It's not dead, it's just resting

Είδα ότι η τελευταία ανάρτηση εδώ μέσα ήταν στις 31 Μαΐου και σκιάχτηκα. Διάολε, κάτι πρέπει να γράψω επιτέλους, οι τρεις από τους πέντε αναγνώστες μου έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί εγγράφως. Κάτσε να σου κάνω μια γρήγορη σούμα μπας και μπούμε κάποια στιγμή σε ρυθμό.

Κοίτα, οι λόγοι της απουσίας πιστεύω πως συνοψίζονται σε ένα από τα τελευταία ποστ. Το μπλόγκιον τούτον λοιπόν είναι κυρίως περιηγητικό και με την άφιξη του μικρού οι περιηγήσεις κόπηκαν μαχαίρι. Όχι ότι δε γινόταν, αλλά ρουφιάνες συγκυρίες.

Κατά τ'άλλα είχαμε διακοπές στα πάτρια, σχεδόν ένα μήνα. Θα μου πεις περιήγηση δεν είναι αυτή; Καλά, μη φανταστείς ότι κάναμε και τίποτα τρομερό, είμασταν αυστηρώς οικογενειακά. Αν είναι να κρατήσω πάντως κάτι είναι το πόσο κακή (για πρώτη φορά) εντύπωση μου έκανε η άλλοτε αγαπημένη Θεσσαλονίκη. Τι να στα λέω, ο ΠάνωςΚ τα έχει γράψει καλύτερα, χωρίς να γνωριζόμαστε κιόλας. Την παρτίδα πάντως την έσωσαν οι συγγενείς, μερικοί φίλοι, ένας περίπατος στην παραλία και τα φραπεδόμπυρα με μεζέ και παρέα τα γερόντια στο παρκάκι της ΕΤ3.

Μετά επιστροφή στη Γαλλία τις ημέρες που οι ντόπιοι με θρησκευτική ευλάβεια εγκαταλείπουν τις πόλεις. Για δυο βδομάδες είμασταν τρεις κι ο κούκος στο Μονπελιέ.

Πήγαμε όμως θάλασσα. Ισοφαρίσαμε το περσινό ρεκόρ της μίας φοράς. 

Καλούτσικη η παραλία, ειδικά αν υπολογίσεις ότι είναι 20 λεπτά από το σπίτι.
Καλά ναι ξέρω, σαν τη Χαλκιδική δεν έχει αλλά λέμε τώρα.

Το παρατσούκλι του είναι "ζωάρας". Καταλαβαίνεις γιατί.

Παραπέρα φίλε αναγνώστη, για να σου δώσω οπτικό ερέθισμα, έχω να σου παίξω λίγο Παρίσι που πήγα για συνέδριο. Πολύ ενδιαφέρον πάντως (το Παρίσι, όχι τόσο το συνέδριο). Πρώτη φορά πήγα και ξεποδαριάστηκα. Δεν πήρα την ψηφιακή αλλά μια φιλμάτη, οπότε τις φωτό εκείνες λογικά θα τις ποστάρω κάποια στιγμή του χρόνου. Έχω όμως μερικές από το κινητό.

Έχω Σηκουάνα με γεφυρούλες και Παναγία στο φόντο.

Έχω θέα από τα μισά του Άιφελ (ως εκεί πας και με τα σκαλάκια, φοβερή
 ιδέα αν θες να γίνεις μούσκεμα στον ιδρώτα).

Έχω συνδυασμό των δύο προηγούμενων με Σηκουάνα από τα μισά του Άιφελ.

Έχω καναδυό υψοφοβικά.

Έχω τούτο δω που έχουν παραχώσει τον Ναπολεόν.

Έχω Place des Vosges - Καταπληκτική.

Έχω ωραία εκκλησιά δίπλα από το Πάνθεον.

Έχω και μουσείο του Orsay. Αν σ'αρέσουν οι ζωγραφιές, άσε το Λούβρο
για άλλη φορά και έλα καλύτερα εδώ.

Τι εννοείς δεν πήγες στο Λούβρο; Τι να κάνω, είχα μόνο τέσσερις γεμάτες μέρες οπότε το άφησα (όπως και καμμιά δεκαριά ακόμη). Πήγα όμως σε δυο άλλα μουσεία:

No.1: Φυσικής Ιστορίας. ΦΥΣΙΚΑ.

Χόρτασε το μάτι κόκκαλο. 

Έχει και δεινόσαυρους. ΦΥΣΙΚΑ.

Νο.2: Τεχνών και επαγγελμάτων. ΠΡΟΦΑΝΩΣ.

Cray 2. Τώρα πλέον δουλεύουμε σε λίγο πιο δυνατά συστήματα.

Αργαλειός με διάτρητες κάρτες από το 1700-κάτι.

Κουίζ για τους συνομήλικους: ονόμασε τουλάχιστον τρία.

Αν μικρός διάβαζες στα βιβλία για το αεροπλάνο του Άντερ...

...ή το Μπλεριό, εδώ να έρθεις. Η Μόνα Λίζα ας περιμένει λίγο ακόμη.

Σημειώσεις για μια πόλη

Ξημερώματα στο τρένο και είμαι άυπνος, στο χέρι το βιβλίο. Μπαίνουμε στην πόλη και είμαι ανυπόμονος, έχω συνολικά τρεις ώρες ελεύθερο χρόνο και πολλή όρεξη για εξερεύνηση. Στο βάθος τα βόρεια προάστια. Γιγάντια μπλοκ με διαμερίσματα όπου στοιβάζονται οι μη-προνομιούχοι. Σκέφτομαι ότι σε κανέναν δεν αξίζει να ζει εκεί μέσα. Από την άλλη, οι δικές μας πολυκατοικίες είναι καλύτερες; Τουλάχιστον σ'εμάς οι διαχωριστικές γραμμές δεν είναι τόσο έντονες, δεν περάσαμε Διαφωτισμό.

Φτάνουμε στο μεγάλο σταθμό. Γρήγορο κατούρημα κι αμέσως έξω, η πόλη περιμένει. Ο σταθμός είναι χτισμένος πάνω σε πλαγιά και βλέπει την πόλη από ψηλά. Μια γρήγορη ματιά, μια φωτογραφία από τα σκαλάκια και βουτάω μέσα. Πρέπει να κινηθώ προς τα νότια. Είναι σχετικά εύκολο να φτάσω, σχεδόν μια ευθεία γραμμή. 46 λεπτά είπε ο υπολογιστής κι εγώ έχω δυο ώρες γεμάτες μπροστά μου. Προσπερνάω το πρώτο στενάκι και συνεχίζω στο μεγάλο δρόμο. Δεν πρέπει να ξεστρατίσεις από τόσο νωρίς. Το ίδιο και στο δεύτερο. Στο τρίτο τελικά στρίβω. Δεξιά κι αριστερά μικρομάγαζα. Αλγερινοί μπαρμπάδες έχουν βγει για τα ψώνια τους. Ψιλή κουβέντα στη γωνία, μυρωδιά από ψητό κρέας και μπαχαρικά. Χαλάλ. Παρακάτω σταματημένο ένα βαν της αστυνομίας. CRS. Ο οδηγός μιλάει στο κινητό. Αμάνικο φανελάκι, δερμάτινο γιλέκο και τατού στα μπράτσα. Μουσάκι και μούρη μπράβου. Πόσο ταιριαστό.

Βγαίνω σε διασταύρωση και στέκομαι στη μέση για να διαλέξω πορεία. Ας πάω προς το λιμάνι. Δροσερός ο πεζόδρομος με τα πλατάνια και τα κεμπαπτζίδικα. Στα δεξιά τρεις τεράστιες οικοδομές. Σκέφτομαι τον Le Corbusier και τα κτίριά του στην πόλη. Ένα ασφαλίτικο περνάει σφαίρα με τη σειρήνα αναμμένη. Ζητιάνοι έξω από το γραφείο τουρισμού. Στο λιμάνι οι ψαράδες έχουν βγάλει τους πάγκους τους. Από πάνω έχουν περισσότεροους ξανθούς τουρίστες με φωτογραφικές παρά πελάτες. Μεταβολή. Παραπάνω είχε έναν ωραίο δρόμο. Μια ανηφόρα προς τα νότια, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Οδός Παραδείσου. Οι επιδερμίδες εδώ είναι πιο ανοιχτόχρωμες και τα ρούχα πιο ακριβά. Bang & Olufsen και Galleries Lafayette. Στα δεξιά ο λόφος με την εκκλησία της Παναγίας που φυλάει την πόλη. Αυτός είναι ο παράδεισος;

Στάση στο φούρνο για κρουασάν και μετά στροφή προς τη μεγάλη λεωφόρο. Στις δύο πλευρές κάθε μέρα έχει το μεγάλο παζάρι της πόλης. Κοσμογονία. Το διασχίζω αναγνωριστικά. Φρούτα, λαχανικά και ψάρια. Στους πάγκους πιο κάτω πωλούνται χιτζάμπ πλάι σε στρινγκ και κίτρινα σουτιέν. Στο τέρμα περνάω απέναντι το δρόμο και πάω ανάποδα. Σ'αυτή την πλευρά έχει λουλούδια. Καντίνα με ταϊλανδέζικη κουζίνα. Ακριβώς απέναντι μια άλλη καντίνα όπου μια ταϊλανδή σερβίρει παέγια.

Επιστροφή.

Ο ήλιος έχει αρχίσει να καίει. Καλοκαίρι στη Μεσόγειο. Περνάω ξανά από το παζάρι. Μέλι, σπανάκια, κρεμμυδάκια και θυμάρι χώνονται στο σακίδιο. Στην άκρη του παζαριού ένας μουστακαλής πουλάει πίτσες. Ένα κομμάτι με φιγκατέλι κορσικάνικο και ανθότυρο παρακαλώ. Πιάνω τον μακρύ δρόμο όπου γίνονται έργα για να περάσει το τραμ. Σαν την Εγνατία με το εργοτάξιο του μετρό μου μοιάζει. Οδός Ρώμης. Από το τέρμα του δρόμου είχα ξαναπεράσει το πρωί. Από εδώ μετρούν τις χιλιομετρικές αποστάσεις, το πραγματικό κέντρο της πόλης.

Περιπολικά σταματημένα, κάτι έχει συμβεί σε ένα μικρό ξενοδοχείο. Το μάτι μου πιάνει κίνηση μέσα σε ένα στενό στα δεξιά. Στρίβω. Σκουπίδια στο δρόμο. Εδώ είναι η αγορά του κέντρου. Μαναβική για τους βορειοαφρικανούς, μαναβική για τους κεντροαφρικανούς, μαναβική για τους κρεόλους και τους πολυνήσιους. Καρπούζια, χουρμάδες και ανανάδες, κουρκουμάς και θήκες μαϊμού για iPhone. Κι αυτές οι μαροκινές πίτες. Θα ήθελα να δοκιμάσω αλλά με πιάνει ντροπή που δεν ξέρω πως λέγονται. Βγαίνω στον κεντρικό. Ο σταθμός φαίνεται στο βάθος. Μπαίνω στο φούρνο για άλλο ένα κομμάτι πίτσα, σίγουρα πράματα. Γάλλοι υπάλληλοι με Ινδό φούρναρη. Μασσαλία όπως μάνα.

Βαγόνι 4, θέση 83. Παράθυρο. Πιάνω ξανά το βιβλίο. Απ'έξω περνούν σέρνοντας τα πόδια δυο στρατιώτες. Τα αυτόματα στο χέρι με το δάχτυλο πλάι στη σκανδάλη, θέση ασφαλείας. Ξανακοιτάω το εξώφυλλο του βιβλίου. Brave New World.

Κι έτσι ξαφνικά...

Η μάχη του Sète

Το Sète είναι μια μικρή παραλιακή πόλη λίγο έξω από το Μονπελιέ, γνωστή για τα γραφικά της κανάλια, τον ήλιο και τη θάλασσα, καθώς και τα ψαρικά της...

...είναι επίσης διάσημο για την ομώνυμη μάχη στα τέλη του Μάρτη του 2014, η οποία δόθηκε σε παρακανάλια ταβερνεία και ήταν καθοριστικής σημασίας στην επικράτηση του αργόμισθου Μεντιτερανισμού ενάντια στις δυνάμεις της αποταμίευσης και της Προτεσταντικής Ηθικής.

Σκυλιαρίσματα

...να σας συστήσω έναν ακόμη γείτονα, τον Joe. Βέβαια, το όνομα δεν το προφέρουν Τζόε αλλά Ζζζζόοοοεεε, κάτι που μας δυσκόλευε να καταλάβουμε στην αρχή αν είναι αγοράκι ή κοριτσάκι. "Και γιατί δεν κοιτάξατε τα τούτα του;" θα με ρωτήσεις.

Ε δεν είναι τόσο απλό. Ο Τζόες είναι μεν μόλις ενός χρόνου, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια γιγάντια φλοκάτη πάνω σε τέσσερα πόδια!

Επίσης είναι φοβιτσιάρης, κεφάλας και μέγας σαλιάρης!

Η Μιελάνδρη

Χμμμ...σα ν'αραιώσαμε πολύ μου φαίνεται. Φταίει κυρ-αναγνώστα που αραίωσαν οι βόλτες, τι να κάνουμε! Επιφυλάσσομαι (με επιφυλάξεις πάντα) για το προσεχές θέρος. Εώς τότε, θα ασχολούμαστε με το να καλύπτουμε κενά του παρελθόντος. 

Που λες, έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά και φυσικά έκανα ωραίο χάζι στον ορίζοντα. Αν η μέρα είναι σχετικά καθαρή μπορείς να δεις όλη την κορυφογραμμή προς τα ανατολικά. Αν πάλι έχεις όρεξη, μπορείς να κάτσεις με τους χάρτες και τον γούγλη και να βρεις μία-μία τις κορυφές. Από τις πρώτες εβδομάδες μου είχε μπει στο μάτι μια κορφή που αν και ήταν σχετικά κοντινή (άρα και χαμηλή), φαινόταν αρκετά μυτερή, άρα και ενδιαφέρουσα.

Μετά από λίγη ψάχτικη στο σπίτι βρέθηκε. Το όνομα αυτής: Mielandre και το ύψος της μόλις 1451μ. Από τότε καταχωρήθηκε στις μελλοντικές αναβάσεις και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, η οποία ήρθε περίπου πριν ένα χρόνο. Τότε, έχοντας στα πόδια την ωραία διήμερη στο Mont Aigoual (εδώ κι εδώ), ξεκινήσαμε μαζί με τον Ίναμ για μια χαλαρή ημερήσια ανάβαση. Οι βόλτες με το αυτοκίνητο στην περιοχή του Drôme είναι πάντα απολαυστικές. Ανάμεσα από χαμηλά βουνά και μέσα από όμορφες και τελείως ήσυχες κοιλάδες, ανηφορίσαμε σιγά-σιγά μέχρι το σημείο εκκίνησης, το καταφύγιο στο Col de Blanc.

Καταπράσινο και καταπρόβατο το διάσελο.

Το καταφύγιο από λίγο ψηλότερα. Στο βάθος το Massif de Saou. Έχουμε πάει ΚΑΙ εκεί.

Η ανάβαση μέσα από ωραίο δάσος αρχικά και, αν θυμάμαι καλά, όχι ιδιαίτερα επίπονη. Βγαίνοντας στο γυμνό έχεις δύο επιλογές: να πας καρφί επάνω ή να κάνεις λίγο κυκλική διαδρομή με μικρότερη κλίση.

Μου πήρε γύρω στα πέντε λεπτά κουβέντα αλλά τους έπεισα τελικά να πάμε από γύρω, ο αρχιτεμπέλαρος!

Μόλις πιάσαμε τη ράχη και φανήκαν οι Άλπεις, αρχίσαμε τα επιφωνήματα.

...όχι τίποτα, αλλά θυμήθηκε λίγο και ο συνοδοιπόρος μας τα μέρη του. Καλά, χρυσά τα βουναλάκια γύρω μας αλλά Ιμαλάια δεν τα λες. Μετά από ένα δεκάλεπτο στη ράχη της Μιελάνδρης, πιάσαμε την κορυφή και αράξαμε για να χαζέψουμε τη θέα. Μπορεί να μην είναι ψηλό βουνό αλλά είναι σαν παρατηρητήριο στη θέση που βρίσκεται. Εγώ με τον Ίναμ πιάσαμε θέση που κοιτούσε προς τα ανατολικά...

...και η κυρία προς τα βόρεια!

Εκεί συναντήσαμε και κάτι Ολλανδούς που έχουν μετακομίσει και ζουν σ'ένα χωριό εκεί δίπλα.

Αυτό.

Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε τα κατιτίς μας πήραμε τον δρόμο για κάτω, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά. Ποικιλία.

Αφήνοντας την κορυφή.

Στο κατέβασμα αντιμετωπίσαμε το παραδοσιακό πρόβλημα: απότομη κατεβασιά μέσα σε δάσος με το μονοπάτι στρωμένο φύλλα. Η πρόσφυση δυσκόλευε, η κυρά μουλάρωνε και ο τρίτος της παρέας έφυγε μπροστά και έγινε καπνός. Τον ξαναβρήκαμε στη βάση του βουνού να κοιμάται μέσα σ'ένα λιβαδάκι. Από εκεί συνεχίσαμε σε χαλαρούς ρυθμούς μέχρι το αυτοκίνητο.

Να ξανακάναμε μια βόλτα προς τα μέρη της!  

Κοίτα ποιος μιλάει

Καλή Χρονιά μπρε! (σχεδόν Φλεβάρης, πολύ ωραία)

Με θυμάσαι;

Όταν με είδες τελευταία φορά ήμουν μικρούλα! Για να ξέρεις, αυτός ο τύπος με το μπλογκ είναι τώρα γείτονάς μου και καμμιά φορά τον βγάζω έξω βόλτα να περπατήσει λίγο και να ξεσκάσει!

Να, τον βγάζω στο δρόμο που φεύγει απ'το σπίτι.

Είναι λίγο αργοκίνητος βέβαια κι όλο τον περιμένω.

Για να μη βαριέται, παίζουμε ένα παιχνίδι. Πάω και βρίσκω ένα μεγάλο ξύλο και το αφήνω κάτω. Αυτός ζηλεύει και θέλει να μου το πάρει αλλά όποτε πλησιάζει το αρπάζω και φεύγω! 

Κάθομαι παραπέρα και τον περιμένω. Μόλις με φτάσει το αρπάζω πάλι κι εξαφανίζομαι! Τι κορόιδο!

Καμμιά φορά άμα αργεί κάθομαι και το μασουλάω να ζηλέψει περισσότερο.

Αυτός όλο κάτι ηλίθιες φωτογραφίες βγάζει και μ'εκνευρίζει.

Για να μη στεναχωριέται όμως του ποζάρω που και που.

Ακαιπούσαι: J'emmerde le paysage urbain λέμε!

Χειμωνιάτικο

Που λες, είχαμε έκπληξη σήμερα. Λέγαμε θα προλάβει και θα είναι πρώτη η μαμά, θα προλάβει η πεθερά, αλλά τελικά πρόλαβαν να ψωνίσουν το πρώτο ο θείος Κωστής με τη θεία Στέλλα!

Φωτό με σαφές υποννοούμενο - καλά κατάλαβες.

Προφανώς, έπρεπε να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που δε βολτάρουμε πολύ τους τελευταίους μήνες, δε νομίζεις; Από την άλλη ούτε ο καιρός ήταν ο καλύτερος, έριξε κάτι περιποιημένες βροχές και μας έκλεισε μέσα. Βέβαια χτες μας έκανε τη χάρη και άνοιξε, οπότε ξεμυτίσαμε για να ξεμουδιάσουμε όσο μπορούμε.

Δέντρα χειμερινά.

Ο κεντρικός δρόμος του καινούργιου χωριού με το σχολείο στα δεξιά.

Λίγο παραπέρα το δημαρχείο με την εκκλησία.

Μια ωραία επιγραφή.

Κι ένα βίντεο από τη μοναδική πολυκατοικία του Lirac! (δυνάμωσε τον ήχο)

Birds in Lirac from Dimitris on Vimeo.

Πάντως τώρα που το συζητάμε, καιρός είναι για μια μικρή εξόρμηση. Αν θελήσετε να μας βρείτε τις επόμενες μέρες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω χάρτη που βρήκα εδώ.

Το ξέρω, είναι χάρτης φωτορύπανσης. Από την άλλη μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος για να εντοπίσει κανείς τις περιοχές όπου συνήθως κινούμαστε. Πώς; Περνώντας τον από ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και εμφανίζοντας το αρνητικό!

Καλές γιορτές να'χετε και τα λέμε από το '14!

Ooops, I did it again!

-Λοιπόν; Ποιο είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο σου τυρί;

Η ερώτηση έπεσε στο τραπέζι προς το τέλος ενός γαλλικού δείπνου με τα όλα του, την ώρα που ετοιμαζόμασταν να δοκιμάσουμε τα τυριά.

...

Το ίδιο πρωί, είχαμε ξυπνήσει με την ησυχία μας και ξεκινήσαμε ποδαράτο προς την υπαίθρια αγορά στην όχθη του Ροδανού. Είχαμε φτάσει στη Λυών την προηγουμένη και αυτή ήταν η πρώτη μας έξοδος για βόλτα στο κέντρο της πόλης.

Ως γνήσιοι χωργιάται κάναμε χάζι τα μεγάλα κτίρια.

Κάναμε και ολίγη τέχνη με τα ρεφλέξιονς.

Ώσπου βγήκαμε στην τυπική αγορά με λαχανικά...

...άνθη...

...και τυράκια-καρδούλες!

Στην απέναντι πλευρά του Ροδανού, το Hotel-Dieu πάντα εντυπωσιακό.

Αφού κάναμε τα ψώνια μας, περάσαμε στην άλλη όχθη για μια γρήγορη βόλτα στο κέντρο, ένα καφεδάκι και γρήγορα πίσω στο σπίτι γιατί το πρόγραμμα της ημέρας προβλεπόταν βαρύ. Πέσαμε πάνω στο σαββατοκύριακο που η πόλη έχει την ετήσια γιορτή των φώτων και το απόγευμα θα επιστρέφαμε για να τη δούμε.

Η Place Bellecour με την βασιλική της Fourvière στο φόντο.

Το μεσημέρι οι γενναίοι οικοδεσπότες είχαν ελληνικό τραπέζι με πολίτικες σαλάτες, γίγαντες, πανσέτες και άλλες τέτοιες χαζαμάρες. Χτύπησα και δυο τσικουδιές, μετά από πολύ πολύ καιρό. Μετά το γεύμα με δυσκολία σηκώθηκα να ετοιμαστώ ώστε να επιστρέψουμε κάτω. Ήθελα να πάρουμε το τελεφερίκ για να ανεβούμε στη Fourvière να κάνουμε χάζι τη θέα αλλά η τεράστια ουρά που βρήκαμε στον σταθμό μας έκανε να το ξανασκεφτούμε. Έξω από το σταθμό η γιορτή είχε ήδη αρχίσει...

Φωτισμένα κτίρια...

Κόσμος...

Μπάντα Νο.1

Μπάντα Νο.2

ΚΟΣΜΟΣ

Κι άλλα φώτα...

Κι ο Άη-Γιώργης που μ'αρέσει.

Επιστροφή μετά από δύο ώρες στο σπίτι όπου μετά από λίγο φτάνουν και οι άλλοι δύο καλεσμένοι της βραδιάς. Καθόμαστε στο τραπέζι και ξεκινούμε το γεύμα. Μετά από πολλές αλλαγές και γεμίσματα των πιάτων, πετάγομαι στην κουζίνα να φέρω τα τυριά. Κουβεντιάζοντας τους λέω ότι ήταν ωραία στη Λυών γιατί βρήκα κάποια που δεν είχα δοκιμάσει ακόμα. Και τότε πέφτει η ερώτηση στο τραπέζι:

-Λοιπόν; Ποιο είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο σου τυρί;



Αρχή φλάσμπακ (στο 2007, αν δεν κάνω λάθος):
Ένας φίλος με φωνάζει να πάω μαζί του σε ένα πάρτι που έχουν οι ερασμίτες στις εστίες του πανεπιστημίου στα Γιάννενα. Σε κάποια στιγμή της βραδιάς μια Γερμανίδα μας πιάνει κουβέντα δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις μπύρες μας, οι οποίες λέγονται Κάιζερ παρόλο που η ετικέτα είναι στα ελληνικά. Εμείς απαντάμε ότι μια λέξη στα γερμανικά είναι πάντα καλό brand name για ένα τέτοιο προϊόν. Η μπυροκουβέντα θα συνεχιστεί μέχρι τη στιγμή που σε μία έκρηξη ειλικρίνειας της λέω πως τις καλύτερες μπύρες φτιάχνουν...οι Βέλγοι! Εκείνη εμφανώς εκνευρισμένη θα γυρίσει από την άλλη κι έτσι η συζήτηση θα έχει άδοξο τέλος.
Τέλος φλάσμπακ



Με την ιστορία της Γερμανίδας να μου έρχεται στο μυαλό, αποφασίζω για άλλη μια φορά να δώσω γενναία αλλά ειλικρινή απάντηση:
-Η φρέσκια Γκοργκονζόλα...

(Τουλάχιστον οι Γάλλοι της παρέας ήταν ανεκτικοί και μου επέτρεψαν να φάω ένα γλυκάκι!)