Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός στην πιο όμορφη.

(ευγενική υπενθύμιση πως ό,τι φτιάχνουμε με κόπο, η φύση το χαλάει για πλάκα)

Στη χώρα των Καθαρών

Επιτέλους πρώτη εκδρομή μετά από καιρό, μετά από εγκυμοσύνη, γεννητούρια, μπουσουλήματα κτλ κτλ. Η τελευταία φορά που είχαμε πάει βουνό ήταν τότε και τώρα που το κοιτάω μου φαίνεται πως πέρασε ένας αιώνας. Με πολύ προσοχή λοιπόν επελέγη ο προορισμός του τετραημέρου. Οι μνηστήρες πολλοί, ο τελικός νικητής όμως ένας: το διαμέρισμα του Aude και πιο συγκεκριμένα ένα νανοχωριό ονόματι Serres. Το πως καταλήξαμε εκεί παραμένει αποτέλεσμα της ειδικής διαδικασίας επιλογής που ακολουθούμε για τις εξορμήσεις μας: σχεδόν στην τύχη.

Εκλογική παρένθεση:
Για να μη βγαίνουμε από το εκλογικό γλεντάκι, να αναφέρουμε ότι το Serres, σε αντίθεση με τη δεξιομάνα συνονόματή του στην Ελλάδα, ήταν πάντοτε ΠΑΣΟΚ. Για του λόγου το αληθές, ιδού τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα.

Το Serres λοιπόν βρίσκεται δίπλα σε ένα άλλο χωριό ονόματι Couiza, που είναι παραδίπλα από ένα ονόματι Esperaza και γενικώς βρίσκεται στη ζώνη κοντά στα σύνορα, όπου γαλλικά και ισπανικά τοπωνύμια αρχίζουν να ανακατεύονται στα πόδια των Πυρηναίων. Αν ρωτήσεις βέβαια, αρκετοί θα σου πουν ότι δεν έχουν σχέση ούτε με τον έναν, ούτε με τον άλλο κι ότι αυτοί εκεί κάτω είναι Οξιτάν. Μάλιστα στην Couiza είχα μια μέρα την ευκαιρία να ακούσω και τη γλώσσα τους, η χρήση της οποίας μειώνεται ραγδαία και αντικαθίσταται από τη γαλλική με βαριά τοπική προφορά, χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Serres, σχεδόν όλο το χωριό, και στα αριστερά το chateau. Ακόμη κι αν είναι με δέκα σπίτια
το χωριό, πρέπει να έχει αφεντικό.

Επίσης, πέτρινο γεφύρι απέναντι από το σπίτι. Πολύ ωραία.

Γαστριμαργική παρένθεση Ι:
Όταν ο (λέμε τώρα) Θεός σου δίνει ξυλόσομπα...

...ρίξε βραστές πατάτες με βούτυρο από πάνω.

Αποτελείωσέ τες με μαλακό τυρί κι έναν καλό κράσο.

Και ποιά λοιπόν είναι οι χώρα των Καθαρών που λες στον τίτλο; Οι Cathars ήταν χριστιανοί που αποσχίστηκαν από την Καθολική εκκλησία λόγω διαφωνιών στις μικρολεπτομέρειες, διαφωνίες τις οποίες ο Πάπας φρόντισε να επιλύσει με μια ωραία εκστρατεία στις αρχές του 13ου αιώνα. Πολλές οχυρές θέσεις στην ευρύτερη περιοχή έχουν τα απομεινάρια από τα καταπληκτικά κάστρα που άφησαν οι Cathars πίσω τους. Δύο από αυτά είδαμε στην πρώτη μας αυτοκινητοβόλτα.

Το κάστρο του Arques.

...κι αυτό του Termes.

Κάπου εκεί είπαμε ότι αξίζει να ξαναπεράσουμε μια βολτίτσα προς το καλοκαίρι, να περπατήσουμε κιόλας. Την επομένη, πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Αρχικός στόχος το χωριό Bugarach και η ομώνυμη κορυφή από πάνω του.

Κυριολεκτικά από πάνω.

Συνεχίσαμε παραπέρα από δρόμους σαν κι αυτόν.

Μέσα από τοπία σαν κι αυτό.

Κι από απότομες καταβάσεις, όπου ο δρόμος περνάει κάτω από τον εαυτό του...

Για να φτάσουμε τελικά σε κάτι αδιάφορα χωριά τα οποία όμως έχουν από πάνω τους ένα από τα γνωστότερα κάστρα, αυτό του Puilaurens.

Μακρινό πλάνο.

Γκρο πλαν.

Γαστριμαργική παρένθεση ΙΙ:
Αχχχ η λεπτεπίλεπτη γαλλική κουζίνα. Με πιάτα όπως το aligot, τα πατσαδάκια ή καλύτερα την τοπική σπεσιαλιτέ, το cassoulet, λιπαρή φασολάδα με εξίσου λιπαρό τσιτσί. Έχοντας γνώση ότι ο Νικόλας θα κατσαδιάσει, αγοράσαμε cassoulet κονσέρβα από το σούπερ.

Η οποία κονσέρβα ζεστάθηκε ωραιότατα πάνω στη σόμπα.

Κι αφού δεν περιείχε κρέας, αποφασίσαμε να ετοιμάσουμε λίγο στο πλάι.

Και μετά να τα ζευγαρώσουμε.

(Συμβουλή: μετά από την κατανάλωση του εδέσματος σβήστε τη σόμπα για λόγους ασφαλείας.)

Wifi δωρεάν, το έλκος περιλαμβάνεται στην τιμή. Έτσι σε θέλω.

Την τελευταία μέρα έμενε μόνο να μαζέψουμε τα πράματα και να την κοπανήσουμε. Στο δρόμο αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση για φαγητό σε τυχαίο κατάστημα της Carcassonne, η οποία έχει βασικά ένα αξιοθέατο, το οποίο είπαμε να το επισκευθούμε εκ νέου την άνοιξη πριν πλακώσουν οι Άγγλοι εκδρομείς.

Το αξιοθέατο.

Πώς προτιμάς την πίτσα σου;

Μάτι;

...ή ομελέτα;

Κατά τ'άλλα διακρίνω μια μικρή ανησυχία από το ακροατήριο, δε γράφω συχνά λέει. Καλά, μια φορά το δίμηνο δεν αρκεί; Οκ θα επανορθώσω λοιπόν σύντομα. Βρήκαμε ένα ωραίο μέρος με τη βοήθεια του χάρτη που είχα βάλει παλιότερα και λέμε να πάμε κάποια στιγμή. Ελπίζω να είναι καλός ο καιρός γιατί ξαφνικά αποφάσισε να χειμωνιάσει.

Πίσω από το παραπέτασμα

Ο στόχος της επίσκεψης ήταν διπλός, πρώτον επαγγελματικός και δεύτερον να βυθιστώ σε μια γαβάθα γκούλας. Κατά τ'άλλα ήξερα πάνω-κάτω τι με περιμένει: ικανές ποσότητες σάρκας, πατάτας και μπίρας.

Υποχρεωτικές αεροφωτογραφίες από την παραφρανκφούρτια βλάστηση.

Παίξανε και κοντρίτσες-προσπεράσεις.

Σαν τον χωργιάτη φωτογράφιζα τους ουρανοξύστες της Φρανκφούρτης όπου
ως γνωστόν φωλιάζει ο ταξικός οχτρός.

Έφτασα στη Γένα σαββατόβραδο και το επόμενο πρωί βγήκα έξω να γνωρίσω την πόλη. Μάλιστα είχα την φαεινή ιδέα να ξεκινήσω κατά τις 8:30 (μην τυχόν και χάσω τη μέρα) κι έτσι μέχρι τις 2 το μεσημέρι κατάφερα να γνωρίσω την πόλη 4-5 φορές, να φάω κρουασάν σ'ένα φούρνο, να φάω πρωινό σ'ένα καφέ, μεσημεριανό σε εστιατόριο και να πάω και σ'ένα μουσείο. Βλέπεις, παρόλο που είναι χαριτωμένη, δεν είναι και η μεγαλύτερη πόλη του κόσμου.

Έχει τον JenTower, το μόνο ψηλό κτίριο της πόλης. Λεν ότι είναι σαν μπαταρία.

Έχει την παλιά πλατεία.

Έχει την απέναντι πλευρά της παλιάς πλατείας.

Έχει το μουσείο που λέγαμε - πάλι νεκρά ζώα πήγα και χάζευα.

Ένα όμορφο αστεροσκοπείο.

Και γενικώς όμορφες σκεπές και παράθυρα.

Μπόλικες όμορφες σκεπές και παράθυρα.

Έχει και τον ποταμό, τον Σάαλε, του οποίου τη γέφυρα περνούσα καθημερινά. 

Χιχιχιχι

Σε ωριαία πεζοπορία μέσα στο δάσος επιβεβαιώθηκε ότι πλέον στο περπάτημα δεν πιάνω μία και θα πρέπει γρήγορα να ξαναβρούμε τους ρυθμούς μας. Ευτυχώς που ο τελικός προορισμός ήταν εστιατόριο και έπνιξα τον πόνο μου στις μπύρες.

Είχε όμως ωραία θέα.

Μεσοβδόμαδα άφησα τη Γένα για να πάω στην, διασημότερη, Βαϊμάρη που βρίσκεται λίγο παραπέρα. Λένε πως οι δύο πόλεις αλληλοσυμπληρώνονται: η πρώτη είναι η πόλη των επιστημών και η δεύτερη η πόλη των τεχνών. Και είναι αλήθεια ότι στη Βαϊμάρη έζησαν πολλοί διάσημοι. Έτσι, εκτός από το σήμα κατατεθέν της, το Μπάουχαους, η πόλη είναι σπαρμένη με διάφορα άλλα χάους, όπως το Γκέτεχαους, το Γκέτεγκαρτενχαους, δυο-τρία Σίλερχαους, το Λίστχαους, το Μπάχχαους και δε συμμαζεύεται.

Το επόμενο κτίριο στα δεξιά είναι το διάσημο Γκέτεχαους, το οποίο
μου φάνηκε αισθητικά αδιάφορο και δεν του αφιέρωσα ούτε ένα κλικ.

Στο βάθος εκκλησία.

Ολόφυτο σπίτι.

Στα δεξιά ό,τι απέμεινε από το κονάκι του Μπαχ.

Κι εδώ ό,τι απέμεινε από το κάστρο της πόλης.

Εδώ ερχόταν ο Γκέτε για να ξεφύγει από την βαβούρα της πόλης. 10 λεπτά με τα
πόδια από το κανονικό του σπίτι.

- Πώς και αποφάσισαν να φέρουν την έδρα της κυβέρνησης στη Βαϊμάρη; Ρώτησα την ξεναγό.
- Το έκαναν γιατί η πόλη έχει βαριά ιστορία.
- ...
- Βασικά ήταν στο κέντρο της χώρας και εύκολα προσβάσιμη από παντού.


Τώρα μάλιστα.



(Γκούλας ξέχασα να φάω αλλά τουλάχιστον έβγαλα σέλφι στην Καρλ Λίμπκνεχτ στράσε)

Ένα ορεκτικό

...όσο ετοιμάζω το κυρίως πιάτο.

Μια υπενθύμιση

Τα έχουμε ξαναπεί και θα τα ξαναπούμε. Απόλαυσε τη ζωή σου. Ναι, αυτήν την κουραστική, την στενάχωρη, την χωρίς λούσα ή ξερωγώ τι. Κοίτα να την χορτάσεις όσο κρατήσει, δε χαρίζεται σε κανέναν. Και σταμάτα να χάνεις χρόνο σε βλακείες.

Πάω να σας φέρω φωτογραφίες.   :)

Εκεί πάνω

Εκεί πάνω να περπατούσαμε μια μέρα

Με μόνη μας παρέα τα σύννεφα

Να μας ξέπλενε η βροχή

Και μοναχά για μια στιγμή να μη μας πλήγωνε τίποτα.

It's not dead, it's just resting

Είδα ότι η τελευταία ανάρτηση εδώ μέσα ήταν στις 31 Μαΐου και σκιάχτηκα. Διάολε, κάτι πρέπει να γράψω επιτέλους, οι τρεις από τους πέντε αναγνώστες μου έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί εγγράφως. Κάτσε να σου κάνω μια γρήγορη σούμα μπας και μπούμε κάποια στιγμή σε ρυθμό.

Κοίτα, οι λόγοι της απουσίας πιστεύω πως συνοψίζονται σε ένα από τα τελευταία ποστ. Το μπλόγκιον τούτον λοιπόν είναι κυρίως περιηγητικό και με την άφιξη του μικρού οι περιηγήσεις κόπηκαν μαχαίρι. Όχι ότι δε γινόταν, αλλά ρουφιάνες συγκυρίες.

Κατά τ'άλλα είχαμε διακοπές στα πάτρια, σχεδόν ένα μήνα. Θα μου πεις περιήγηση δεν είναι αυτή; Καλά, μη φανταστείς ότι κάναμε και τίποτα τρομερό, είμασταν αυστηρώς οικογενειακά. Αν είναι να κρατήσω πάντως κάτι είναι το πόσο κακή (για πρώτη φορά) εντύπωση μου έκανε η άλλοτε αγαπημένη Θεσσαλονίκη. Τι να στα λέω, ο ΠάνωςΚ τα έχει γράψει καλύτερα, χωρίς να γνωριζόμαστε κιόλας. Την παρτίδα πάντως την έσωσαν οι συγγενείς, μερικοί φίλοι, ένας περίπατος στην παραλία και τα φραπεδόμπυρα με μεζέ και παρέα τα γερόντια στο παρκάκι της ΕΤ3.

Μετά επιστροφή στη Γαλλία τις ημέρες που οι ντόπιοι με θρησκευτική ευλάβεια εγκαταλείπουν τις πόλεις. Για δυο βδομάδες είμασταν τρεις κι ο κούκος στο Μονπελιέ.

Πήγαμε όμως θάλασσα. Ισοφαρίσαμε το περσινό ρεκόρ της μίας φοράς. 

Καλούτσικη η παραλία, ειδικά αν υπολογίσεις ότι είναι 20 λεπτά από το σπίτι.
Καλά ναι ξέρω, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει αλλά λέμε τώρα.

Το παρατσούκλι του είναι "ζωάρας". Καταλαβαίνεις γιατί.

Παραπέρα φίλε αναγνώστη, για να σου δώσω οπτικό ερέθισμα, έχω να σου παίξω λίγο Παρίσι που πήγα για συνέδριο. Πολύ ενδιαφέρον πάντως (το Παρίσι, όχι τόσο το συνέδριο). Πρώτη φορά πήγα και ξεποδαριάστηκα. Δεν πήρα την ψηφιακή αλλά μια φιλμάτη, οπότε τις φωτό εκείνες λογικά θα τις ποστάρω κάποια στιγμή του χρόνου. Έχω όμως μερικές από το κινητό.

Έχω Σηκουάνα με γεφυρούλες και Παναγία στο φόντο.

Έχω θέα από τα μισά του Άιφελ (ως εκεί πας και με τα σκαλάκια, φοβερή
 ιδέα αν θες να γίνεις μούσκεμα στον ιδρώτα).

Έχω συνδυασμό των δύο προηγούμενων με Σηκουάνα από τα μισά του Άιφελ.

Έχω καναδυό υψοφοβικά.

Έχω τούτο δω που έχουν παραχώσει τον Ναπολεόν.

Έχω Place des Vosges - Καταπληκτική.

Έχω ωραία εκκλησιά δίπλα από το Πάνθεον.

Έχω και μουσείο του Orsay. Αν σ'αρέσουν οι ζωγραφιές, άσε το Λούβρο
για άλλη φορά και έλα καλύτερα εδώ.

Τι εννοείς δεν πήγες στο Λούβρο; Τι να κάνω, είχα μόνο τέσσερις γεμάτες μέρες οπότε το άφησα (όπως και καμμιά δεκαριά ακόμη). Πήγα όμως σε δυο άλλα μουσεία:

No.1: Φυσικής Ιστορίας. ΦΥΣΙΚΑ.

Χόρτασε το μάτι κόκκαλο. 

Έχει και δεινόσαυρους. ΦΥΣΙΚΑ.

Νο.2: Τεχνών και επαγγελμάτων. ΠΡΟΦΑΝΩΣ.

Cray 2. Τώρα πλέον δουλεύουμε σε λίγο πιο δυνατά συστήματα.

Αργαλειός με διάτρητες κάρτες από το 1700-κάτι.

Κουίζ για τους συνομήλικους: ονόμασε τουλάχιστον τρία.

Αν μικρός διάβαζες στα βιβλία για το αεροπλάνο του Άντερ...

...ή το Μπλεριό, εδώ να έρθεις. Η Μόνα Λίζα ας περιμένει λίγο ακόμη.