισκα κάτι σε φάση Βέγγου από το "Όλα Είναι Δρόμος". Παραπέρα όμως βρήκαμε το Δέλτα του Καλαμά και αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε ρότα επιστρέφοντας προς Ηγουμενίτσα. Πέσαμε πάνω και στον Πύργο του Ραγίου, ο οποίος μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρων αλλά και οι πόρτες του ήταν πολύ κλειστές, οπότε αναγκαστήκαμε να συνεχίσουμε.

Έβγαζα και κάτι ηλιοβασιλέματα το προηγούμενο βράδυ.

Καταμεσήμερο πλέον. Ας φάμε στην Ηγουμενίτσα μου λέει αλλά εγώ δεν θέλω ν'ακούσω κουβέντα. Έχει πολύ κόσμο εκεί, απαντώ. Άλλωστε σε μισή ωρίτσα το πολύ θα είμαστε Παραμυθιά, θα φάμε εκεί. Σφαίρα στην Εγνατία και μπαίνουμε Παραμυθιά στις 3:30 ακριβώς (υπενθυμίζω, Κυριακή στα τέλη του Μάη) όπου τα πάντα είναι κλειστά και στο δρόμο δεν κυκλοφορεί ψυχή. Στην επιστροφή κι ενώ έχουμε σχεδόν παραδώσει τα όπλα μου έρχεται η επιφοίτηση. Ένας καθηγητής μου είχε πει για ένα ωραίο ταβερνείο νότια από τα Γιάννενα.

-...και είναι μακρυά αυτή η Σκλίβανη;

-Όχι ρε, κανένα τεταρτάκι από τα Γιάννενα (Εδώ γελάμε. Πάλι.)

Ψάχνουμε το χωριό αλλά τίποτα. Οι ταμπέλες δε βοηθάν και ο χάρτης μου είναι της κακιάς ώρας. Σταματάμε ξανά και ξανά για να τον κοιτάξω. Σε κάποια φάση μας πλευρίζει ένα περιπολικό και ρωτάει από το παράθυρο ο πόλισμαν:

-Συγνώμη, μήπως ξέρετε πού είναι η Σκλίβανη;

Εκεί πλέον πήγα να βάλω τα κλάμματα. Ευτυχώς όμως το χωριό το βρήκαμε μετά από λίγη ώρα. Πάρκαρα κάτω από το καφενείο.

-Τράβα να δεις αν έχει τίποτε να φάμε, της λέω με όλη την αντρίλα που μπορούσα να συσσωρεύσω μέσα μου.

Βλέπεις, ντρεπόμουν να εμφανιστώ σε ένα χωριό που βρίσκεται 45 κάργα βουνίσια και ηπειρώτικα χιλιόμετρα σε ευθεία από τη θάλασσα με το λουλουδάτο το μαγιό μου, θα με παίρναν για βλαμμένο. Ευτυχώς δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ντροπές. Εκεί λοιπόν, την ώρα που περίμενα μέσα στο αμάξι και έβλεπα το κορίτσι να επιστρέφει κάνοντας νοήματα ότι φαϊ γιοκ, κατάλαβα το λάθος μου: στα Πεστά είπε ο άνθρωπος να πάς όχι στη Σκλίβανη! 

(Βρισκόμαστε πλέον στο σωστό μαγαζί, η ώρα έχει πάει έξι)

-Κάρβουνα δεν έχω ακόμη, να σας βάλω μια τηγανιά; 

-Βάλε.

-Σαλάτα χωριάτικη;

-Βάλε.

-Πατάτες;

-Βάλε.

-Γαλοτύρι;

-Βάλε.

-Φέτα;

-Βάλε.

-Τι θα πιείτε;

-Μπύρα.
-Έχω και τυρόπιτα σπιτική σήμερα.
-Βάλε.

Τρώμε και φεύγουμε. Όντως εξαιρετικό το κατάστημα. Μετά από ακριβώς 14 ημέρες παίρνουμε δυο φιλαράκια να τους πάμε εκεί για φαγητό. Σήμερα σερβιτόρος είναι ένα άλλο παιδί.

-Από κρέατα κοντοσούβλι, πανσέτα, κανένα σουβλάκι αν θέλετε.
-Ωραία γιατί την προηγούμενη φορά δεν έπαιζε τίποτε στα κάρβουνα.
-Τίποτα; Θα ήρθατε μάλλον περίεργη ώρα.
-Ναι, ήταν γύρω στις έξι.
-Α! Είσαστε τα παιδιά που είχαν έρθει από τη θάλασσα!
-...

...κι έχει και μια ωραία θέα το άτιμο!