Μεταφοραί - Μετακομίσεις "Ο Μήτσος"

1. Πρώτη φορά στα Γιάννενα

Ήταν το 1999 όταν βγήκαν οι βάσεις και μου'λαχε κι εμένα να πάω Γιάννενα. Είχα δηλώσει αρκετές σχολές και με τους γονείς είχαμε θέσει μονάχα έναν κανόνα: "Όχι μακρινές πόλεις". Για τον λόγο αυτό άλλωστε δεν είχα δηλώσει τίποτα πιο νότια από τη Λάρισα, που να τραβιόμαστε τώρα. Την πρώτη φορά που πήγαμε όμως (από την Κατάρα τότε φυσικά), είδαμε ότι είχα πέσει κάπως έξω από πλευράς χρόνου ταξιδιού (βασικά πιο γρήγορα πήγαινες τότε Αθήνα).    

Την εποχή εκείνη στο Γιάννενο γινόταν το σώσε για να βρει κάποιος διαμέρισμα να νοικιάσει, χρυσές εποχές για τους νοικοκυραίους. Εμείς δεν πήγαμε στην πόλη την ημέρα που βγήκαν οι βάσεις κι έτσι μετά από τρεισήμισι μέρες ψαχτικής είχαμε δύο επιλογές: ένα ερείπιο κι ένα σπίτι μεγάλο για ένα άτομο. Πήραμε το δεύτερο και ψάξαμε για συγκάτοικο.

Μη ρωτάς για τον συγκάτοικο. Ας πούμε απλώς ότι είμασταν κάπως διαφορετικοί. Μη ρωτάς ούτε για τη σπιτονοικοκυρά. Ας πούμε ότι έβλεπε πως έφυγα για διακοπές και ξέχασα το έξω φως αναμμένο, κατέβαινε και έμπαινε για να το σβήσει και έπλενε και 2-3 πιάτα που είχα αφήσει στο νεροχύτη φεύγοντας (αχάριστο γαϊδούρι!). Το σπίτι επιπλώθηκε με τα παλιά έπιπλα της προγιαγιάς και μερικά καινούργια έπιπλα γραφείου κι έτσι πέρασε η πρώτη (και ιδιαίτερα βροχερή) χρονιά στην πόλη.

Σημείωση: τότε ήταν που έλεγα στον εαυτό μου "κάνε υπομονή άλλα τέσσερα χρόνια και μετά φεύγεις από αυτό το κωλομέρος". Που να'ξερες...

Η πιο παλιά φωτό που έχω ανεβάσει από Γιάννενα...το 2008.

2. Γκαρσονιέρα - Ξεπέτα

Μόλις καλοκαίριασε και τελείωσαν οι εξεταστικές βγήκα στη γύρα για σπίτι (ο πρώην συγκάτοικος είχε πάρει πλέον μεταγραφάρα στη Θεσσαλονίκη). Αν θυμάμαι καλά δεν δυσκολεύτηκα να βρω μια γκαρσονιέρα κάπου στη Ζέρβα κι έτσι τον Ιούνη μετακόμισα τα έπιπλα της προγιαγιάς. Το σπίτι αν και ευρύχωρο, ήταν αρκετά σκοτεινό κι έτσι αποφασίσαμε να του ρίξουμε ένα βαψιματάκι. Φεύγω διακοπές, επιστρέφω τον Σεπτέμβρη και τότε έρχονται τα νέα ότι πέρασε κι ο αδερφός στα Γιάννενα. Έπρεπε να βρεθεί κάτι καινούργιο να μας χωράει και τους δύο τώρα. Μέσα από τηλεφωνικές μάχες με τη σπιτονοικοκυρά που δεν επέστρεφε την εγγύηση γιατί έτσι της κάπνισε, φεύγω από εκεί.

Κι αυτή μεταγενέστερη. Τον χειμώνα άμα κάνει δυνατό αέρα σηκώνονται τα νερά της λίμνης και παγώνουν στα κάγκελα που μοιάζουν τότε με παγωμένα...κάγκελα.

3. Το μεγάλο

Τα εύσημα για το διαμέρισμα αυτό πάνε κατευθείαν στον πατέρα. Ενώ ψάχναμε να βρούμε κάτι για το οποίο δεν θα χρειαζόταν να πουλήσουμε τα νεφρά μας ξετρύπωσε ένα τεράστιο τριάρι με νοίκι παρόμοιο με αυτό που πληρώναμε στην γκαρσονιέρα. Ιδιοκτήτης ο κύριος Δονάτος, ένας συμπαθέστατος μπάρμπας από την Παραμυθιά. 

Έτσι ήρθε και εγκαταστάθηκε κι ο αδερφός στην πόλη και τα έπιπλα της προγιαγιάς εμπλουτίστηκαν με τα δικά του. Πήραμε από ένα υπνοδωμάτιο, το εννέα μέτρων (μήκος) σαλόνι χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς από προβολές ταινιών μέχρι ποδόσφαιρο και στο τρίτο υπνοδωμάτιο που ήταν κενό έβαλα τα ντράμς και όποιος περνούσε τα πελεκούσε και κάναμε και κάνα τζαμάρισμα (μεγάλοι καλλιτέχνες).

Στα ντεσού του σπιτιού η μπουάτ (σκυλάδικο μαύρο δηλαδή) στο ισόγειο, η πιτσαρία με τα 2000 παπάκια, απέναντι φρουτάκια (μετέπειτα χιπχοπάδικο της κακιάς ώρας) και ο δρόμος μπροστά με το κλασικό σημείο διπλοπαρκαρίσματος και τα λεωφορεία να κορνάρουν για να περάσουν. Παρόλα αυτά περάσαμε δυο ωραίες χρονιές, μέχρι που ο τζέη-αρ αποφάσισε να φύγει για Θεσσαλονίκη και να μείνω μόνος με τα 110 τ.μ. να τα χαζεύω.

Σημείωση: "Δονάτος" είναι χαρακτηριστικό όνομα που συναντάται μόνο στην περιοχή της Παραμυθιάς. Έχουν και Άγιο. Εγώ πάλι νόμιζα ότι αυτό ήταν το επώνυμο του μπάρμπα και μάταια προσπαθούσα να τον βρω για να του πω ότι μετακομίζω. Καθάρισε η μάνα τελικά.

Μη σε γελάει η φωτό του 2008 φίλε αναγνώστη, ακόμα στο 2002 είναι η ιστορία.

4. Τελευταία φορά στην πόλη

Άλλη μια αναζήτηση που έληξε σχετικά σύντομα. Στην οικοδομή που έμενε τότε ο φίλος μου ο Γιώργος είχε ένα μικρό δυαράκι ελεύθερο. Σχετικά παλιό διαμέρισμα αλλά μου άρεσε και το κλείσαμε κι έτσι παρέμεινα στο χρυσό τρίγωνο Σουλίου-Ζέρβα-Πλατεία Πάργης. Βολικό αλλά κρύο τον χειμώνα γιατί οι γέροι της οικοδομής παραδοσιακά δεν άναβαν αρκετά τα καλοριφέρ. Εκεί ανακάλυψα τον πρωινό γαλλικό καφέ με μπράντι. Επίσης εκεί ήταν που έγραψα την διπλωματική μου, πήρα πτυχίο και ξεκίνησα διδακτορικό.

Ειδική μνεία κάνω στις συνδυαστικές παραγγελίες φαγητού στον Μιχάλη που κάναμε μαζί με τον Γιώργο (Ελλήνων Γεύσεις τότε, Άρτος και Ελαία σήμερα, από τους πέντε ανθρώπους που πάω ακόμη να δω όταν περνάω από την πόλη). Έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα από εκεί τρώγαμε κι οι δύο. 

Η αποχώρηση μετά από δυόμισι χρόνια ήταν κάπως ξαφνική. Η ιδιοκτήτρια που έμενε στην Αθήνα αποφάσισε να μας κάνει μια γενναιόδορη αύξηση της τάξης του 20%. Αν δεν σας αρέσει να πάει αλλού να μείνει είπε στη μάνα μου στο τηλέφωνο. Και πήγα.

Σημείωση: δεν μπορώ να πω ότι δεν χαμογελούσα χαιρέκακα τα επόμενα δύο χρόνια που περνούσα και έβλεπα το σπίτι ξενοίκιαστο. Οι χρυσές εποχές βλέπεις είχαν αρχίσει να περνάνε.

Κι αυτή από το 2008. Είναι το διάσημο σύννεφο που κάθεται πάνω από τα Γιάννενα και βρέχει.
Κλικ για να ανοίξει.

5. Σεισμόπληκτος

Πλέον είχα αυτοκίνητο και η αναζήτηση διαμερίσματος είχε γίνει ακόμη ευκολότερη. Το συγκεκριμένο ήταν καινούργιο (βασικά μπήκα πρώτος στην οικοδομή), ευρύχωρο και με καλό σπιτονοικοκύρη (ο Βασίλης είναι άλλος ένας από τους πέντε). Τα εναπομείναντα έπιπλα της προγιαγιάς μεταφέρθηκαν εκεί μαζί με τα πολύ περισσότερα πλέον δικά μου και έμεινα εκεί κάτι παραπάνω από τέσσερα χρόνια. 

Πέντε λεπτά από το Πανεπιστήμιο με το αυτοκίνητο, δεκαπέντε αργότερα με το ποδήλατο, ησυχία και παρκάρισμα εύκολο. Επίσης τον χειμώνα που έβρεχε (δηλαδή από Αύγουστο εως Ιούνιο) το απέναντι χωράφι πλημμύριζε και είχα θέα σε λίμνη από το μπαλκόνι. Μειονέκτημα ήταν η ηχομόνωση αλλά είχε κι αυτό τις χαριτωμένες του στιγμές που δυστυχώς όμως δεν μπορώ να μοιραστώ (δημόσια). 

Όταν τελείωσα από αυτό το σπίτι ήταν γιατί τελείωσα από τα Γιάννενα και έφευγα -μάλλον φεύγαμε πλέον- για Θεσσαλονίκη.

Από αυτό το σπίτι έχω και φωτό. Αμ πώς.

6. Καλοχώρι

Για την οικογένειά μου το Καλοχώρι είναι συνδεδεμένο με την δουλειά, η οποία ήταν πάντα εκεί. Επίσης πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είναι και το πιο εξωτικό μέρος του πλανήτη οπότε η απόφασή μας να εγκατασταθούμε εκεί μάλλον φάνταζε ασυνήθιστη. Παρακάμπτοντας τις παρακλήσεις της κυρίας να πάμε να μείνουμε στη γειτονική Χαλάστρα (την ενθουσίασε το όνομα) φτάσαμε χωρίς να μας έχει πλέον μείνει κανένα έπιπλο της προγιαγιάς στο χωριό ένα Σάββατο. Τη Δευτέρα έφυγα για στρατό και την άφησα σπίτι με τις κούτες κλειστές. Δεν το εκτίμησε.

Το σπίτι μας βόλεψε ωραία και με τον στρατό αλλά και με τη δουλειά μετά. Μέχρι το μεσημέρι το μέρος ήταν γεμάτο από τον κόσμο που δούλευε εκεί γύρω και μετά το απόγευμα γινόταν πραγματικό χωριό. Τα σαββατοκύριακα οι περπατάδες και οι ποδηλατοβόλτες στο Δέλτα είχαν την τιμητική τους. Τελικά μπορείς να βρεις ωραία πράματα εκεί που δεν το περιμένεις.

Ναι ρε, φλαμίνγκο και γερανοί πέντε λεπτά με τα πόδια!

Σημείωση: ΔΕΝ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΥΝΟΥΠΙΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ





7. Στη Γαλλία

...και μετά ήρθε η Γαλλία. Ενώ θα μπορούσαμε να πάμε να μείνουμε στην ωραιοτάτη Αβινιόν, επιλέξαμε ένα μικρό χωριό, συνηθισμένοι πλέον από την ζωή έξω από τις πόλεις. Πολλές λεπτομέρειες δεν θα βάλω, έχω γράψει πάμπολλες εδώ μέσα. Μάλλον δικαιωθήκαμε για την επιλογή μας, ήταν ωραίος ο Άγιος Βίκτωρας με την ηρεμία του, το κάστρο, τους λόφους, τις βόλτες, τους πιωμένους στο καφέ, τους σκορπιούς, την υγρασία στο πάτωμα και τον τρισκατάρατο αέρα τον χειμώνα.

Δεν πρέπει να έχω ξαναβάλει φωτό με το φόρτωμα του αυτοκινήτου όταν ερχόμασταν. Ορίστε!

Τώρα θα με ρωτήσεις βέβαια "τι σ'έπιασε και βαράς τέτοιες ρετροσπεκτίβες νυχτιάτικα;". Βασικά ευκαιρία έψαχνα όπως φαντάζεσαι και η ευκαιρία λέγεται...

8. Το παραδίπλα

Αύριο πάλι μετακόμιση. Μου έχει γίνει συνήθεια πλέον, το κάνω αυτόματα. Πρέπει κάτι να παίζει με το DNA της οικογένειας, δεν εξηγείται αλλιώς. Καλά δεν πάμε και πολύ μακριά βέβαια, δύο χωριά παραπέρα. Σε λίγους μήνες όμως θα έχουμε...

9. Επιστροφή σε πόλη

(συνεχίζεται...)

Ξαναβρεθήκαμε

Κι έτσι ξεκίνησες και πάλι. Με την πρώτη ευκαιρία να πας και πάλι στο ίδιο μέρος. Στη διαδρομή άρχισες να σκέφτεσαι όλο και περισσότερο ότι το συναίσθημα που είχες τις προηγούμενες φορές είναι μάλλον αληθινό.

Τα βουνά που διασχίζεις κάτι σου θυμίζουν.

Στο θυμίζουν και οι στροφές του δρόμου.

Τα σπίτια που είναι χωμένα στο πράσινο.

Τα ποτάμια φέρνουν στη μνήμη μέρη που άφησες πριν καιρό,

το ίδιο και τα γεφύρια που περνούν από πάνω τους.

Η εκκλησία στην πλατεία του χωριού,

οι βρύσες,

τα παλιά τα σπίτια,

τα δρομάκια που περπάτησες για άλλη μια φορά,

η τελευταία κλεφτή ματιά προς τα πίσω την ώρα που φεύγεις...

...και πάνω απ'όλα οι άνθρωποι. Μπορεί να έχουν διαφορετική κοψιά, μπορεί να μιλούν διαφορετική γλώσσα αλλά στην ουσία είναι οι ίδιοι άνθρωποι και αυτοί φτιάχνουν τον τόπο. Τελικά μπορεί να χάνουμε κάτι σημαντικό αλλά μας περιμένει και πάλι πίσω από την γωνία να το ανακαλύψουμε ξανά, απλά με διαφορετικό όνομα!

Things I learned from the French pt.3

"Νόμιζες ότι στην Ελλάδα υπάρχει γραφειοκρατία; Σου έχω νέα φίλε μου..."

Στην υγειά μας

Τα βατόμουρα που μαζέψαμε φέτος ήταν σαφώς λιγότερα από πέρσι. Έφτιαξα το πρώτο μου βαζάκι μαρμελάδα και τα υπόλοιπα τα πάτησα και τα έβαλα σε δυο μπουκάλες για να κάνω λικέρ. Ακολουθούν οι δόσεις και καναδυό παρατηρήσεις γιατί τα άνοιξα και τα δοκίμασα κιόλας. Για να πω την αλήθεια ψιλοτελειώνουν.

Λοιπόν για 250 περίπου γραμμάρια βατόμουρα έβαλα 3/4 της κούπας ζάχαρη και 250ml αλκοόλ 40%. Για έξτρα άρωμα πέσαν πέντε γαρύφαλα κι ένα γλυκάνισο. Τα κράτησα κλειστά για έναν μήνα ακριβώς ώστε να γίνουν. Η διαφορά μεταξύ των δυο παρτίδων ήταν ότι στην πρώτη έβαλα λευκή κρυσταλλική ζάχαρη και στην δεύτερη καστανή.

Τελικά αφού τα δοκίμασα μπορώ να πω ότι αυτό με την καστανή έχει πιο γεμάτη γεύση. Επίσης τα επόμενα θα τα αφήσω διπλάσιο χρόνο κλειστά, θα γίνουν καλύτερα. Ήδη προετοιμάζεται η επόμενη δόση! 

Τουρ ντε Σάουθερν Φρανς

Γράφω την αποψινή ανάρτηση γιατί το έχω μεγάλη ανάγκη. Ανάγκη να σταματήσω να τρώω και να απασχολήσω αλλιώς τα χέρια μου. Βλέπεις, μια χαρά τα πήγαινα αλλά πριν είκοσι μέρες περίπου έσκασε μύτη η μάνα εκπληρώνοντας το τάμα που είχε κάνει. Δεν ήρθε μόνη βέβαια, έφερε μαζί της μια καραβαλίτσα τρόφιμα τα οποία σίγουρα θα μας φτάσουν σε περίπτωση πυρηνικού χειμώνα. Ας σταματήσω όμως τα παράπονα γιατί, να λέμε και του στραβού το δίκιο, απήλαυσα και με το παραπάνω τα φασόλια (ξερά και γίγαντες), τα παστέλια, τις αντζούγιες, τον τραχανά, τις μπάμιες, τον κιμά για μακαρόνια, τους κεφτέδες, τις καριόκες, τα σαραγλί, τον καφέ, το χαρουπόμελο, το σουτζούκι και τα τρία διαφορετικά είδη παστουρμά. Ζητώ ταπεινά συγνώμη στα εδέσματα που παρέλειψα να αναφέρω.

Είχε όμως την τιμητική της, δεν μπορώ να πω. Ακόμη θυμάμαι τον ενθουσιασμό της όταν της πρωτοείπα ότι βρήκα μια αγγελία για δουλειά στην Αβινιόν. Γι'αυτό και τα γυρίσαμε όλα:

Το χουριό

Το χουριό ΙΙ

Τη Νιμ με το ποταμάκι της...

...τα ωραία κτίρια...

...και τον κορκόδειλα για σύμβολο!

Φυσικά πήραμε και τον δρόμο για το νούμερο ένα αξιοθέατο της περιοχής (και νούμερο τρία σε ολόκληρη τη Γαλλία παρακαλώ), το ρωμαϊκό υδραγωγείο Pont du Gard.

Αυτό είναι το Castillon-du-Gard, ένα όμορφο μεσαιωνικό χωριό εκεί δίπλα.

Πηγαίναμε που λες στο υδραγωγείο και κάνω μια στάση μέσα στα χωράφια για να τραβήξω την αποπάνω φωτογραφία. Εκείνη την ώρα βγαίνει μέσα από το χωράφι ένα μεγάλο τρακτέρι. Ο οδηγός του βλέπει την πινακίδα του αυτοκινήτου, σταματάει και κατεβαίνει να γνωριστούμε. Δεύτερης γενιάς, Έλληνας με καταγωγή από την Θήβα. Συναντηθήκαμε κυριολεκτικά στο τελευταίο μέρος που θα μπορούσα να φανταστώ.

Το υδραγωγείο είναι αυτό.

Τώρα θυμήθηκα όμως πως έχω μια πολύ καλύτερη φωτό του από παλιότερα την οποία δεν έχω βάλει ποτέ στο μπλόγκι.

 Ορίστε

Οι Ρωμαίοι που λες το είχαν φτιάξει ως μέρος ενός συστήματος ύδρευσης για να μεταφέρουν τα νερά ενός ποταμού από το Uzes όπου πήγαζε μέχρι τη Nimes καμιά τριανταριά και βάλε χιλιόμετρα παραπέρα. Πρόσεξε και άλλη μία λεπτομέρεια: αυτό το γιγάντιο κτίσμα φτιάχτηκε ώστε να μεταφέρει νερό πάνω από ένα ποτάμι. Ρωμαίοι: οι Σοβιετικοί της αρχαιότητας.

Πήγαμε και Uzes (δις)

Uzes ξανά

...και φυσικά στο αγαπημένο μου Lussan.

Μέχρι εδώ ήταν σαν μια ωραία επανάληψη για εμένα, αλλά είχαμε και μερικά μέρη που δεν είχα ξαναπάει.

Beaucaire

...και φυσικά Arles

...με μερικά πολύ όμορφα σοκάκια και μια ωραία αρένα.

Κάναμε κι άλλες επισκέψεις από τις οποίες δεν έχω φωτογραφίες αλλά τις κρατάω στο μυαλό μου. Την επόμενη φορά που θα έρθεις θα σε πάω κι αλλού!

Α ναι, πήγαμε και στο Cavaillon!

Αρένα

Κοίτα να σου πω, εγώ το βλέπω κάπως έτσι: εκεί στη μέση της αρένας είμαστε και γύρω μας έχουν ξαμολήσει όλα τ'αγρίμια. Από την άλλη, αυτοί οι λιγοστοί κάθονται στις κερκίδες και απολαμβάνουν το θέαμα. Όσο καθόμαστε εκεί κάτω, να το ξέρεις, τόσο θα στέλνουν καινούρια λιοντάρια.

Αναγνώσματα θερινά

Μικρός απ'ό,τι μου λένε (και ομολογεί και η βιβλιοθήκη) διάβαζα πολλά βιβλία, όπως και ο αδερφός μου. Μετά όσο μεγάλωνα άρχισα να μειώνω την ενασχόλησή μου μέχρι που σχεδόν σταμάτησα. Τα πρώτα σημάδια ανάκαμψης φάνηκαν στον στρατό, όχι τόσο επειδή υπήρχε ελεύθερος χρόνος αλλά περισσότερο λόγω της ανάγκης για αποκοπή από την καθημερινή παράνοια. Μάλιστα σε ένα από τα τελευταία θαλαμοφυλίκια είχα τελειώσει εκείνον τον τρισκατάρατο τον Οδυσσέα που τον είχα προσπαθήσει χρόνια πριν αλλά τον παράτησα στα μισά. Όσο να'ναι πήρα θάρρος μετά από αυτό και συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Μάλιστα από την ημέρα που κλείσαμε οριστικά την τηλεόραση ελευθερώθηκε πολύς χρόνος και πήγε κι αυτός προς τα βιβλία.

Τώρα που τελείωσε το καλοκαιράκι λοιπόν, είπα να βάλω κι εγώ με τη σειρά μου τα τελευταία βιβλία που πέρασαν από τα χέρια μου. Άλλωστε πήρα κι εγώ αρκετές ιδέες από αντίστοιχες λίστες που είδα τον τελευταίο καιρό.

Κανονικά εδώ θα έβαζα πέντε βιβλία. Βασανίστηκα κιόλας εδώ και μερικές μέρες να γράψω 4-5 γραμμές για το καθένα, τι μου άρεσε, τι όχι κτλ κτλ. Τελικά δεν μου άρεσαν οι 4-5 γραμμές που έγραψα, οπότε αντί για αυτές θα βάλω απλώς μια φωτογραφία:

Ωραία βιβλία και τα πέντε, το καθένα για τον δικό του λόγο. Τα συστήνω. 

Στο Μιλάνο

Πέμπτη ξημέρωμα σηκωθήκαμε και κοιτάξαμε έξω. Συννεφιασμένο το πρωινό και το αντίσκηνο μούσκεμα μετά την βραδυνή βροχή αλλά έπρεπε να ετοιμαστούμε για αναχώρηση σβέλτα. Τα τελευταία πράγματα μπήκαν στα σακίδια, η σκηνή μαζεύτηκε και κατηφορίσαμε προς την στάση του λεωφορείου. Οι συγκοινωνίες του Τρεντίνο για άλλη μια φορά λειτούργησαν άψογα και μετά από δύο ώρες περίπου φτάσαμε στο σιδηροδρομικό σταθμό του Τρέντο. 

Εκεί θα έπρεπε να περιμένουμε ένα δίωρο ακόμη μέχρι να εμφανιστεί το τρένο που θα μας πήγαινε Βερόνα ώστε να πάρουμε την ανταπόκρισή μας προς το Μιλάνο. Η συνταγή για την αναμονή ήταν πλέον γνωστή: αραλίκι στο παρκάκι απέναντι από το σταθμό. Μισή ώρα πριν την αναχώρηση βγήκαμε στην αποβάθρα και μας έκανε εντύπωση το πόσος κόσμος μαζευόταν σταδιακά. Το τρένο μπήκε στην ώρα του στον σταθμό αλλά όταν μέτρησα τα βαγόνια τα βρήκα μόνο τέσσερα. Η έκπληξη έγινε απελπισία όταν μπήκαμε μέσα και είδαμε ότι ήταν ήδη γεμάτο με κόσμο που κατέβαινε από το Μπρενέρο και το Μπολζάνο. 

Δεν υπήρχε καν περίπτωση να μπούμε στον χώρο με τα καθίσματα. Ήταν όλα πιασμένα και ο διάδρομος ασφυκτικά γεμάτος με όρθιους. Καταλήξαμε να στεκόμαστε στον χώρο έξω από τις τουαλέτες μαζί με άλλους δέκα και τα πράγματά μας. Στο μικρό καθισματάκι εκεί έξω κάθησε μια γιαγιά μ'εμένα να κρέμομαι από πάνω της και με το ένα πόδι να κρατάω κλειστή την πόρτα που οδηγεί στο επόμενο βαγόνι. Είχε χαλάσει βλέπεις και κάθε φορά που το τρένο έπαιρνε δεξιά στροφή άνοιγε. Εκεί έκανα ένα φλασμπάκ και θυμήθηκα τις θρυλικές εποχές πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια που καβαλούσαμε τη θρυλική 501 και αλωνίζαμε τη χώρα. Είχε τύχει πολλές φορές να είναι το τρένο παστωμένο και να αράξουμε στον διάδρομο αλλά κάτι τέτοιο ποτέ.

Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής έγινε σαφώς πιο άνετα και έτσι λίγο μετά το μεσημέρι πιάσαμε Μιλάνο. Στο ξενοδοχείο απλώσαμε το αντίσκηνο να στεγνώσει, κάναμε ένα μπανάκι και φύγαμε καρφί για το κέντρο. Έπρεπε να δούμε όσο περισσότερα γινόταν γιατί την επομένη το απόγευμα επιστρέφαμε. Είχα ξαναβρεθεί στην πόλη παλιότερα αλλά μόνο για μερικές ώρες. Ήταν Ιούνης του 2007 νωρίς το πρωί και κάναμε με τον πατέρα βόλτες στο κέντρο μιας και είχαμε έξι ώρες ανάμεσα στις δύο πτήσεις μας. Είναι αλήθεια ότι με την γκριζίλα και τη νέκρα που είχε εκείνη την ώρα η πόλη δεν μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Αυτήν τη φορά όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Έχει όμορφους πλακόστρωτους δρόμους και  ωραίες προσόψεις κτιρίων.

Επίσης ωραίο ρετρό τραμ με ντροπαλούς οδηγούς!

Μπαλκόνια με λουλούδια.

Ωραίους δρόμους... (ξανά)

Θα με ρωτήσεις εδώ "Μα καλά, αξιοθέατα δεν είδατε;". Προσπαθήσαμε, είναι η αλήθεια. Περάσαμε έξω από τη Σκάλα. Μπήκαμε στη Γκαλερία αλλά την βλέπεις ολόκληρη μέσα σε 5-10 λεπτά. Το Duomo που είναι στο ίδιο μέρος ακόμη ανακαινίζεται. Μάλιστα έχουν κρεμάσει πάνω του και γιγαντοοθόνες που παίζουν διαφημιστικά σποτάκια των εταιρειών που συνεισφέρουν στην ανακαίνιση. Πολιτισμός, όχι αστεία. Παρόλα αυτά είπαμε τη δεύτερη μέρα να μπούμε αλλά κάναμε μεταβολή μόλις είδαμε τους Καραμπινιέρους στην είσοδο να κάνουν έλεγχο στους πάντες. Δεν πειράζει, έχει κι αλλού καθεδρικούς.

Είχαμε πάει όμως πιο πριν στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, το οποίο πετύχαμε περπατώντας προς το κέντρο. Αυτό μάλιστα! Πολύ τα κάνω κέφι αυτά τα μουσεία, μέσα είμασταν οι δυο μας και δύο τάξεις παιδάκια δημοτικού. Έχει φίδια, λουλούδια, αράχνες, αρκούδες, πετρώματα, όλες τις πολύχρωμες πεταλούδες του κόσμου, δελφίνια και... ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΥΣ! Γι'αυτό και αφιερώσαμε εκεί δύο ολόκληρες ώρες!

Πήγαμε όμως αργότερα και στο κάστρο των Sforza. Για την ακρίβεια περάσαμε από μέσα αποφεύγοντας με μαεστρία τα παλικάρια που θέλουν να σου δώσουν "A gift from Africa" (το 2007 ήμουν άμαθος και πήρα δύο τρομάρα μου!) και βγήκαμε στην άλλη μεριά όπου βρίσκεται το μεγάλο πάρκο Sempione.

Το πάρκο με το κάστρο στην άκρη του. Ειδική μνεία στον μπάρμπα που στέκεται ημίγυμνος στη μέση και παρέμεινε ακίνητος για πέντε περίπου λεπτά περίπου χαζεύοντας με το στόμα ανοιχτό κάτι κοριτσόπουλα ελαφρώς ενδεδυμένα που άραζαν λίγα μέτρα παραπέρα.

Εδώ είχαμε σταματήσει να πιούμε νερό σε μια βρύση. Σταματάει το φορτηγάκι που είναι φορτωμένο με τους κηπουρούς του πάρκου και αρχίζουν τον χαβαλέ. "Γκρέκι;" ρωτάει ο ξανθός. "Σι" του απαντάω. "Έλα ρε!" "Μαλάκα!" λέει γελώντας. Άλλος ένας που έλαβε την Ελληνική παιδεία σκέφτηκα καθώς έφευγαν. 

Όμως όλος ο υπόλοιπος κόσμος που συναντούσαμε στο κέντρο της πόλης είχε αρχίσει να μου τη δίνει. Γρήγορα βαρέθηκα τους κοστουμαρισμένους που δουλεύουν στα σικ μαγαζιά του κέντρου και όλες τις μοδάτες που κάναν πασαρέλα στους δρόμους. Κουράστηκα, έστω και για μια μέρα, να βλέπω τα ψηλομύτικα μούτρα τους όταν κάθονταν στα καφέ απλώνοντας πάνω στο τραπέζι τα κροκό πορτοφόλια, τις κινητάρες και τα σημαντικά χαρτιά της σημαντικής δουλειάς τους. Διάολε, μέχρι και οι τουρίστες εκεί πέρα δεν μοιάζαν με κανονικούς τουρίστες αλλά κυκλοφορούσαν με σακάκια και το καλό τους το παντελόνι!

- Έχω πάει κι εγώ και στο λέω ότι δεν είναι πόλη για σένα αυτή, μου είπε ο αδερφός μου στο τηλέφωνο αφού επιστρέψαμε και μάλλον είχε δίκιο.

Λίγες μέρες αργότερα κάναμε μια βόλτα προς την Αβινιόν. Ήταν οι μέρες του Φεστιβάλ βλέπεις και μια γύρα στο κέντρο θα ήταν ό,τι έπρεπε. Όλος ο κόσμος είχε βγει έξω, οι τουρίστες αμέτρητοι και η διάθεση πραγματικά γιορτινή και καλοκαιρινή. Τώρα μάλιστα!

Ξύλα για το τζάκι

Αναρρωτιόμουν αυτές τις μέρες τι να βάλω στο μπλογκ γιατί έχω διάφορα ψιλά από δω κι από εκεί που περιμένουν τη σειρά τους. Χτες βράδυ όμως στο ρουφιάνο είδα πως κάποιος έφτασε στο μπλογκ ψάχνοντας στον γούγλη με την φράση: "πώς γίνεται το σωστό στοίβαγμα των ξύλων". Προφανώς όμως δεν του άρεσε αυτό που βρήκε και έφυγε αμέσως. Εγώ από την πλευρά μου, μιας και αγωνιώ για την ευχαρίστηση του πελάτου, αποφάσισα να βάλω κάτι σχετικό για την επόμενη φορά που θα περάσει από το μαγαζί. 

Ορίστε λοιπόν φωτογραφίες από τα χωριά του Τρεντίνο για το πως να κάνετε το καλύτερο στοίβαγμα καυσόξυλων για τον χειμώνα!

Υπάρχουν τα κρυμμένα ξύλα.

Υπάρχουν με ζαρντινιέρες.

Υπάρχουν τα τοιχάκια.

Υπάρχουν τα προφυλαγμένα.

Υπάρχουν τα θερμομονωτικά.

Υπάρχουν τα ξεχωρισμένα.

Υπάρχουν και οι υπερβολές.

...και τέλος, οι θεοσεβούμενοι!

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν!