Λοζεριάδα πάρτ ένα

...ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν. Πριν ένα μήνα είχαμε κάνει την πρώτη μας εκδρομή/επιδρομή στο Lozère και επιστρέφοντας είχαμε διασχίσει με το αυτοκίνητο το βουνό από το οποίο ονομάστηκε όλος ο νομός. Εκεί κατέβηκε και η φαεινή ιδέα: να κάνουμε αντίστροφα αυτήν τη δίωρη διαδρομή ποδαράτοι με όλα τα συμπράγκαλα στην πλάτη και διαμονή αποκλειστικά σε κάμπινγκ. Έτσι ξεκίνησε ο σχεδιασμός. Βέβαια δεν μιλάμε για το κέντρο του κόσμου, οπότε οι επιλογές ήταν κάπως περιορισμένες. Παρόλα αυτά υπήρχε ένα κάμπινγκ σε κάθε σημείο που υπολόγιζα να διανυκτερεύσουμε. Βολικό αυτό. 

Το πρωί της πρώτης μέρας προσπαθήσαμε να ξεχάσουμε γρήγορα τους δύο σκορπιούς που βόλταραν αμέριμνα στο ταβάνι πάνω από το κεφάλι μας. Αφού τους κατέρριψα φορτωθήκαμε τους σάκους και φύγαμε. Το αμάξι χρησιμοποιήθηκε μόνο μέχρι το διπλανό χωριό από όπου και πήραμε το λεωφορείο για τη Νιμ και από εκεί συνεχίσαμε με το τρένο-υπόθετο (παίζει και πιο κοντό, ίσως την επόμενη φορά) ως το Villefort που θα διανυκτερεύαμε.

Άλλος για Λιανοκλάδι;

-Πού είναι το κάμπινγκ πού θα μείνουμε; Ρώτησε μόλις βγήκαμε από τον σταθμό.
-Λίγο έξω από το χωριό. Να, έχει και ταμπέλα, απάντησα με σιγουριά.

Ξεκινήσαμε προς την κατεύθυνση που υπέδειξα και εγώ αλλά και η ταμπέλα. Λίγο έξω από το χωριό έχει έναν παραθεριστικό οικισμό. Γαμώτο, εδώ έπρεπε να είναι σύμφωνα με τον γούγλη αλλά δεν το βλέπω... Βλέπω όμως μια ταμπέλα που λέει ότι είμαστε στον σωστό δρόμο αλλά πρέπει να περπατήσουμε άλλα τρία χιλιόμετρα. Διάολε, την πατήσαμε. Αυτά τα χιλιόμετρα θα προστεθούν στην αυριανή πορεία που είναι ήδη μια εικοσάρα. Και το σακίδιο ρε γαμώτο, βαρύ βγήκε τελικά. Λες να φταίει εκείνο το πεπόνι που έχωσα μέσα για να μην το πετάξουμε;

Μέσα στην μεσημεριανή ζέστη φτάσαμε τελικά στον προορισμό της ημέρας. Τα αφεντικά έλειπαν και η κόρη μας είπε να στήσουμε όπου μας κάνει κέφι. Ωραίο μέρος, με ποταμάκι και καταρράκτες ακριβώς δίπλα. Στήσιμο της έπαυλης και γρήγορα για μαγείρεμα. Τα αποξηραμένα κρεμμύδια αποδείχτηκαν πολύ πρακτικά και σύντομα είχαμε μπροστά μας από ένα σταροντοματοσκορδοκρεμμυδόπραμα με μπόλικο ζουμί για να βουτάμε. Έφαγα και όλο το πεπόνι. Μετά χώνεψη και βόλτα πίσω στο Villefort για προμήθεια τοπικών προϊόντων και καφεδάκι στα γρήγορα.

Το επόμενο πρωί ο καιρός ήταν δροσερός και ο ουρανός γκρι. Αν δεν μας βρέξει καλά θα είμαστε, σκεφτήκαμε. Φάγαμε πρωινό στα γρήγορα, μαζέψαμε και φύγαμε. Πρώτα περάσαμε από το Le Pouget. Αν δεν είχα κάνει λάθος με την θέση του κάμπινγκ δεν θα το βλέπαμε (να τα λέμε αυτά).

Να, το είδαμε. Βασικά το ειχαμε δει από την προηγούμενη μέρα.

Το βουνό πλέον μετά από τον παρατεταμένο χειμώνα και τις πολλές βροχές είχε ανθίσει για τα καλά.

Στο διάσελο μετά το Villefort.

Αυτά τα κιτρινάκια θα παίξουν πολύ τις επόμενες ημέρες.

Η διαδρομή ακολουθούσε αποκλειστικά μικρούς χωματόδρομους, σε λιβάδια και δασωμένες περιοχές. Τα ρέματα κατέβαζαν μπόλικο νερό.

Το πρώτο checkpoint της διαδρομής ήταν ο οικισμός L'Habitarelle όπου φτάσαμε χαρούμενοι μετά από μιάμιση ώρα περίπου. Όταν είδαμε στον χάρτη πόσο μας μένει, η χαρά πέταξε...

Η Αμπιταρέλα, όπως εξελληνίστηκε το όνομα εκείνη τη μέρα.

Από εκείνο το σημείο ο δρόμος πήγαινε από οικισμό σε οικισμό, μέσα από τα χωράφια όπου όλοι οι κτηνοτρόφοι εκείνες τις μέρες μάζευαν τα στάχυα τους.

Μαστόρια οι δικοί σου, ούτε χιλιοστό χαμένο.

Ο ήλιος ανέβαινε, η ζέστη μαζί με την υγρασία ήταν έντονες και το στομάχι είχε αρχίσει να παραπονιέται. Η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται στο πού και πότε θα φάμε. Ίσως στο Pomaret που είναι και στο μέσον περίπου της διαδρομής. Προς το παρόν ας ξαποστάσουμε εδώ στο Bergognon που είναι και μεγαλούτσικο χωριό με σπίτια πάνω από μικρούς σταύλους, να γεμίσουμε και τα μπουκαλάκια από τη βρύση.

-Είχε μια ταμπέλα στην πόρτα του σταύλου δίπλα στη βρύση, είπα καθώς βγαίναμε από το χωριό.
-Τι έλεγε;
-Δεν κατάλαβα ακριβώς, κάτι για κτηνιατρική υπηρεσία και κρούσμα φυματίωσης...

Ως το Pomaret που ξαπλώσαμε σε αυτό το γρασίδι δεν μας είχε πιάσει βήχας...

Μετά το Pomaret έπρεπε να σφίξουμε τα δόντια γιατί από εκεί ξεκινούσαν οι ανηφόρες. Έπρεπε να πιάσουμε ένα διάσελο για να βγούμε στο Cubières και μετά ένα δεύτερο, ακόμη ψηλότερα. Είχαμε ήδη κάνει δεκάξι χιλιόμετρα κι ας μην το ξέραμε. Φτάνοντας στην είσοδο του χωριού εξουθενωμένοι την πέσαμε σε μια σκιά στο πλάι του δρόμου, ξεφορτώσαμε και βγάλαμε να φάμε, με τους οδηγούς να περνάν μπροστά μας και να κορνάρουν.

Ξεκινώντας και πάλι μας πέρασε για πρώτη φορά η σκέψη να αλλάξουμε το πρόγραμμα. Στο Cubières έχει ένα μικρό ξενοδοχείο και η ιδέα ενός ζεστού μπάνιου και ενός κρεβατιού, ενώ ο καιρός βάραινε αρκετά από πάνω μας ήταν σίγουρα ελκυστική. Είπαμε όμως όχι τελικά και τραβήξαμε δρόμο για το δεύτερο διάσελο στα 1180m.

Η διαδρομή και πάλι μέσα από δέντρα.

Το Neyrac ήταν ο τελευταίος οικισμός που περάσαμε.

Μετά από μια ώρα είμασταν πάνω στο διάσελο, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα μίνι-οροπέδιο. Ο καιρός άνοιξε και σκεφτόμασταν πλέον ότι μας μένει μόνο μια γρήγορη κατάβαση ως το Le Bleymard!

Το όμορφο οροπέδιο.

Η κατάβαση στο Le Bleymard. Φτάσαμε.

Μπήκαμε στο χωριό και βάλαμε πλώρη για τον φούρνο τον οποίο και κουρσέψαμε από ψωμιά, croc monsieur και χυμούς πορτοκάλι. Στο δημοτικό κάμπινγκ στην άκρη του χωριού πλυθήκαμε και ετοιμάσαμε το βραδυνό της ημέρας, νουντλς με μανιτάρια. Όχι κι άσχημα για πρώτη μέρα. Ειδικά αν σκεφτείς ότι έπεσα έξω στον υπολογισμό της απόστασης και τελικά κάναμε 27 και κάτι χιλιόμετρα!

Αν δεν με πιστεύεις, εδώ είναι κι ο χάρτης!

Ο Σάντσο Πάντσα μου

...μόλις ολοκλήρωσε μια πολυήμερη πεζοπορία γύρω στα 80 χιλιόμετρα!



Walking Mt. Lozère from Dimitris on Vimeo.



Τώρα ετοιμάζεται για τις επόμενες περιπέτειες.

Πάντα με το σπιτικό στην πλάτη!

Όποιος νύχτα περπατεί

...λάσπες και σκατά πατεί! Και τα πάτησα χτες το βράδυ λες και δεν θυμόμουν τη συμβουλή που μου έδινε ο πατέρας όταν ήμουν μικρός. Ας το πάρουμε από την αρχή όμως. 

Ήταν μια ανάβαση με τον σύλλογο που την περιμέναμε καιρό τώρα, νυχτερινή στο Mont Ventoux για να δούμε την ανατολή από την κορυφή (το λινκ άνοιξε το, δεν έχει άλλες φωτό από το βουνό!). Το πλάνο ήταν ως εξής: η πρώτη ομάδα (που θα κάνει τη μεγάλη διαδρομή) ξεκινάει στις 9:00 το βράδυ από το Le Groseau, στη βάση του βουνού. Η δεύτερη ομάδα έχει εντωμεταξύ κατασκηνώσει στο κάμπινγκ του Mont Serein, χίλια μέτρα ψηλότερα και περιμένει το ραντεβού στις 3:00 το πρωί για τα τελευταία πεντακόσια μέτρα υψομετρικής. 

Εμείς διαλέξαμε να πάμε με την πρώτη ομάδα για να ζορίσουμε λίγο το εργαλείο αλλά από νωρίς φάνηκε ότι δεν θα τα πάμε καλά. Οι πρώτες γερές ανηφόρες ήρθαν νωρίς και δυσκολευόμασταν πολύ να κρατηθούμε στον γρήγορο ρυθμό των άλλων έξι του γκρουπ. Είχαμε κι εκείνα τα κουκιά στο στομάχι από το μεσημέρι, ώρες-ώρες αναρρωτιέμαι τι σκεφτόμασταν... Βλέποντας ότι η συνέχεια θα είναι δύσκολη πρότεινα να επιστρέψουμε στο αυτοκίνητο αλλά οι υπόλοιποι ήταν ενθαρρυντικοί. 

Κόψαμε λίγο τέμπο και συνεχίσαμε. Η νύχτα είχε ήδη πέσει και ανάψαμε τους φακούς κεφαλής. Ακολούθησε μια απότομη κατάβαση μέσα από μια ρεματιά προς τον οικισμό Les Alazards. Αυτό ήταν ακόμη χειρότερο: ό,τι υψομετρική είχαμε κάνει την χάσαμε εκεί. Μετά τα σπίτια και το νερό στη βρύση πήραμε μια άσφαλτο μέσα από τις φορτωμένες κερασιές, ενώ η πανσέληνος από πάνω φώτιζε αρκετά και δεν χρειάζονταν οι φακοί. Εκεί κάναμε και στάση για φαγητό πριν ξεκινήσουν οι σοβαρές ανηφόρες.

Μην μπεις ποτέ ανάμεσα στον Γάλλο και το πικνίκ του. Ποτέ.

Εκεί ξεκίνησαν οι πραγματικές ανηφοριές. Δεν θα πω πολλά. Όσο περνούσε η ώρα ο ρυθμός έπεφτε και το βάδισμα έμπαινε στον αυτόματο πιλότο. Λίγο κόβαν οι εμπρός, λίγο ζοριζόμασταν οι πίσω και τελικά με πολλή δυσκολία καταφέραμε να φτάσουμε στο Mont Serein στις 3:00. Βέβαια είχαμε πει νωρίτερα ότι δεν είμαστε σε κατάσταση να συνεχίσουμε για κορυφή, έπρεπε να προστατεύσουμε κιόλας τα ποδάρια για την επόμενη εβδομάδα. Έτσι κι έγινε, ο υπόλοιπος κόσμος ξύπνησε κι εμείς την πέσαμε μέσα σε ένα από τα άδεια αντίσκηνα.

...αλλά όχι πριν κάνω μερικές προσπάθειες νυχτερινής φωτογραφίας. Ο πύργος στα αριστερά είναι
η κορυφή, τα φωτάκια κάτω είναι οι φακοί του κόσμου που ξεκινά για εκεί.

Το πρωί σηκωθήκαμε λίγο πριν επιστρέψουν οι άλλοι. Ευτυχώς που είχαμε προετοιμάσει πρωινάρα που θα τρώγαμε και καλά στην κορυφή. Μόλις γύρισαν μαζέψαμε τα συμπράγκαλα και φύγαμε. Στον δρόμο κάναμε μόνο μια στάση στο Le Barroux και το κάστρο του, τα οποία και είχαμε σταμπάρει την προηγουμένη.

Le Barroux.

Le Barroux.

Le Barroux.

Le Barroux.

...και το κάστρο του!

Από εκεί πάνω φαίνονται οι δύο ορεινοί γίγαντες του Νότου: Luberon (αριστερά, 1.256μ) και Alpilles (δεξιά 387μ).

Κι ένα παράθυρο ανθισμένο για τον αποχαιρετισμό.

Πάω για ύπνο. Χαίρετε.

Επιστροφή

Εμ τι, εκεί θα καθόμασταν; Έπρεπε να γυρίσουμε και σπίτι. Ξύπνημα με το πάσο μας, έχουμε όλη μέρα μπροστά. Αν το κάνουμε απευθείας σε ένα διωράκι είμαστε εκεί. Γιατί λοιπόν να το κάνουμε απευθείας;

Μαζεύουμε το αντίσκηνο, βάζουμε όλα τα συμπράγκαλα στο αυτοκίνητο, αποχαιρετιζόμαστε και παίρνουμε δρόμο. Πρώτη στάση το Florac, είναι δεν είναι μια δεκαριά χιλιόμετρα απόσταση. Το είχαμε δει όπως ερχόμασταν και φάνηκε ενδιαφέρον απ'έξω. Και ήταν.

Με τα νερά του...

Τις όμορφες γωνιές...

Τις ανηφοριές...

Και την γνήσια Ιταλική ατμόσφαιρα στις πιτσαρίες!

Κάπου εκεί βγήκαμε από την ενδεδειγμένη διαδρομή. Αντί να πάμε προς τα νοτιοανατολικά, φεύγουμε καρφί βόρεια για να κάνουμε αναγνωριστική στο βουνό. Αφού από παλιότερα έχουμε δει από όλες τις μεριές το Aigoual, ας δούμε τώρα και το Lozère, το δεύτερο σημαντικό (και ολίγον τι ψηλότερο) βουνό της περιοχής.

Πιάνουμε τον στενό δρόμο που ανηφορίζει προς το Pont-de-Montvert. Το Lozère φημίζεται για τα χρώματά του άνοιξη και φθινόπωρο. Είμαστε όμως λίγο νωρίς. Πριν μια βδομάδα χιόνισε στα ψηλά και δεν έχουν λουλουδιάσει όλα.

Τελικά δεν είναι κακό κι έτσι.

Στο Pont-de-Montvert στάση για ελαφρύ μεσημεριανό. Πήγε κιόλας 12!

Το Finiels βρίσκεται ακριβώς κάτω από την κορυφή. Προφανώς δεν
πρόκειται για το Έβερεστ.

Οι φράχτες και τα λουλούδια είναι ό,τι πιο
κλισέ έχω δει από φωτό της περιοχής.

Μα τελείως κλισέ λέμε.

Κάπου εκεί περάσαμε από την άλλη πλευρά του βουνού και συνεχίσαμε να περνάμε μέσα από νανοχωριά.

Να ένα.

Και random κάστρα μέσα στην εξοχή.

Να ένα (κάστρο).

...ώσπου φτάσαμε στη λίμνη του Villefort (που έχει και αυτή κάστρο). Κάπου εκεί πήραμε και τον δρόμο για το σπίτι. Όπως λέγαμε, είναι ένα διωράκι. Από πού ξεκινάμε να μετράμε δεν είπαμε όμως!

Εκκίνηση. Θα σου πω σε μερικές μέρες για ποιο πράγμα.

Causse Méjean και κάτι υπόλοιπα

Το επόμενο πρωί σηκωθήκαμε και ετοιμαστήκαμε για αναχώρηση αφότου τα δύο σέικερ εφοδιάστηκαν με τα κατάλληλα φραπεδάκια. Σήμερα είχαμε λίγο περπάτημα, μια μικρή βόλτα για κανένα δίωρο. Άλλωστε η εκδρομή μας ήταν περισσότερο αναγνωριστική όσον αφορά την περιοχή (ψέμματα, το δάχτυλο του ποδιού μου δεν ήταν καλά και το προστάτευα ενόψει...). Πρώτος προορισμός μας το μικρό χωριό Laval-du-Tarn που βρίσκεται στην άκρη της Causse Sauveterre, την οποία είχαμε γυρίσει την προηγουμένη. 

Για να φτάσουμε εκεί όμως έπρεπε πρώτα να οδηγήσουμε μέσα από το φαράγγι, στην αντίθετη κατεύθυνση απ'ό,τι το προηγούμενο απόγευμα. Αυτήν τη φορά όμως είμασταν προετοιμασμένοι και καλύψαμε μερικά φωτογραφικά κενά.

Saint-Chély-du-Tarn

Sainte-Enimie αυτή τη φορά από καλύτερη/ψηλότερη γωνία.

(Ίσως θες να χαμηλώσεις τα ηχεία πριν βάλεις να παίξει το επόμενο...)

Έπειτα ακολούθησε ένα γερό φιδάκι που μας ανέβασε μέσα σε λίγα λεπτά μια πεντακοσαριά μέτρα ψηλότερα. Εκεί ο αέρας ήταν πιο έντονος και μας έκανε κάτι ωραία εφεδάκια στα καλλιεργημένα κομμάτια. (Παρακαλώ στο τέλος του βίντεο να δώσεις βάση στο ομαλό zoom-out του καλλιτέχνη. Ωραία ποιότητα κατασκευής αυτοί οι φακοί της Nikon, τι να πω...)

Κάπου εκεί λοιπόν βρίσκεται και το Laval-du-Tarn. Παρκάραμε μπροστά στην εκκλησία και ξεκινήσαμε την μικρή μας κυκλική βόλτα μέσα στους λόφους.

Το Laval από λίγο ψηλότερα

Αυτό θα πει σκιάχτρο. Το καπέλο του όμως είχε πέσει.

Λέλουδα

Δρομάκια

Επιστρέφοντας

...και μερικά μερακλίδικα σπίτια στο χωριό.

...κι ένα τελευταίο βίντεο με χορτάρια και αέρηδες:

Γρήγορο σνακ στα όρθια έξω από το αυτοκίνητο και φεύγουμε απευθείας. Πρέπει να κατεβούμε κάτω και να ανεβούμε στην απέναντι μεριά για να εξερευνήσουμε και την Causse Méjean.

• Causse:  από το Κέλτικο cala, calso που σημαίνει ασβεστολιθικό οροπέδιο.
• Méjean: από το Οξιτανικό mieg, mieja που σημαίνει μισό, στη μέση.

(Έτσι λέει ο οδηγός δηλαδή. Εμείς εδώ δεν λεξιλογούμε.  :Ρ)

Μετά από αρκετές και εντυπωσιακές στροφές σε ωραίους δρόμους-φιδάκια, χωρίς προστατευτικό από την πλευρά του γκρεμού, με βράχια να κρέμονται από πάνω και πλάτος ικανό να φιλοξενήσει ένα αυτοκίνητο πόλης και μια βέσπα, βγήκαμε απάνω.

Να, κάπως έτσι ο δρόμος (στα καλά του).

Σπίτια στην άκρη του φαραγγιού.

Στάση για ανεφοδιασμό σε νερό και φωτογραφίες στον Saint-Pierre-des-Tripiers (=Άγιος Πέτρος των πατσατζήδων). Επίτηδες το βγάλαν έτσι το χωριό; Το σίγουρο ήταν ότι έχει όμορφα πέτρινα σπίτια.

...και μια ωραία εκκλησία!

Μετά από λίγη ώρα οδήγησης το τοπίο άλλαξε εντελώς. Αυτό το οροπέδιο είναι λιγότερο δασωμένο και έχει πολλά μεγάλα βοσκοτόπια.

Μετά τις στροφές, τα ισιάδια.

Κλικ, να ανοίξει η πανοραμική.

Όπως είχαμε πει παλιότερα και για το Barjac, έτσι κι εδώ η περιοχή είναι πλούσια σε φυσικό αέριο που διάφοροι καλόβλεπαν. Υπολόγιζαν όμως χωρίς τους τσομπαναραίους και όσους στάθηκαν πλάι τους. Έκτοτε κύλησε νερό στο αυλάκι και τελικά αποδείχτηκε ότι η μέθοδος με την οποία ήθελαν να βγάλουν το αέριο δεν ήταν και τόσο ασφαλής όσο ισχυρίζονταν. Ενημερωτικά, η χρήση του fracking απαγορεύτηκε δια νόμου στη Γαλλία το 2011. Ας ελπίσουμε να παραμείνει έτσι.

Άσχετο, αλλά όταν φτάσουμε αυτό το αμάξι στο Cabo da Roca θα το πετάξω στην
θάλασσα δηλώνοντας ότι πλέον έχει εκπληρώσει την αποστολή του. Επίσης, τι θα γίνει
εκεί στην Skoda, εγώ όλο διαφήμιση κάνω. Άντε, τα έξοδα τρέχουν!

Hures. Μόνο ο Clint Eastwood με το μουλάρι του λείπουν από εδώ.

Η γαλήνη του τοπίου πάνω από το Montbrun έρχεται σε αντίθεση με τα ουρλιαχτά
τρόμου που ακούγονταν κατά την κάθοδο σε αυτό.

Μετά από λίγα λεπτά οδήγησης ακόμα, η γύρα λάμβανε τέλος. Είχαμε όμως κάτι τελευταίες υποχρεώσεις πριν την τελευταία μας νύχτα στο Ispagnac. Η πρώτη ήταν να κάνουμε μια βόλτα μέχρι το Quézac, το διπλανό χωριό, πέντε λεπτά με τα πόδια.

Η εκκλησία δεν ήταν στο πρόγραμμα αλλά αποδείχτηκε όμορφη. Κι εδώ έγινε θαύμα
 με άγαλμα της Παναγίας που βρέθηκε σε πηγάδι κτλ κτλ...

Για τούτο δω πήγαμε. 14ου αιώνα, εξάτοξο. Βρίσκεται ανάμεσα στα δυο χωριά.

Αφού έπεσε το τελευταίο φως πάνω στο γεφύρι, επιστρέψαμε αλλά μόνο μέχρι την είσοδο του κάμπινγκ γιατί ο διαχειριστής είχε τάξει να ανοίξει ένα φιαλίδιο να δοκιμάσουμε κι εγώ του είχα τάξει τα τυριά που ψωνίσαμε την προηγουμένη. Εκεί ήταν ήδη και το ζευγάρι των Άγγλων, εξοπλισμένοι με την κιθάρα, το γιουκαλίλι και την ωραία φωνή. Βγήκε κι ένα καχόν, ενώ εμείς από την πλευρά μας δώσαμε τίμια αλλά μάταιη μάχη με ένα καζού και τελικά βολευτήκαμε με μαράκες.

Κι έτσι ο Γάλλος έγινε Λοράν, ο Άγγλος Εντ, η Αγγλίδα Σέρι και το βράδυ πέρασε με τραγούδι και συζήτηση σχετικά με την χρήση ελικοπτέρων στη μουσική και τους ταύρους που αμολάνε στους δρόμους μιας μικρής πόλης του Devon.