Η μάχη του Sète

Το Sète είναι μια μικρή παραλιακή πόλη λίγο έξω από το Μονπελιέ, γνωστή για τα γραφικά της κανάλια, τον ήλιο και τη θάλασσα, καθώς και τα ψαρικά της...

...είναι επίσης διάσημο για την ομώνυμη μάχη στα τέλη του Μάρτη του 2014, η οποία δόθηκε σε παρακανάλια ταβερνεία και ήταν καθοριστικής σημασίας στην επικράτηση του αργόμισθου Μεντιτερανισμού ενάντια στις δυνάμεις της αποταμίευσης και της Προτεσταντικής Ηθικής.

Σκυλιαρίσματα

...να σας συστήσω έναν ακόμη γείτονα, τον Joe. Βέβαια, το όνομα δεν το προφέρουν Τζόε αλλά Ζζζζόοοοεεε, κάτι που μας δυσκόλευε να καταλάβουμε στην αρχή αν είναι αγοράκι ή κοριτσάκι. "Και γιατί δεν κοιτάξατε τα τούτα του;" θα με ρωτήσεις.

Ε δεν είναι τόσο απλό. Ο Τζόες είναι μεν μόλις ενός χρόνου, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια γιγάντια φλοκάτη πάνω σε τέσσερα πόδια!

Επίσης είναι φοβιτσιάρης, κεφάλας και μέγας σαλιάρης!

Η Μιελάνδρη

Χμμμ...σα ν'αραιώσαμε πολύ μου φαίνεται. Φταίει κυρ-αναγνώστα που αραίωσαν οι βόλτες, τι να κάνουμε! Επιφυλάσσομαι (με επιφυλάξεις πάντα) για το προσεχές θέρος. Εώς τότε, θα ασχολούμαστε με το να καλύπτουμε κενά του παρελθόντος. 

Που λες, έπαιρνα το λεωφορείο για να πάω στη δουλειά και φυσικά έκανα ωραίο χάζι στον ορίζοντα. Αν η μέρα είναι σχετικά καθαρή μπορείς να δεις όλη την κορυφογραμμή προς τα ανατολικά. Αν πάλι έχεις όρεξη, μπορείς να κάτσεις με τους χάρτες και τον γούγλη και να βρεις μία-μία τις κορυφές. Από τις πρώτες εβδομάδες μου είχε μπει στο μάτι μια κορφή που αν και ήταν σχετικά κοντινή (άρα και χαμηλή), φαινόταν αρκετά μυτερή, άρα και ενδιαφέρουσα.

Μετά από λίγη ψάχτικη στο σπίτι βρέθηκε. Το όνομα αυτής: Mielandre και το ύψος της μόλις 1451μ. Από τότε καταχωρήθηκε στις μελλοντικές αναβάσεις και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της, η οποία ήρθε περίπου πριν ένα χρόνο. Τότε, έχοντας στα πόδια την ωραία διήμερη στο Mont Aigoual (εδώ κι εδώ), ξεκινήσαμε μαζί με τον Ίναμ για μια χαλαρή ημερήσια ανάβαση. Οι βόλτες με το αυτοκίνητο στην περιοχή του Drôme είναι πάντα απολαυστικές. Ανάμεσα από χαμηλά βουνά και μέσα από όμορφες και τελείως ήσυχες κοιλάδες, ανηφορίσαμε σιγά-σιγά μέχρι το σημείο εκκίνησης, το καταφύγιο στο Col de Blanc.

Καταπράσινο και καταπρόβατο το διάσελο.

Το καταφύγιο από λίγο ψηλότερα. Στο βάθος το Massif de Saou. Έχουμε πάει ΚΑΙ εκεί.

Η ανάβαση μέσα από ωραίο δάσος αρχικά και, αν θυμάμαι καλά, όχι ιδιαίτερα επίπονη. Βγαίνοντας στο γυμνό έχεις δύο επιλογές: να πας καρφί επάνω ή να κάνεις λίγο κυκλική διαδρομή με μικρότερη κλίση.

Μου πήρε γύρω στα πέντε λεπτά κουβέντα αλλά τους έπεισα τελικά να πάμε από γύρω, ο αρχιτεμπέλαρος!

Μόλις πιάσαμε τη ράχη και φανήκαν οι Άλπεις, αρχίσαμε τα επιφωνήματα.

...όχι τίποτα, αλλά θυμήθηκε λίγο και ο συνοδοιπόρος μας τα μέρη του. Καλά, χρυσά τα βουναλάκια γύρω μας αλλά Ιμαλάια δεν τα λες. Μετά από ένα δεκάλεπτο στη ράχη της Μιελάνδρης, πιάσαμε την κορυφή και αράξαμε για να χαζέψουμε τη θέα. Μπορεί να μην είναι ψηλό βουνό αλλά είναι σαν παρατηρητήριο στη θέση που βρίσκεται. Εγώ με τον Ίναμ πιάσαμε θέση που κοιτούσε προς τα ανατολικά...

...και η κυρία προς τα βόρεια!

Εκεί συναντήσαμε και κάτι Ολλανδούς που έχουν μετακομίσει και ζουν σ'ένα χωριό εκεί δίπλα.

Αυτό.

Αφού ξεκουραστήκαμε και τσιμπήσαμε τα κατιτίς μας πήραμε τον δρόμο για κάτω, από τη βόρεια πλευρά αυτή τη φορά. Ποικιλία.

Αφήνοντας την κορυφή.

Στο κατέβασμα αντιμετωπίσαμε το παραδοσιακό πρόβλημα: απότομη κατεβασιά μέσα σε δάσος με το μονοπάτι στρωμένο φύλλα. Η πρόσφυση δυσκόλευε, η κυρά μουλάρωνε και ο τρίτος της παρέας έφυγε μπροστά και έγινε καπνός. Τον ξαναβρήκαμε στη βάση του βουνού να κοιμάται μέσα σ'ένα λιβαδάκι. Από εκεί συνεχίσαμε σε χαλαρούς ρυθμούς μέχρι το αυτοκίνητο.

Να ξανακάναμε μια βόλτα προς τα μέρη της!  

Κοίτα ποιος μιλάει

Καλή Χρονιά μπρε! (σχεδόν Φλεβάρης, πολύ ωραία)

Με θυμάσαι;

Όταν με είδες τελευταία φορά ήμουν μικρούλα! Για να ξέρεις, αυτός ο τύπος με το μπλογκ είναι τώρα γείτονάς μου και καμμιά φορά τον βγάζω έξω βόλτα να περπατήσει λίγο και να ξεσκάσει!

Να, τον βγάζω στο δρόμο που φεύγει απ'το σπίτι.

Είναι λίγο αργοκίνητος βέβαια κι όλο τον περιμένω.

Για να μη βαριέται, παίζουμε ένα παιχνίδι. Πάω και βρίσκω ένα μεγάλο ξύλο και το αφήνω κάτω. Αυτός ζηλεύει και θέλει να μου το πάρει αλλά όποτε πλησιάζει το αρπάζω και φεύγω! 

Κάθομαι παραπέρα και τον περιμένω. Μόλις με φτάσει το αρπάζω πάλι κι εξαφανίζομαι! Τι κορόιδο!

Καμμιά φορά άμα αργεί κάθομαι και το μασουλάω να ζηλέψει περισσότερο.

Αυτός όλο κάτι ηλίθιες φωτογραφίες βγάζει και μ'εκνευρίζει.

Για να μη στεναχωριέται όμως του ποζάρω που και που.

Ακαιπούσαι: J'emmerde le paysage urbain λέμε!

Χειμωνιάτικο

Που λες, είχαμε έκπληξη σήμερα. Λέγαμε θα προλάβει και θα είναι πρώτη η μαμά, θα προλάβει η πεθερά, αλλά τελικά πρόλαβαν να ψωνίσουν το πρώτο ο θείος Κωστής με τη θεία Στέλλα!

Φωτό με σαφές υποννοούμενο - καλά κατάλαβες.

Προφανώς, έπρεπε να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που δε βολτάρουμε πολύ τους τελευταίους μήνες, δε νομίζεις; Από την άλλη ούτε ο καιρός ήταν ο καλύτερος, έριξε κάτι περιποιημένες βροχές και μας έκλεισε μέσα. Βέβαια χτες μας έκανε τη χάρη και άνοιξε, οπότε ξεμυτίσαμε για να ξεμουδιάσουμε όσο μπορούμε.

Δέντρα χειμερινά.

Ο κεντρικός δρόμος του καινούργιου χωριού με το σχολείο στα δεξιά.

Λίγο παραπέρα το δημαρχείο με την εκκλησία.

Μια ωραία επιγραφή.

Κι ένα βίντεο από τη μοναδική πολυκατοικία του Lirac! (δυνάμωσε τον ήχο)

Birds in Lirac from Dimitris on Vimeo.

Πάντως τώρα που το συζητάμε, καιρός είναι για μια μικρή εξόρμηση. Αν θελήσετε να μας βρείτε τις επόμενες μέρες, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω χάρτη που βρήκα εδώ.

Το ξέρω, είναι χάρτης φωτορύπανσης. Από την άλλη μπορεί να φανεί πολύ χρήσιμος για να εντοπίσει κανείς τις περιοχές όπου συνήθως κινούμαστε. Πώς; Περνώντας τον από ένα πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας και εμφανίζοντας το αρνητικό!

Καλές γιορτές να'χετε και τα λέμε από το '14!

Ooops, I did it again!

-Λοιπόν; Ποιο είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο σου τυρί;

Η ερώτηση έπεσε στο τραπέζι προς το τέλος ενός γαλλικού δείπνου με τα όλα του, την ώρα που ετοιμαζόμασταν να δοκιμάσουμε τα τυριά.

...

Το ίδιο πρωί, είχαμε ξυπνήσει με την ησυχία μας και ξεκινήσαμε ποδαράτο προς την υπαίθρια αγορά στην όχθη του Ροδανού. Είχαμε φτάσει στη Λυών την προηγουμένη και αυτή ήταν η πρώτη μας έξοδος για βόλτα στο κέντρο της πόλης.

Ως γνήσιοι χωργιάται κάναμε χάζι τα μεγάλα κτίρια.

Κάναμε και ολίγη τέχνη με τα ρεφλέξιονς.

Ώσπου βγήκαμε στην τυπική αγορά με λαχανικά...

...άνθη...

...και τυράκια-καρδούλες!

Στην απέναντι πλευρά του Ροδανού, το Hotel-Dieu πάντα εντυπωσιακό.

Αφού κάναμε τα ψώνια μας, περάσαμε στην άλλη όχθη για μια γρήγορη βόλτα στο κέντρο, ένα καφεδάκι και γρήγορα πίσω στο σπίτι γιατί το πρόγραμμα της ημέρας προβλεπόταν βαρύ. Πέσαμε πάνω στο σαββατοκύριακο που η πόλη έχει την ετήσια γιορτή των φώτων και το απόγευμα θα επιστρέφαμε για να τη δούμε.

Η Place Bellecour με την βασιλική της Fourvière στο φόντο.

Το μεσημέρι οι γενναίοι οικοδεσπότες είχαν ελληνικό τραπέζι με πολίτικες σαλάτες, γίγαντες, πανσέτες και άλλες τέτοιες χαζαμάρες. Χτύπησα και δυο τσικουδιές, μετά από πολύ πολύ καιρό. Μετά το γεύμα με δυσκολία σηκώθηκα να ετοιμαστώ ώστε να επιστρέψουμε κάτω. Ήθελα να πάρουμε το τελεφερίκ για να ανεβούμε στη Fourvière να κάνουμε χάζι τη θέα αλλά η τεράστια ουρά που βρήκαμε στον σταθμό μας έκανε να το ξανασκεφτούμε. Έξω από το σταθμό η γιορτή είχε ήδη αρχίσει...

Φωτισμένα κτίρια...

Κόσμος...

Μπάντα Νο.1

Μπάντα Νο.2

ΚΟΣΜΟΣ

Κι άλλα φώτα...

Κι ο Άη-Γιώργης που μ'αρέσει.

Επιστροφή μετά από δύο ώρες στο σπίτι όπου μετά από λίγο φτάνουν και οι άλλοι δύο καλεσμένοι της βραδιάς. Καθόμαστε στο τραπέζι και ξεκινούμε το γεύμα. Μετά από πολλές αλλαγές και γεμίσματα των πιάτων, πετάγομαι στην κουζίνα να φέρω τα τυριά. Κουβεντιάζοντας τους λέω ότι ήταν ωραία στη Λυών γιατί βρήκα κάποια που δεν είχα δοκιμάσει ακόμα. Και τότε πέφτει η ερώτηση στο τραπέζι:

-Λοιπόν; Ποιο είναι μέχρι στιγμής το αγαπημένο σου τυρί;



Αρχή φλάσμπακ (στο 2007, αν δεν κάνω λάθος):
Ένας φίλος με φωνάζει να πάω μαζί του σε ένα πάρτι που έχουν οι ερασμίτες στις εστίες του πανεπιστημίου στα Γιάννενα. Σε κάποια στιγμή της βραδιάς μια Γερμανίδα μας πιάνει κουβέντα δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις μπύρες μας, οι οποίες λέγονται Κάιζερ παρόλο που η ετικέτα είναι στα ελληνικά. Εμείς απαντάμε ότι μια λέξη στα γερμανικά είναι πάντα καλό brand name για ένα τέτοιο προϊόν. Η μπυροκουβέντα θα συνεχιστεί μέχρι τη στιγμή που σε μία έκρηξη ειλικρίνειας της λέω πως τις καλύτερες μπύρες φτιάχνουν...οι Βέλγοι! Εκείνη εμφανώς εκνευρισμένη θα γυρίσει από την άλλη κι έτσι η συζήτηση θα έχει άδοξο τέλος.
Τέλος φλάσμπακ



Με την ιστορία της Γερμανίδας να μου έρχεται στο μυαλό, αποφασίζω για άλλη μια φορά να δώσω γενναία αλλά ειλικρινή απάντηση:
-Η φρέσκια Γκοργκονζόλα...

(Τουλάχιστον οι Γάλλοι της παρέας ήταν ανεκτικοί και μου επέτρεψαν να φάω ένα γλυκάκι!)

Στο Μονπελιέ

Χτες το πρωί πήγαμε για δευτεροτρίτη φορά μια βόλτα ως το Μονπελιέ να κάνουμε κάτι δουλειές. Δεν είναι μακριά, μια ωρίτσα και κάτι από τον αυτοκινητόδρομο. Αυτή τη φορά, μιας και τελειώσαμε νωρίς, είχαμε χρόνο να κάνουμε μια μικρή βόλτα στο κέντρο της πόλης για χάζι. Το τράμ είναι ιδιαίτερα πρακτικό για τις εντός πόλης μετακινήσεις. Αφήσαμε το αμάξι στο πάρκινγκ και κατεβήκαμε στην περιοχή Antigone, η οποία σχεδιάστηκε εξ'ολοκλήρου από τον αρχιτέκτονα Ricardo Bofill στα τέλη της δεκαετίας του '70. Τα κτίρια είναι βασισμένα σε αρχαιοελληνικά μοτίβα και βρίσκονται κτισμένα πάνω σε μια νοητή γραμμή που συνδέει την κεντρική πλατεία της πόλης με τον ποταμό Lez. Οι οδοί Θήβας, Δήλου, Ακρόπολης, οι πλατείες Θεσσαλίας, Μαραθώνα και πάει λέγοντας καταλήγουν στην εσπλανάδα της Ευρώπης και την λεωφόρο Πειραιά, ακριβώς πάνω στον ποταμό.

Πλάι στον ποταμό.

Ο κεντρικός άξονας.

Το ολυμπιακό κολυμβητήριο, το μεγαλύτερο από τα 11 της πόλης.

Ακριβώς απέναντι μια βιβλιο-μουσικο-ταινιο-κτλ-θήκη (τις αγαπάν πολύ αυτές).

Πιο πάνω, η πύλη στην πλατεία Δία.

...όπου βρίσκεται άγαλμα αφιερωμένο στον Αντώνη Σαμαρά,
ο οποίος λογικά κάτι λέει πάλι για το κεφάλι του. 

Και μερικά τελευταία κτίρια, πριν φτάσεις στο τέρμα.

Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για εντυπωσιακά κτίρια αλλά τελικά δεν είμαι σίγουρος αν μου άρεσαν. Από τη μία έχει όμορφα σημεία και είναι περιοχή ζωντανή με μαγαζάκια και εστιατόρια και όχι μουσείο. Από την άλλη όμως όλα τα κλασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία έχουν μεγεθυνθεί στο μέγιστο και μου φάνηκαν λίγο αφύσικα. Κάτι λέγαν και οι Αρχαίοι για το μέτρο αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μελλοντικά θα έχω την δυνατότητα να το ξαναδώ και ν'αποφασίσω. Περισσότερες πληροφορίες και εικόνες έχει εδώ, εδώ κι εδώ.

Πιο πέρα βρίσκεται ένα εμπορικό κέντρο σαν όλα τα εμπορικά κέντρα του κόσμου. Βλέπεις, όλα τα κτίρια μπορεί να διαφέρουν σε ύφος από χώρα σε χώρα αλλά το εσωτερικό όλων των Mall του κόσμου είναι ίδιο: φωτάκια για τα Χριστούγεννα από τώρα, κυλιόμενες σκάλες, αίθρια και υπερπροσφορές. Βγαίνοντας από την άλλη πλευρά του εμπορικού βρίσκεσαι πλέον στην κεντρικότερη πλατεία του Μονπελιέ, την Place de la Comédie.

Τούτη δω.

Με την όπερα στην άκρη.

Αν κάτι σου θυμίζει η πλατεία προφανώς είναι από τον τοπικό ήρωα της πόλης. Έλα, μη μου πεις ότι δεν έχεις δει ποτέ αυτά τα βιντεάκια:







Μ'αυτά ξεκίνησε και τώρα έγινε πρώτη μούρη. Εμείς δεν συνεχίσαμε για πολύ τη βόλτα μας στο κέντρο της πόλης μιας και ο ήλιος κρύφτηκε και με τον αέρα που φυσούσε παγώσαμε για τα καλά. Άσε που είχε πάει 12 η ώρα. Μια μικρή βόλτα στα σοκάκια της παλιάς πόλης και μετά γρήγορα για φαγητό!

Καλά, ένα τελευταίο και πάω για ύπνο!