Thank you, for the roses

Αυτοβιογραφικό ποστ με έντονες αναφορές στην εναλλακτική μουσική σκηνή του Βελγίου, στα τέλη του 20ου αιώνα.

...και καφεδάκι σε μπαλκόνι στη Νίκαια (αυτή που είναι δίπλα στον Σαν Τζιοβάνι ντι Ρέντι). Καλώς μας δεχτήκατε.

Things I learned from the French pt.2

"Υπάρχουν πολύχρωμα τυριά"
 

Πάλι καλά

Πάλι καλά που βλέπουμε και κανένα τέτοιο πού και πού.




Σε μαύρο φόντο.

Σε μεγάλο μέγεθος.

Έρωτες και λουκάνικα

Έφτιαξε επιτέλους που λες ο καιρός και βγήκαμε για την πρώτη μπαλκονάδα...

Άρχισε να την παλεύει και ο δεντρολίβανος.

Φραπεδάρα, bien sûr!

Και σκεφτόμουν που λες εκεί που άραζα στο μπαλκόνι να βάλω καμιά φωτογραφία από την βολτίτσα της περασμένης Τρίτης στην Αβινιόν. Είναι ιδανική περίοδος, καλός καιρός και λίγος κόσμος προς το παρόν.

...και ένας έρως προδομένος!

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά έπιασε συννεφιά!

Καλοκαιρία σου λέει, κάθε απόγευμα η ίδια ιστορία...

Και η συνταγή μπόνους!

Καροτοφασολάκια με στάρι και Tholosenwurst.

Α, θα το ξεχνούσα! Έχει και άγρια σπαράγγια αυτές τις μέρες! Βγήκαμε και για μάζεμα το προηγούμενο Σάββατο! Νόστιμα είναι, τα κάνεις βραστά με λεμόνι, τα κάνεις με ρύζι και μανιτάρια, τα κάνεις ομελέτα...

Όχι, ομελέτα δεν προκάναμε να φτιάξουμε, δυστυχώς. Βγήκε την Τετάρτη να μαζέψει άλλη μια δόση και τρόμαξε όταν είδε μπροστά της ένα μεγάλο φίδι που στο κεφάλι είχε κέρατο!

Να έτσι ήταν!

Είχε και δεύτερο!

46°17′0″N, 86°40′0″E

Όπως θα σε ενημερώσει αυτό το άρθρο, είναι το πιο απομακρυσμένο από την θάλασσα σημείο στον κόσμο, χωμένο κάπου στα σύνορα Κίνας, Καζακστάν, Μογγολίας και Ρωσίας. Πάρε και χάρτη: 

Πώς και το έψαξα; Είχα τον εξής διάλογο σήμερα στο μεσημεριανό:

-Οπότε πόσο μακριά είναι η θάλασσα από την πόλη σου;
-Δεν υπάρχει θάλασσα.
-Ναι καταλαβαίνω, αλλά πόσο μακριά είναι;
-Όχι δεν κατάλαβες, δεν υπάρχει θάλασσα.

Μετά βυθίστηκα σε ένα σωρό δουλειές. Πριν λίγο στο σπίτι κάθισα και το σκέφτηκα: δεν μιλάμε για την Κοζάνη που δεν είναι παραλιακή, όντως εκεί πέρα δεν υπάρχει θάλασσα.

Σε άσχετο θέμα τώρα, κατέληξα στα τρία κριτήρια που μας δείχνουν την αρχή του καλοκαιριού:

1. Αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο στο σπίτι. Έχει μερικές εβδομάδες που το κάναμε, μια μέρα που βάρεσε ένα δεκαοχτάρι out of the blue.
2. Αφήνεις ανοιχτό το παράθυρο στο αμάξι. Σαφώς πιο δύσκολο, αλλά έγινε κι αυτό.
3. Βόλτα έξω με κοντομάνικο. Τρία στα τρία.

Διότι βγήκαμε την Τετάρτη βόλτα στους αγρούς.

Λουλουδιάσαμε.

...και οι μέλισσες ζουζουνίζουν.

Πάρε κι άλλη μια πληροφορία: τα παλιά σπίτια στην περιοχή δεν έχουν παράθυρα στην βορεινή τους πλευρά γιατί ο βοριάς ξουρίζ!

Things I learned from the French pt.1

"Αν θες να πας σε οφθαλμίατρο για τυπικό έλεγχο, παίρνεις τηλέφωνο στις αρχές Απρίλη και σου κλείνουν για Νοέμβρη. Αν είσαι τυχερός."

Ξεκινώντας σήμερα, εγκαινιάζω παρένθετη στήλη για να λέω το μακρύ και το κοντό μου.

Ημέρα δεύτερη

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα για δουλειά και ένα δυνατό πασχαλινό τετραήμερο (Πάσχα phase 1/3), συνεχίζω με την δεύτερη ημέρα της βόλτας στα Cévennes (η πρώτη εδώ). 

Ξυπνήσαμε σχετικά αργά. Φαινόταν πάντως ότι έχουμε αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσουμε την, αρκετά μεγάλη και σήμερα, διαδρομή. Αυτά είναι τα καλά του να ξεκινάς περπάτημα επί τόπου και να μην πρέπει να οδηγήσεις για ένα δίωρο πρώτα. Ο μόνος λόγος βιασύνης ήταν οι προβλέψεις για καταιγίδα που είχα δει δυο μέρες νωρίτερα. Έπρεπε οπωσδήποτε εκείνη την ώρα να έχουμε κατέβει αρκετά ώστε να μην μας πιάσει πάνω στην γυμνή ράχη αν και οι φύλακες στο καταφύγιο δεν έδειξαν να ανησυχούν ιδιαίτερα. 

Γύρω από το Aire de Côte και μέχρι την κορυφή του Aigoual έχει κάτι ωραία δάση, τα είχαμε πρωτοδεί όταν κάναμε τα 4000 βήματα. Αυτή τη φορά όμως δεν είχε ομίχλη και το δάσος ήταν τελείως διαφορετικό.

Μέσα στο δάσος.

Σύντομα η κορυφή του Aigoual βρέθηκε ακριβώς μπροστά μας.
Έμενε μια ανηφόρα μόνο.

Τα βράχια ήταν ό,τι πρέπει για πόζες. 

Λίγο πριν την κορυφή συναντήσαμε τα χιόνια. Είχα τσεκάρει από webcam την κατάσταση στα ψηλά αλλά από την πίσω μεριά του βουνού που είναι πιο ανήλια τα πράγματα ήταν λίγο πιο δύσκολα. Πιο δύσκολα δηλαδή για μένα που βούλιαζα μέχρι το γόνατο. Το κορίτσι από την άλλη βούλιαζε ίσα-ίσα για να τσατιστεί και τέλος ο Ίναμ απλά επέπλεε από πάνω.

Έλα, λίγο ακόμη και φτάσαμε!

Όταν πιάνουμε κορυφή ο καιρός έχει ήδη βαρύνει πολύ και φαίνεται πως η βροχή είναι θέμα χρόνου. Φεύγουμε καρφί για κάτω και ένα τέταρτο μετά αρχίζουν τα...παγάκια! Για την ακρίβεια ήταν χιόνι παγωμένο και έπεφτε μάλιστα πολύ από αυτό. Το περπάτημα μέσα στο δάσος με μόνο ήχο αυτόν από τα άσπρα μπιλάκια ήταν τελείως απόκοσμο και κράτησε κανένα μισάωρο. Σταμάτησε για πέντε λεπτά και μετά ξαναξεκίνησε σε μορφή δυνατής βροχής που δεν έλεγε να κωπάσει. Εμείς σκεπαστήκαμε καλά και συνεχίσαμε τον δρόμο μέσα από τα βράχινα περάσματα που συναντήσαμε και την προηγούμενη φορά:

Από την προηγούμενη επίσκεψη: πραγματικά, δεν ξέρω αν θα του ταίριαζε
διαφορετικός καιρός.

Η φωτογραφική βγήκε από την τσάντα μονάχα για να αποθανατίσει κάτι όμορφους καταρράκτες και ύστερα μαζεύτηκε ξανά. 

Αυτούς.

Όταν πέρασε η βροχή και ξεσκεπαστήκαμε είχαμε ήδη περπατήσει για δύο ώρες από την κορυφή. Εκείνη τη μέρα φάνηκε για πρώτη φορά γιατί χρειάζεται μποτάκι της προκοπής, αντιανεμικό/αδιάβροχο της προκοπής, σακίδιο της προκοπής, μπατόν της προκοπής και πάει λέγοντας.

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες της κατάβασης αφορούσαν αποκλειστικά τα απαίσια σπίτια που βρίσκονται μέσα στις απαίσιες αυτές κοιλάδες και μας έχουν αναγκάσει να ασχοληθούμε μαζί τους τόσες φορές...

Ασχολίαστον.

Επίσης.

Ειδικά αυτό.

...αλλά και αυτό.

Στη Valleraugue ξηγηθήκαμε πίτσα-μπύρα για τα επινίκια, μικρό περίπατο για να ηρεμήσουμε και μετά βουρ για τα σπίτια μας. Αποστολή εξετελέσθη.

Πρώτη φορά την βλέπω ηλιόλουστη!

Τώρα που εξετελέσθη, μπορούμε να βάλουμε πραγματικά μπρος τα πιο μεγαλόπνοα καλοκαιρινά πρότζεκτ:

1. Την πρώτη μας επίσκεψη στις Άλπεις με κυριότερη διαδρομή τον γύρο του Monte Viso.
2. Μια μικρή διάσχιση στα κάστρα των Cathares, εκεί προς τα σύνορα με την Ισπανία.

Όλα αυτά μόνο σε περίπτωση που ικανοποιηθούν πολλά "αν", διαφορετικά οι φωτογραφίες αρκούν για χάζι μέχρι αποβλάκωσης. Το κλείνω εδώ, πάω να ικανοποιήσω κάτι "αν".

Φασούλι το φασούλι

Κατάλαβες φίλε μου, προσπαθείς να αγιάσεις και στέλνει ο άλλος φωτογραφίες από κάτι μπούτια δεινοσαύρου και από έναν Ιησού της Λυών και άλλα τέτοια αντιχριστιανικά.

Για εμάς τις προάλλες είχε από αυτό:

Βραστά φασόλια και λαχανικά, απομεινάρια κοτόπουλου και πυρηνικό αγιολί.

Και κοντινό έχουμε.

Σήμερα πάλι είχε από αυτό:

Νόμιζε ότι το πακέτο που έβγαλε από την κατάψυξη ήταν μοσχαράκι.

Νόμιζε ότι είχαμε μακαρόνια.

The beauty is in its simplicity που λεν και στο χωριό του αδερφού μου.

(Ποιό βουνό; Ποιά ιστορία που άφησα στη μέση; Να περιμένεις!)

Νέα βουνοσεζόν

Λοιπόν πριν ξεκινήσω, μια ψιλοάσχετη προειδοποίηση: αν είναι να πάρετε σαλάχι ή δεν-ξέρω-τι-διάολο-ήταν-αυτό-το-πράμα, προσοχή! Αυτό το βρωμόπραμα, όπως και τα ξαδέρφια του οι καρχαρίες, κατουράει μέσα από το δέρμα! Αποτέλεσμα είναι να βρωμάει αμμωνία. Βρήκαμε οδηγίες από νετ, τις οποίες και εφαρμόσαμε αλλά εις μάτην. Πήγε άκλαφτο και ευτυχώς που ήταν λίγο. Ίσως έπρεπε να κάτσει περισσότερο μέσα στο λεμόνι, δεν ξέρω.

Α, επίσης πήγαμε το προηγούμενο ΣΚ στα Cévennes. Πάλι. Θυμάσαι τα 4000 σκαλιά; Το ίδιο βουνό αλλά η διαδρομή ελαφρώς μεγαλωμένη ώστε να γίνεται σε 2 ημέρες με διαμονή σε καταφύγιο. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να ανεξαρτητοποιούμαστε και λίγο από το αυτοκίνητο και να βασιζόμαστε περισσότερο στα ποδάρια μας. Επίσης θέλαμε να δούμε πώς τα πάμε με φορτωμένα σακίδια και μακριές πορείες. Θα χρειαστεί στο σύντομο μέλλον ελπίζω.

Εκκίνηση από το σπίτι Σάββατο νωρίς το πρωί. Είμαστε τρεις αυτή τη φορά, μιας και έχουμε μαζί τον Ίναμ, φίλο από την δουλειά. Θέλουμε σχεδόν δύο ώρες να φτάσουμε στη Valleraugue. Ο καιρός συννεφιασμένος και άστατος, όπως έλεγαν και οι προβλέψεις. Δεν πτοούμαστε όμως. Παρκάρουμε το αμάξι, φορτωνόμαστε και ξεκινάμε. Αρχικά κινούμαστε σε άσφαλτο αλλά μετά πιάνουμε μονοπάτι και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε. Πετυχαίνουμε κάτι απαίσια σπίτια.

Άλλα μεγάλα...

...και άλλα μικρά.

Όλα όμως πνιγμένα μέσα στο πράσινο!

Λίγο παραπάνω, συναντάμε και αποδείξεις ότι η περιοχή είχε πολύ περισσότερους κατοίκους στο παρελθόν.

Από την ράχη επάνω, βλέπουμε προς τα βόρεια την κοιλάδα Borgne, η οποία μας είχε απασχολήσει άλλη φορά και μακάρι να μας απασχολήσει ξανά σύντομα.

Faveyrolle από ψηλά.

Η κορυφή του Aigoual εντός οπτικού πεδίου!
Για αύριο όμως.

Στο μνημείο της Αντίστασης που βρίσκεται πάνω στο Col du Pas θα κάνουμε την στάση μας για φαγητό. Άλλωστε είμαστε αρκετά κοντά στο τέλος της σημερινής πορείας.

"Η δύναμη της Αντίστασης δεν έρχεται από τις
τελετές μνήμης", υπενθυμίζει η διακριτική επιγραφή
στην πίσω μεριά.

Τρώμε και φεύγουμε βιαστικά γιατί μαζεύονται πάλι σκούρα σύννεφα. Ευτυχώς θα την γλυτώσουμε για τρίτη φορά σήμερα. Από εκεί και πέρα μπαίνουμε σε ένα ωραίο δάσος ως το καταφύγιο στο Aire de Côte όπου και θα διανυκτερεύσουμε.

Τελευταία μέτρα.

Aire de Côte

Το Aigoual από Aire de Côte.

Είμαστε μόνοι μας στο καταφύγιο. Μόνη παρέα ο Ντιντιέ και η Σεντρίν, που είναι οι φύλακες αυτήν την περίοδο, μαζί με τα παιδιά τους. Κάνουμε μπανάκι και προσπαθούμε να ανάψουμε το τζάκι. Το γεγονός ότι τα ξύλα ήταν μούσκεμα και το ενεργειακό τζάκι γεμάτο μανιβέλες δεξιά και αριστερά φαντάζει αρκετά καλή δικαιολογία για να παραδεχτώ ότι δεν μπορούσαμε να το βάλουμε μπρος. Τελικά μας λυπήθηκε αυτός ο καλός ο άνθρωπος και μας το άναψε. Το απόγευμα κύλησε με κουβέντα και επιτραπέζια, μέχρι που πήγαμε για ύπνο.


Τώρα πάω για ύπνο στ'αλήθεια. Ολόκληρο ΣΚ πέρασε κι έγραψα μόνο τα μισά. Τα υπόλοιπα τα λέμε μέσα στην εβδομάδα!



Και χάρτη έχουμε:

Κάτι πέτρες

Άνοιξη είπαμε, έτσι; Έτσι.

Την Κυριακή ο καιρός ήταν όπως έπρεπε για την πρώτη κανονική περπατάδα της χρονιάς. Επιλέξαμε μια κοντινή διαδρομή για οικονομία στις μπεντζίνες, θα μας χρειαστούν σε τρεις μέρες. Άλλωστε έπρεπε επιτέλους να πάμε να το δούμε το κοτρώνι, μην είμαστε όλο λόγια.

Ξεκίνημα από τον οικισμό La Lèque με ωραίο ήλιο και (επιτέλους) άπνοια. Μετά από κανένα μισαωράκι φτάνουμε στο πρώτο αξιοθέατο, ένα αρκετά μεγάλο ντολμέν.

Το αποκαλούν "Table des Turcs", θα σε γελάσω γιατί. Ίσως να ξέρει
καλύτερα κανένας γαλλομαθής.

Ο δασικός δρόμος σιγά-σιγά κλείνει και μετά από λίγο βρισκόμαστε να περπατάμε μέσα σε ένα τούνελ από πουρνάρια και άλλα συναφή.

...κάπως έτσι.

Κινούμαστε για λίγο ακόμη μέσα στην βλάστηση και μετά σε ένα ρέμα. Για να βγούμε πρέπει να κάνουμε κάτι μεγάλα σκαλιά, τα οποία μου αφήνουν ένα καλό τράβηγμα στο μπούτι (ψοφίμι!). Μετά όμως φτάνουμε στο κυρίως πιάτο:

Pierre Plantée, η φυτεμένη πέτρα.

Λένε πως είναι το μεγαλύτερο μενίρ της ΝΑ Γαλλίας με ύψος περίπου 5.5μ, όντως πολύ εντυπωσιακό. Ξεφορτώνομαι την τσάντα και ξεκινάμε να βγαίνουμε τις υποχρεωτικές, τύπου-Οβελίξ, φωτογραφίες. Μετά μαμ:

Βρήκα έναν καλό κύριο που έχει κάτι τέτοια σε πολύ καλές τιμές
και από τότε γίναμε φίλοι!

Αφού χορτάσαμε πήραμε και πάλι δρόμο, έχει ένα όμορφο φαράγγι ακριβώς δίπλα. Δυστυχώς όμως η πρόσβαση από την πλευρά που το προσεγγίσαμε είναι πολύ επικίνδυνη και σταματήσαμε.

Δεν έχει και πολλά πίσω από την στροφή,
μόνο γκρεμό.

Από εκεί και πέρα η διαδρομή δεν είχε κάποιο ενδιαφέρον, σκέτο περπάτημα σε δασικούς μέχρι να επιστρέψουμε στο La Lèque.

PR27 το όνομα της διαδρομής.

Στο La Lèque οι λεβάντες περιμένουν το καλοκαίρι.
Το ίδιο κι εγώ, λογικά θα έχουμε μια όμορφη φωτό από εδώ!

Είχε και κάτι εντυπωσιακά πλουσιόσπιτα αλλά
αυτά είναι πιο ωραία.

...και κάτι αλογάκια που ήθελαν να κάνουν νέους φίλους.

Τελικά το λήξαμε με έναν καφέ στο Lussan, ένα από τα αγαπημένα χωριά εδώ.

Το Σάββατο φεύγουμε για δύο μέρες, πάμε Cévennes να δούμε πώς τα καταφέρνουμε σε διήμερη διαδρομή με διαμονή σε καταφύγιο. Πρέπει να γίνουν διάφορα test events ενόψει καλοκαιριού. Άλλωστε δεν φαίνεται ότι θα έχουμε και πολλές ακόμη ευκαιρίες μέχρι τέλη Μάη, μάλλον καμία.

Χτες είχε και πορεία στη Νιμ-ε. Ξέρεις, ελαστικοποίηση της εργασίας, ευκολότερες απολύσεις, περικοπές λόγω "κρίσης" και ό,τι έρχεται μαζί. Να δεις που κάτι μου θυμίζει... Έφυγα από τη δουλειά, πήρα το κορίτσι και περιμέναμε το λεωφορείο που θα μας έπαιρνε από το σημείο του ραντεβού. Μπαίνοντας είδαμε όλο χαμόγελα. Είχε μαθευτεί και μας περίμεναν βλέπεις. Στην δια μικροφώνου παρουσίαση των επιβαινόντων είχαμε και την τιμητική μας: CGT-FO-FSU-Solidaires και δύο Έλληνες. Το μόνο που χρειάζεται άλλωστε κάποιος για να πάρει κουράγιο είναι να νιώσει ότι δεν είναι μόνος.

...και τώρα που το σκέφτομαι τους το χρωστούσαμε κιόλας!