Πώς φτάσαμε ως εδώ

Ήτανε λέει ένας μπάρμπας μου πριν καμμιά εκατοστή χρόνια που τον ελέγανε Σταύρο. Αυτός λοιπόν άφησε το χωριό του το Ντερέκιοϊ (Dereköy) κοντά στα Μουδανιά και έφυγε για την Κωνσταντινούπολη όπου είχε ένα γιαουρτζίδικο. 

Ποιός ξέρει το γιατί, αποφάσισε κατά το '19-'20 να φύγει μόνος του από εκεί και ο δρόμος τον έφερε στην Μασσαλία όπου και άνοιξε ξενοδοχείο.

Το ξενοδοχείο το δούλεψε για 2-3 χρόνια και μετά έφυγε και από το μεγάλο λιμάνι με προορισμό το χωριό Κιβωτός κάπου προς τα Γρεβενά. Εκεί ξαναβρήκε τους χωριανούς του απ'το Ντερέκιοϊ οι οποίοι στο μεταξύ είχαν "ανταλλαχθεί" μεταξύ των κυβερνήσεών τους, λες και ήτανε πατάτες.

Έτσι, βρεθήκαμε κι εμείς στη Μασσαλία και ομολογώ ότι πρώτη φορά αλλάζω γνώμη τόσο γρήγορα για ένα μέρος. Μπαίνοντας εντυπωσιαστήκαμε από τα γιγάντια μπλοκ που στεγάζουν το εργατικό δυναμικό της Γαλλίας, καθώς και από το γεγονός ότι πρόκειται για την πιο βρώμικη πόλη που έχω βρεθεί. Λίγα σημεία έχουν λάβει το κατάλληλο λούστρο ώστε να υποδεχτούν τους τουρίστες που περνούν από εκεί και να βεβαιώσουν την φήμη της πολιτείας.

Μετά από λίγες ώρες στους δρόμους καταλαβαίνεις όμως ότι είσαι σε άλλο μέρος. Δεν βρίσκεσαι πλέον σε μια πόλη-μουσείο όπως η Αβινιόν. Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις να περπατάνε χιλιάδες άνθρωποι από όλες τις μεριές του κόσμου και ο καθένας τους κουβαλάει από μια ιστορία σαν του μπαρμπα-Σταύρου στην πλάτη.

Η δική μας μόλις άρχισε.

Βρε λες;

Update έτσι, για να υπάρχει

Έκανε η φανατικότερη αναγνώστριά μου παράπονα ότι έχω καιρό να βάλω κάτι. Συγνώμη κιόλας αλλά βαριόμουν, αλήθεια. Είχαμε και τον πρώτο μας επισκέπτη το προηγούμενο σαββατοκύριακο και ακόμη να συνέλθει το συκώτι μου. Μέχρι να επανέλθω σε ρυθμούς ορίστε κάποιες φωτογραφίες της πόλης της Νιμ από τις πρώτες καλοκαιρινές μέρες.

Η αρένα είναι η πιο καλοδιατηρημένη που υπάρχει λένε. Μέσα λέω να μπω σε τρεις βδομάδες όπου φήμες λένε ότι θα ακουστεί αυτό:

...αλλά και αυτό:

Στο Mont Ventoux

Γνωστό και ως βουνό των ανέμων, αφού βρίσκεται στο κέντρο του χωνιού που σχηματίζεται από την κοιλάδα του Ροδανού και δέρνεται ανηλεώς όλο τον χρόνο από τον Μαΐστρο. Επίσης γνωστό και ως το πρώτο πραγματικό βουνό που θα κάναμε μετά την άφιξή μας εδώ και το πρώτο τεστ για τα πνευμόνια μετά από ένα μήνα ατσιγάρωτοι.

Η κορυφή όπως φαίνεται από το Col des Tempetes κατά την κάθοδο.

Η διαδρομή όμορφη αν και κακοτράχαλη, γεμάτη πέτρες. Ανεβήκαμε στην κορυφή σε 3:30 ώρες χωρίς κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Εκεί συναντηθήκαμε με ορδές κόσμου που είτε ανεβαίνει ποδηλατώντας (μια από τις διασημότερες αναβάσεις στον κόσμο), είτε περπατώντας (όλοι με δυο μπαγκέτες να προεξέχουν απ΄το σακίδιο), είτε κάνει mountain bike, είτε παραπέντε, είτε ανεβαίνει με το αμάξι να χουφτωθεί με τη γκόμενα (ωραιότατη άσφαλτος φτάνει ως την κορυφή).

Οι εικόνες της γιαγιάς που έχοντας πιάσει την κορυφή σταματάει να ξαποστάσει και να κολατσίσει, καθώς και αυτές των εβδομηντάχρονων που υπομονετικά κάνουν τις τελευταίες πεταλιές ολοκληρώνοντας την μπρουτάλ ανάβαση των 1600+ μέτρων, μου φέρνουν στο νου συνομήλικους που τα έχουν παρατήσει πριν καν πατήσουν τα τριάντα.

Η θέα από την κορυφή: απλά απίστευτη, ειδικά προς τα ανατολικά.

Θέα αεροπλανική. Στα πόδια μας η περιοχή που καλλιεργούνται οι λεβάντες
και έπειτα πωλούνται στους τουρίστες σε κάθε δυνατή μορφή. 

...αν κάνουμε και ζουμ γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα!

Λέγονται Devoluy, Ecrins, Queyras, Ubaye και αν είσαι καλό παιδί θα σε
πάω εκεί το καλοκαίρι. Από πίσω είναι οι Ιταλοί.

Μιας και α) δεν έχω κόψει κατάστημα που σερβίρει κοψίδια και τσίπουρα και β) τα εστιατόρια είναι ακριβό σπορ, το πρόγραμμα είχε καλαθάκι με φαγητό ετοιμασμένο από την προηγουμένη. Σταματήσαμε σε κάτι τραπεζάκια στην άκρη του δρόμου και αρχίσαμε το φαΐ άλλοτε εμψυχώνοντας τους δεκάδες ποδηλάτες που ανέβαιναν αργά και άλλοτε τρολλάροντάς τους με φράσεις όπως "όλο ίσια είναι", "μια ανηφόρα κι έφτασες" και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Κούνελος and company.

Θα ξαναπηγαίναμε, αύριο κιόλας, γιατί η δυτική πλευρά είναι κατάφυτη με πανέμορφο δάσος. Δυστυχώς ο καιρός στην περιοχή προβλέπεται λίγο άστατος αύριο, οπότε αποφασίσαμε να πάμε να βγάλουμε άλλες υποχρεώσεις.

Λίγα παραπάνω σχετικά με την διαδρομή έχω βάλει εδώ:
http://www.oreibasia.gr/forum/showthread.php?t=7569

Χωρίς τον ξενοδόχο

Να θυμηθώ αύριο να στείλω ένα email στο camping να ειδοποιήσω ότι δεν θα πάμε.



Κωλόκαιρε θα μου το πληρώσεις.

Βλαχοδήμαρχοι

Δεν τους έχουμε σε αποκλειστικότητα. Υπάρχουν παντού και τρώγονται μεταξύ τους ωσάν τα σκυλιά!

Η παραπάνω επιγραφή βρίσκεται στην πόλη της Orange και μας ενημερώνει επιγραμματικά ότι το παρόν κτίριο ανεγέρθη ενάντια στον πολεοδομικό σχεδιασμό από τον τότε σοσιαλιστή δήμαρχο της πόλεως, κάτι που κατέστη δυνατό χάρη στην συμπαράσταση του τότε σοσιαλιστή υπουργού (η υπογράμμιση δική μου). Καταλήγει δε ότι εδώ και 15 χρόνια οι Ορανζέζοι το πληρώνουν.

Δεν ξέρω αν χτίστηκε παράνομα αλλά ένα δίκιο το έχει η ταμπέλα. Το κτίριο βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου μέσα σε μια γειτονιά με αρχαίο θέατρο και πολύχρωμα διώροφα σπιτάκια.

Παραπέρα συνάντησα άλλη επιγραφή, σαφώς πιο διασκεδαστική:

"Τα γουρούνια δεν είναι αυτά που νομίζετε", σημειώνει. Η καθαριότητα είναι υπόθεση όλων!

I am angry

Όπως γράφω και στα δεξιά του blog, έχω ένα θεματάκι με το να μου βουτάνε φωτογραφίες. Στο flickr μου έχω κανένα τριχίλιαρο ανεβασμένες. Δεν είμαι ούτε επαγγελματίας ούτε τίποτα τέτοιο. Μου αρέσει η διαδικασία και τις αναρτώ για φίλους, γνωστούς και όποιον άλλον θέλει να τις δει. Για τον λόγο αυτό έχουνε όλες άδεια χρήσης CC (Attribution-NonCommercial-ShareAlike). Για όσους δεν γνωρίζουν: πάρτην και κάντην ό,τι θες φτάνει να μη βγάλεις κέρδος, να αναφέρεις πάντα τον δημιουργό και αν την αλλάξεις με κάποιον τρόπο να την διαθέσεις με τη σειρά σου κάνοντας χρήση της ίδιας άδειας.

Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι έχουν σεβαστεί τους παραπάνω κανόνες. Μια φορά τον μήνα περίπου με πιάνουν τα διαόλια μου και ξοδεύω 2-3 βράδυα στέλνοντας emails και συμπληρώνω φόρμες καταγγελίας. Από κτηματομεσιτικά γραφεία στην Αμερική μέχρι πολιτικά κόμματα στην Σλοβακία και λευκώματα στην Ελλάδα, όλοι έχουν πάρει το μερίδιό τους! Κάθε φορά πολλοί γνωστοί μου λένε ότι δεν έχει νόημα, δεν αλλάζει κάτι κτλ. Κάθε φορά παίρνω για απάντηση τις ίδιες ηλίθιες δικαιολογίες. Κάποιες φορές αυτοί που δικαιολογούνται έχουν πράγματι δίκιο, είναι εύκολο να καταλάβεις πότε συμβαίνει αυτό. Τις περισσότερες όμως όχι. Έχουμε όλοι βουτήξει μέσα στο ετσι θέλω και δεν κάνουμε ούτε το παραμικρό για να σεβαστούμε τους κανόνες που θέτει ο άλλος (οι οποίοι στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και αρκετά γενναιόδωροι!).

Ποιά φωτογραφία μου είναι πρωταθλήτρια;

...τούτη εδώ!

Χτες είχαμε άλλο ένα χτύπημα με εκείνο το βιντεάκι που έσκασε μύτη για να μας ανυψώσει το φρόνημα. Η φωτογραφία περήφανα πιάνει το φόντο μαζί με άλλες που η παραγωγή του βίντεο τις μάζεψε ποιός ξέρει από πού. Η γνωστή φόρμα συμπληρώθηκε για άλλη μία φορά και όπως πάντα περιμένουμε τα αποτελέσματα.

Και ποιό το κέρδος, θα ρωτήσεις. Όπως το εννοείς, κανένα. Κέρδος μόνο όταν σκέφτομαι ότι δεν τα έχω παρατήσει ακόμα και ότι θα συνεχίζω να πρήζω όποιον νομίζει ότι είναι έξυπνος. Κέρδος όταν σκέφτομαι ότι έχω πείσει 2-3 άτομα να κάνουν το ίδιο πράγμα.

ΥΓ. Όσοι έχετε δημοσιευμένες φωτογραφίες κάπου στο νετ κοιτάξτε εδώ:
http://www.google.com/insidesearch/features/images/searchbyimage.html
Εγκαθιστώντας το extension για chrome ή firefox είναι πολύ εύκολο να βρείτε κι εσείς τις αντίστοιχες περιπτώσεις.

ΥΓ2. Χίλια συγνώμη για την προέγκριση στα σχόλια αλλά βλέποντας τι γίνεται στο youtube κτλ σκέφτηκα ότι ίσως είναι καλή ιδέα για λίγο.

Άσπρα σπαράγγια, καβαλιώτικα

Μόλις γύρισα από το σούπερ. Σπαράγγια από την Καβάλα με τα όλα τους. Μακρουλά, χοντρά, ζουμερά με γαλάζια περικεφαλαία στην ετικέτα. 3,98 ευρώ το κιλό. Δίπλα τα ντόπια. Ίδια αλλά χωρίς την περικεφαλαία 11,90 ευρώ το κιλό. Τον λατρεύω τον καπιταλισμό!

Easter, over and out!

Γεμάτο σαββατοκύριακο, ωραίο. Πρωί του Σαββάτου φτάσαμε στο Russan για περπάτημα στο φαράγγι του ποταμού Gardon. Δεν ήταν και κανένα σπουδαίο μονοπάτι, κυρίως διαδρομή σε χωματόδρομους ανάμεσα σε πουρνάρια, αλλά μας αποζημίωσε με μερικές ωραίες εικόνες.

Πέταλο του ποταμού

Η γέφυρα του Saint-Nicolas. Πριν δυο βδομάδες αυτό το κομμάτι ήταν
τελείως στεγνό αφού όταν η ροή είναι χαμηλή το ποτάμι περνάει
υπόγεια και βγαίνει λίγο παραπέρα.  

Το χωριό Vic. Πραγματικά η εικόνα της ημέρας!

Κάτι παραπάνω από 2:30 ώρες περπάτημα με φουλ γκάζια και ροδοκοκκίνισμα από τον ήλιο. Πριν την επιστροφή, στάση στο κατάστημα ονόματι "Istanbul" για αναπλήρωση με διπλά κεμπάπια με "hot sauce". Στο σπίτι προετοιμασία για την επόμενη μέρα και την επίσκεψή μας στο Montpellier.

Κασόπιτα και ένα καζάνι χαλβάς

Την Κυριακή στον δρόμο ανυπομονησία για να γνωρίσουμε αυτόν τον τύπο που ανταλλάξαμε πριν ένα μήνα στοιχεία στα σχόλια ενός blog και μας κάλεσε για πασχαλινό τραπέζι σε σπίτι Γάλλου φίλου του. Βρεθήκαμε και είμασταν σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Καλό αυτό γιατί χωρίς χρονοτριβή πέσαμε στις προετοιμασίες για το τραπέζι (βασικά ήταν δύο τραπέζια) που αν έβγαινε στην τιβί δικαιωματικά θα έπαιρνε τον τίτλο "Wipeout: Ελλάδα Vs. Γαλλία".

Μεζεδοτράπεζο (τα προκαταρτικά)

Ανταγωνίστηκαν τα βαμμένα αυγά κότας με τα βαμμένα αυγά ορτυκιού, ο παστουρμάς Μιράν με το σπιτικό φουά-γκρα, το ούζο με την σαμπάνια, η ρετσίνα με ερυθρό δωδεκαετίας, οι βάσκικες πιπεριές με το τζατζίκι. Το κοντοσούβλι έπαιξε μόνο του γιατί δεν κατέβηκε αντίπαλος.

Τα μοντέλα φωτογραφίζονται  πάντα
δίπλα στην πισίνα!

Όλοι μας στη μάχη το παίξαμε Ελβετοί και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να καθαρίσουμε μετά από ένα τετραωράκι. Βόλτα στη θάλασσα, κουβεντούλα και ένα γρήγορο τσάι στο σπίτι πριν ξεκινήσουμε για πίσω την ώρα που βράδυαζε.

Ακόμα να συνέλθω.

Ορίστε και η διαδρομή της πρώτης μέρας, αν και νομίζω ότι κανένας πλεόν δεν τη θυμάται...

Easter, phase 1

Σάββατο πρωί αναχώρηση από τον σταθμό της Αβινιόν με προορισμό Γενεύη. Σε κάθε μεριά κι ένας γνωστός, στη συγκεκριμένη δύο. Για έναν περίεργο λόγο δεν είχαμε καθυστέρηση με τα τρένα και έτσι πριν το μεσημέρι φτάσαμε, κλειδώσαμε τα πράγματα και βγήκαμε για ξενάγηση στην πόλη. Όμορφη πόλη και όχι πολύ μεγάλη. Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι ο καθεδρικός (μάπα φωτό, δεν βάζω τίποτα)...

...ένας σπασμένος σωλήνας ύδρευσης

...και ένα ρολόι!

Αν οι Ελβετοί έβλεπαν τη ρολογάρα που έχουμε στην Τσιμισκή θα μάζευαν τα μπογαλάκια τους για τον νότο! Από εκεί και πέρα επιστροφή στο σπίτι, μαμ και νάνι. Ο καιρός ήταν βαρύς και είχα ανησυχίες για την ανάβαση της επόμενης ημέρας στα Jura. 

Ξύπνημα το επόμενο πρωί με ψιχάλα και μουντίλα. Το βουνό πάνω από το σπίτι κλειστό από σύννεφα. Η πεζοπορική εκστρατεία μετατρέπεται σε καφέ και κρουασάν με θέα τις Άλπεις και το Mont Blanc που βρίσκονται απέναντι.

Οι Άλπεις. Λίγο αριστερότερα του κέντρου το Mont Blanc.

Φυσικά προς το μεσημέρι ο καιρός τοπικά βελτιώθηκε και έτσι κατάφερα να βγάλω μία φωτογραφία προς τα Jura πριν πάμε για πριβέ ξενάγηση στο CERN (όχι κι άσχημα!).

Le Reculet από το Thoiry.

Το βράδυ ο καιρός είχε ανοίξει περισσότερο...

Aiguille du Midi (αλήθεια!) πάνω στο κουνημένο φεγγάρι.

Το απόγευμα ακολούθησε αποκριάτικη παρέλαση σε γειτονικό χωριό (θα μπει σε ξεχωριστό post μόλις εμφανιστούν οι αναλογικές). Μετά την κατανάλωση ικανής ποσότητας αλκοόλ, επιστροφή στο σπίτι για πασχαλινό τραπέζι, κρασιά και μπύρες που έληξαν στις 3 το πρωί. Η τελευταία μέρα μας στην περιοχή αφιερώθηκε σε περίπατο εν μέσω λιβαδακίων στα γαλλοελβετικά σύνορα, όπου απολαύσαμε τις θετικές πλευρές της συνθήκης του Σένγκεν αλλάζοντας κράτος κατά το δοκούν.

Η δεύτερη φάση του φετινού πάσχατος θα λάβει χώρα εκτός απροόπτου στα πέριξ του Μονπελιέ, χάρη στο γραφείο γνωριμιών "Ο Σκύλος". Over.

Ήρθαν οι εορτές

...όπως μας ενημερώνει άλλωστε το αφισάκι στην πόρτα της τοπικής εκκλησίας!

The party is here!

Αναχώρηση αύριο το πρωί για Γενεύη να δούμε φίλους μετά από καιρό. Ίσως κάνουμε και κανένα βουναλάκι !