...πλέον γνωστή και ως La Brebis!

Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

Κάτι πέτρες

Άνοιξη είπαμε, έτσι; Έτσι.

Την Κυριακή ο καιρός ήταν όπως έπρεπε για την πρώτη κανονική περπατάδα της χρονιάς. Επιλέξαμε μια κοντινή διαδρομή για οικονομία στις μπεντζίνες, θα μας χρειαστούν σε τρεις μέρες. Άλλωστε έπρεπε επιτέλους να πάμε να το δούμε το κοτρώνι, μην είμαστε όλο λόγια.

Ξεκίνημα από τον οικισμό La Lèque με ωραίο ήλιο και (επιτέλους) άπνοια. Μετά από κανένα μισαωράκι φτάνουμε στο πρώτο αξιοθέατο, ένα αρκετά μεγάλο ντολμέν.

Dolmen
Το αποκαλούν "Table des Turcs", θα σε γελάσω γιατί. Ίσως να ξέρει
καλύτερα κανένας γαλλομαθής.

Ο δασικός δρόμος σιγά-σιγά κλείνει και μετά από λίγο βρισκόμαστε να περπατάμε μέσα σε ένα τούνελ από πουρνάρια και άλλα συναφή.


Path
...κάπως έτσι.

Κινούμαστε για λίγο ακόμη μέσα στην βλάστηση και μετά σε ένα ρέμα. Για να βγούμε πρέπει να κάνουμε κάτι μεγάλα σκαλιά, τα οποία μου αφήνουν ένα καλό τράβηγμα στο μπούτι (ψοφίμι!). Μετά όμως φτάνουμε στο κυρίως πιάτο:


Pierre Plantée
Pierre Plantée, η φυτεμένη πέτρα.

Λένε πως είναι το μεγαλύτερο μενίρ της ΝΑ Γαλλίας με ύψος περίπου 5.5μ, όντως πολύ εντυπωσιακό. Ξεφορτώνομαι την τσάντα και ξεκινάμε να βγαίνουμε τις υποχρεωτικές, τύπου-Οβελίξ, φωτογραφίες. Μετά μαμ:


Cheese for lunch
Βρήκα έναν καλό κύριο που έχει κάτι τέτοια σε πολύ καλές τιμές
και από τότε γίναμε φίλοι!

Αφού χορτάσαμε πήραμε και πάλι δρόμο, έχει ένα όμορφο φαράγγι ακριβώς δίπλα. Δυστυχώς όμως η πρόσβαση από την πλευρά που το προσεγγίσαμε είναι πολύ επικίνδυνη και σταματήσαμε.


We stopped here
Δεν έχει και πολλά πίσω από την στροφή,
μόνο γκρεμό.

Από εκεί και πέρα η διαδρομή δεν είχε κάποιο ενδιαφέρον, σκέτο περπάτημα σε δασικούς μέχρι να επιστρέψουμε στο La Lèque.


Sign indicating path PR27
PR27 το όνομα της διαδρομής.

Note to self: return here mid-July!
Στο La Lèque οι λεβάντες περιμένουν το καλοκαίρι.
Το ίδιο κι εγώ, λογικά θα έχουμε μια όμορφη φωτό από εδώ!

La Lèque
Είχε και κάτι εντυπωσιακά πλουσιόσπιτα αλλά
αυτά είναι πιο ωραία.



La Lèque
...και κάτι αλογάκια που ήθελαν να κάνουν νέους φίλους.

Τελικά το λήξαμε με έναν καφέ στο Lussan, ένα από τα αγαπημένα χωριά εδώ.


Lussan

Το Σάββατο φεύγουμε για δύο μέρες, πάμε vennes να δούμε πώς τα καταφέρνουμε σε διήμερη διαδρομή με διαμονή σε καταφύγιο. Πρέπει να γίνουν διάφορα test events ενόψει καλοκαιριού. Άλλωστε δεν φαίνεται ότι θα έχουμε και πολλές ακόμη ευκαιρίες μέχρι τέλη Μάη, μάλλον καμία.


Χτες είχε και πορεία στη Νιμ-ε. Ξέρεις, ελαστικοποίηση της εργασίας, ευκολότερες απολύσεις, περικοπές λόγω "κρίσης" και ό,τι έρχεται μαζί. Να δεις που κάτι μου θυμίζει... Έφυγα από τη δουλειά, πήρα το κορίτσι και περιμέναμε το λεωφορείο που θα μας έπαιρνε από το σημείο του ραντεβού. Μπαίνοντας είδαμε όλο χαμόγελα. Είχε μαθευτεί και μας περίμεναν βλέπεις. Στην δια μικροφώνου παρουσίαση των επιβαινόντων είχαμε και την τιμητική μας: CGT-FO-FSU-Solidaires και δύο Έλληνες. Το μόνο που χρειάζεται άλλωστε κάποιος για να πάρει κουράγιο είναι να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

...και τώρα που το σκέφτομαι τους το χρωστούσαμε κιόλας!


6 σχόλια:

  1. Το τούρκικο τραπέζι λέγεται έτσι γιατί όντως μοιάζει με το παραδοσιακό παλιό τραπέζι της οικογένειας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Χαμηλό και στρόγγυλο για να κάθονται όλοι σταυροπόδι γύρω του και να τρώνε από το κοινό πιάτο.

    Τα αλογάκια ωραία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ρε φίλε, ούτε που μου πήγε το μυαλό. Εύγε.

      Είχε πολλά ακόμη αλλά τις κράτησα στην άκρη τις φωτό για τίποτα δύσκολους καιρούς!

      Διαγραφή
  2. Τι κάνω ακόμα στην Αθήνα αναρωτιέμαι!! Ζήλεψα τη βόλτα, μου μύρισε και το τυράκι, άστα να πάνε!!!

    Τρελοτουρίστρια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν σου μύρισε το τυράκι πάλι καλά, είναι εύκολο να βρεθεί! :)

      Διαγραφή