Ρηχός

Τι συμβαίνει όταν τραβάς για χρόνια με φιλμ, μετά το γυρίζεις στο ψηφιακό και μήνες μετά αποφασίζεις να κοτσάρεις τον παλιό χειροκίνητο πενηντάρη φακό στην ψηφιακή;

Θέλει λίγο να τον συνηθίσεις αλλά αξίζει. Καλά τα ζουμ σας αλλά σαν έναν καλό σταθερό δεν έχει.

The Hitman

Τον είχα στην ευθεία. Με λίγη προσοχή θα μπορούσα να τον πετύχω. Έπρεπε σώνει και καλά να είναι στο ίδιο αεροπλάνο και να μου χαλάσει το φινάλε των διακοπών;

Βλέπεις, αυτήν την φορά τα πράγματα γίνανε σωστά και όχι όπως τον περασμένο Αύγουστο. Από την αρχή είχαμε πάρει απόφαση να το πάμε χαλαρά και να μην τρέχουμε σαν τρελοί να τα κάνουμε όλα. Το πρώτο κεφάλαιο είχε Θεσσαλονίκη όπου για μια βδομάδα το παίξαμε τουρίστες.

Με βόλτες στην παραλία...

...στη Ροτόντα

...στην Καμάρα

...και σε άλλες ωραίες γωνιές που είναι εγκλωβισμένες
μέσα στις οικοδομές.

Έκανα και την κλασική μου γύρα στη Μοδιάνο και το Καπάνι:

Μάλιστα είχα φροντίσει να έχω μαζί μου κι ένα ωραίο βιβλιαράκι που έδωσε άλλη οπτική στις βόλτες κάτω στην πόλη, γιατί πολλές φορές υπάρχουν λεπτομέρειες που διαφεύγουν...

...και μια πόλη που διαρκώς αλλάζει.

Ακολούθησε μια Κυριακή του Πάσχα που θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί διατροφικό σκάνδαλο και μετά μια βδομάδα στην Ηπειρολανδία/Δημοκρατία του Παγουριστάν, η οποία θα αναλυθεί σε προσεχείς αναρτήσεις.




Η επιτυχής έκβαση των διακοπών ήταν αυτό που σκεφτόμουν όταν προχτές το πρωί μπήκα στο αεροπλάνο για Γενεύη. Μπορεί να ήμουν τελείως άυπνος αλλά είχα ένα αίσθημα ευχαρίστησης. Τότε όμως μπήκε κι αυτός μέσα και έκατσε λίγο πιο μπροστά. Στην αρχή βιδώθηκα. Μετά σκέφτηκα ότι ήταν μαλακία που τελευταία στιγμή δεν επέλεξα την θέση 4Α στο check-in, θα ανοιγόκλεινα τόσες φορές το τραπεζάκι που σίγουρα θα του έκανα τα νεύρα τσατάλια ώσπου να φτάσουμε. Από το σημείο που βρισκόμουν όμως μόνη ελπίδα ήταν μια ευθεία βολή με τον Μαζάουερ. Τι θα έλεγε άραγε η καθωσπρέπει κυρία με το φάιλοφαξ Louis Vuitton δίπλα μου ή κάποιος από τα στελέχη τραπεζών που κάθονταν παραπίσω;

Κάπως έτσι βυθίστηκα σε σκέψεις και συνήλθα μόλις φτάσαμε κάπου πάνω από τη Δαλματία και εστίασα στην εικόνα έξω από το παράθυρο. Θυμήθηκα εκείνη την ατάκα που μ'αρέσει, καθώς και μια από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές των διακοπών: δυο μάγκες με τις κιθάρες τους έξω από μια τράπεζα να τραγουδούν γελώντας:





Χαμογελαστός, αποκοιμήθηκα.

Ελληνορθόδοξο Πάσχα

Ησυχία...χωνεύω.

Thank you, for the roses

Αυτοβιογραφικό ποστ με έντονες αναφορές στην εναλλακτική μουσική σκηνή του Βελγίου, στα τέλη του 20ου αιώνα.

...και καφεδάκι σε μπαλκόνι στη Νίκαια (αυτή που είναι δίπλα στον Σαν Τζιοβάνι ντι Ρέντι). Καλώς μας δεχτήκατε.

Things I learned from the French pt.2

"Υπάρχουν πολύχρωμα τυριά"
 

Πάλι καλά

Πάλι καλά που βλέπουμε και κανένα τέτοιο πού και πού.




Σε μαύρο φόντο.

Σε μεγάλο μέγεθος.

Έρωτες και λουκάνικα

Έφτιαξε επιτέλους που λες ο καιρός και βγήκαμε για την πρώτη μπαλκονάδα...

Άρχισε να την παλεύει και ο δεντρολίβανος.

Φραπεδάρα, bien sûr!

Και σκεφτόμουν που λες εκεί που άραζα στο μπαλκόνι να βάλω καμιά φωτογραφία από την βολτίτσα της περασμένης Τρίτης στην Αβινιόν. Είναι ιδανική περίοδος, καλός καιρός και λίγος κόσμος προς το παρόν.

...και ένας έρως προδομένος!

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά έπιασε συννεφιά!

Καλοκαιρία σου λέει, κάθε απόγευμα η ίδια ιστορία...

Και η συνταγή μπόνους!

Καροτοφασολάκια με στάρι και Tholosenwurst.

Α, θα το ξεχνούσα! Έχει και άγρια σπαράγγια αυτές τις μέρες! Βγήκαμε και για μάζεμα το προηγούμενο Σάββατο! Νόστιμα είναι, τα κάνεις βραστά με λεμόνι, τα κάνεις με ρύζι και μανιτάρια, τα κάνεις ομελέτα...

Όχι, ομελέτα δεν προκάναμε να φτιάξουμε, δυστυχώς. Βγήκε την Τετάρτη να μαζέψει άλλη μια δόση και τρόμαξε όταν είδε μπροστά της ένα μεγάλο φίδι που στο κεφάλι είχε κέρατο!

Να έτσι ήταν!

Είχε και δεύτερο!

46°17′0″N, 86°40′0″E

Όπως θα σε ενημερώσει αυτό το άρθρο, είναι το πιο απομακρυσμένο από την θάλασσα σημείο στον κόσμο, χωμένο κάπου στα σύνορα Κίνας, Καζακστάν, Μογγολίας και Ρωσίας. Πάρε και χάρτη: 

Πώς και το έψαξα; Είχα τον εξής διάλογο σήμερα στο μεσημεριανό:

-Οπότε πόσο μακριά είναι η θάλασσα από την πόλη σου;
-Δεν υπάρχει θάλασσα.
-Ναι καταλαβαίνω, αλλά πόσο μακριά είναι;
-Όχι δεν κατάλαβες, δεν υπάρχει θάλασσα.

Μετά βυθίστηκα σε ένα σωρό δουλειές. Πριν λίγο στο σπίτι κάθισα και το σκέφτηκα: δεν μιλάμε για την Κοζάνη που δεν είναι παραλιακή, όντως εκεί πέρα δεν υπάρχει θάλασσα.

Σε άσχετο θέμα τώρα, κατέληξα στα τρία κριτήρια που μας δείχνουν την αρχή του καλοκαιριού:

1. Αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο στο σπίτι. Έχει μερικές εβδομάδες που το κάναμε, μια μέρα που βάρεσε ένα δεκαοχτάρι out of the blue.
2. Αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο στο αμάξι. Σαφώς πιο δύσκολο, αλλά έγινε κι αυτό.
3. Βόλτα έξω με κοντομάνικο. Τρία στα τρία.

Διότι βγήκαμε την Τετάρτη βόλτα στους αγρούς.

Λουλουδιάσαμε.

...και οι μέλισσες ζουζουνίζουν.

Πάρε κι άλλη μια πληροφορία: τα παλιά σπίτια στην περιοχή δεν έχουν παράθυρα στην βορεινή τους πλευρά γιατί ο βοριάς ξουρίζ!

Things I learned from the French pt.1

"Αν θες να πας σε οφθαλμίατρο για τυπικό έλεγχο, παίρνεις τηλέφωνο στις αρχές Απρίλη και σου κλείνουν για Νοέμβρη. Αν είσαι τυχερός."

Ξεκινώντας σήμερα, εγκαινιάζω παρένθετη στήλη για να λέω το μακρύ και το κοντό μου.

Ημέρα δεύτερη

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για δουλειά και ένα δυνατό πασχαλινό τετραήμερο (Πάσχα phase 1/3), συνεχίζω με την δεύτερη ημέρα της βόλτας στα Cévennes (η πρώτη εδώ). 

Ξυπνήσαμε σχετικά αργά. Φαινόταν πάντως ότι έχουμε αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσουμε την, αρκετά μεγάλη και σήμερα, διαδρομή. Αυτά είναι τα καλά του να ξεκινάς περπάτημα επί τόπου και να μην πρέπει να οδηγήσεις για ένα δίωρο πρώτα. Ο μόνος λόγος βιασύνης ήταν οι προβλέψεις για καταιγίδα που είχα δει δυο μέρες νωρίτερα. Έπρεπε οπωσδήποτε εκείνη την ώρα να έχουμε κατέβει αρκετά ώστε να μην μας πιάσει πάνω στην γυμνή ράχη αν και οι φύλακες στο καταφύγιο δεν έδειξαν να ανησυχούν ιδιαίτερα. 

Γύρω από το Aire de Côte και μέχρι την κορυφή του Aigoual έχει κάτι ωραία δάση, τα είχαμε πρωτοδεί όταν κάναμε τα 4000 βήματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είχε ομίχλη και το δάσος ήταν τελείως διαφορετικό.

Μέσα στο δάσος.

Σύντομα η κορυφή του Aigoual βρέθηκε ακριβώς μπροστά μας.
Έμενε μια ανηφόρα μόνο.

Τα βράχια ήταν ό,τι πρέπει για πόζες. 

Λίγο πριν την κορυφή συναντήσαμε τα χιόνια. Είχα τσεκάρει από webcam την κατάσταση στα ψηλά αλλά από την πίσω μεριά του βουνού που είναι πιο ανήλια τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα. Πιο δύσκολα δηλαδή για μένα που βούλιαζα μέχρι το γόνατο. Το κορίτσι από την άλλη βούλιαζε ίσα-ίσα για να τσατιστεί και τέλος ο Ίναμ απλά επέπλεε από πάνω.

Έλα, λίγο ακόμη και φτάσαμε!

Όταν πιάνουμε κορυφή ο καιρός έχει ήδη βαρύνει πολύ και φαίνεται πως η βροχή είναι θέμα χρόνου. Φεύγουμε καρφί για κάτω και ένα τέταρτο μετά αρχίζουν τα...παγάκια! Για την ακρίβεια ήταν χιόνι παγωμένο και έπεφτε μάλιστα πολύ από αυτό. Το περπάτημα μέσα στο δάσος με μόνο ήχο αυτόν από τα άσπρα μπιλάκια ήταν τελείως απόκοσμο και κράτησε κανένα μισάωρο. Σταμάτησε για πέντε λεπτά και μετά ξαναξεκίνησε σε μορφή δυνατής βροχής που δεν έλεγε να κωπάσει. Εμείς σκεπαστήκαμε καλά και συνεχίσαμε τον δρόμο μέσα από τα βράχινα περάσματα που συναντήσαμε και την προηγούμενη φορά:

Από την προηγούμενη επίσκεψη: πραγματικά, δεν ξέρω αν θα του ταίριαζε
διαφορετικός καιρός.

Η φωτογραφική βγήκε από την τσάντα μονάχα για να αποθανατίσει κάτι όμορφους καταρράκτες και ύστερα μαζεύτηκε ξανά. 

Αυτούς.

Όταν πέρασε η βροχή και ξεσκεπαστήκαμε είχαμε ήδη περπατήσει για δύο ώρες από την κορυφή. Εκείνη τη μέρα φάνηκε για πρώτη φορά γιατί χρειάζεται μποτάκι της προκοπής, αντιανεμικό/αδιάβροχο της προκοπής, σακίδιο της προκοπής, μπατόν της προκοπής και πάει λέγοντας.

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες της κατάβασης αφορούσαν αποκλειστικά τα απαίσια σπίτια που βρίσκονται μέσα στις απαίσιες αυτές κοιλάδες και μας έχουν αναγκάσει να ασχοληθούμε μαζί τους τόσες φορές...

Ασχολίαστον.

Επίσης.

Ειδικά αυτό.

...αλλά και αυτό.

Στη Valleraugue ξηγηθήκαμε πίτσα-μπύρα για τα επινίκια, μικρό περίπατο για να ηρεμήσουμε και μετά βουρ για τα σπίτια μας. Αποστολή εξετελέσθη.

Πρώτη φορά την βλέπω ηλιόλουστη!

Τώρα που εξετελέσθη, μπορούμε να βάλουμε πραγματικά μπρος τα πιο μεγαλόπνοα καλοκαιρινά πρότζεκτ:

1. Την πρώτη μας επίσκεψη στις Άλπεις με κυριότερη διαδρομή τον γύρο του Monte Viso.
2. Μια μικρή διάσχιση στα κάστρα των Cathares, εκεί προς τα σύνορα με την Ισπανία.

Όλα αυτά μόνο σε περίπτωση που ικανοποιηθούν πολλά "αν", διαφορετικά οι φωτογραφίες αρκούν για χάζι μέχρι αποβλάκωσης. Το κλείνω εδώ, πάω να ικανοποιήσω κάτι "αν".