Φαραγγίτιδα

Οξεία και καλπάζουσα. Τρίτη βράδυ αναφέρεται πρώτη φορά κάτι για αντίσκηνο το σαββατοκύριακο. Την Τετάρτη η απόφαση έχει παρθεί: βουνά του Ardèche. Την Πέμπτη το βράδυ αλλάζει: φαράγγι του Tarn. Στα γρήγορα καθορίζεται το κάμπινγκ που θα μας φιλοξενήσει. Παρασκευή πρωί τσιμπάω και μια έξτρα μέρα άδεια για τη Δευτέρα. Στις 16:15 το αμάξι περιμένει στην είσοδο. Φεύγουμε καρφί.

Διάλειμμα για λίγη γεωγραφία: Τα Causses είναι μεγάλα οροπέδια σε υψόμετρο περίπου 1000μ, αποτελούμενα κυρίως από ασβεστολιθικά πετρώματα. Για αυτόν το λόγο τα ποτάμια που περνάνε από εκεί έχουν δημιουργήσει πολύ βαθιά φαράγγια. Εδώ έχει και εικόνα.

Για εκεί το βάλαμε κι εμείς, για την ακρίβεια στο Ispagnac όπου φτάσαμε μετά από δυόμιση ώρες περίπου. Το κάμπινγκ σχεδόν άδειο, λόγω κρύου η σεζόν άργησε να ξεκινήσει. Για την ακρίβεια είμαστε εμείς και ένα ζευγάρι εβδομηντάρηδων Βρετανών. Στήνουμε και καθόμαστε να φάμε βιαστικά γιατί νυχτώνει και μπορεί να μας ρίξει και βροχή.

Το ξενοδοχείο είναι πολλών αστέρων, τα έχουμε πει αυτά.

Ξαπλώνουμε και το ρίχνουμε στο διάβασμα ενώ έξω από το αντίσκηνο φυσάει δυνατός αέρας. Τουλάχιστον τώρα που καταργήσαμε το αερόστρωμα και κοιμόμαστε κάτω μπορώ να χωρέσω. Από τους γείτονες αρχίζει να ακούγεται κιθάρα. Τραγουδάει ωραία η κυρία. Μετά από λίγο ακούγεται και γιουκαλίλι. Μερακλήδες είναι, θα τα πάμε καλά.





Το πρωί σηκωνόμαστε και ξεκινάμε για το χωριό. Είναι μέρα αγοράς και πρέπει να πάρουμε μερικές προμήθειες πριν βγούμε στην γύρα. Πώς θα γινόταν άλλωστε, εδώ είναι Lozère, που σημαίνει τίγκα κτηνοτρόφοι. Άρα τυριά.

Ispagnac τέρμα κέντρο.

Η παλιά εκκλησία του χωριού. Πολύ παλιά όμως.
Η τέντα στήθηκε για το ετήσιο γεύμα μοσχαροκεφαλής. Ξεκινάει στις 10 το πρωί
 αλλά είπαμε να το προσπεράσουμε.

Τα παραθυράκια με τα σεμεδοκουρτινάκια, ωραία
λεπτομέρεια στο χωριό.

Ο τυράς.

Τρία μικρά κομμάτια τυρί πήραμε, για το συγκεκριμένο όμως ένιωσα περήφανος.

Συμπληρώσαμε με τα άλλα απαραίτητα: μαρούλι, κεράσια, ψωμί, κρασί, ήπιαμε κι έναν γρήγορο καφέ και φύγαμε να πάρουμε το αμάξι. Σήμερα το πρόγραμμα έχει περιήγηση στην Causse Sauveterre.

Ανηφορίζοντας φαίνεται το Ispagnac από ψηλά.

...και κάτι ομορφοκουρεμένα λιβαδάκια.

Διασχίσαμε μέρος του οροπεδίου και μπήκαμε στο δασωμένο του μέρος πριν αρχίσουμε την κάθοδο από την άλλη πλευρά. Πρώτος προορισμός το Mende, πρωτεύουσα του νομού με 16.000 κατοίκους, όχι αστεία!

Μπλιαχ.

Mende, σχεδόν κέντρο.

Ασυμμετρίες.

Ωραία πόλη. Μας έκανε εντύπωση το τελείως διαφορετικό ύφος της παρόλο που δεν είναι και τόσο μακριά από εμάς. Επίσης, είχε την εβδομαδιαία αγορά κι εκεί, οπότε προμηθευτήκαμε ένα ακόμη τυράκι κι ένα αλλαντικό για αργότερα. Φεύγουμε με πορεία και πάλι προς το οροπέδιο και την μικρή πόλη του Chanac, αφού κάνουμε μικρή παράκαμψη για ένα ντολμέν που δεν έλεγε και πολλά.

Επίσης στον δρόμο πετύχαμε και καμιά τριανταριά γύπες που πετούσαν σε κύκλους πάνω από τον δρόμο. Είχαν σχεδόν εξαφανιστεί από την περιοχή, όπως μάθαμε αργότερα, αλλά τους προστάτευσαν και τώρα τα πάνε καλύτερα. Λογικά θα το κάναν αυτοί οι παλιο-οικολόγοι που αμολάνε και τα φίδια...

Όλα αυτά μέσα από κάτι τέτοιους δρόμους.

Μετά το Chanac κάνουμε γρήγορο non-stop πέρασμα από το Massegros, χωριό κατεξοχήν κτηνοτροφικό.

Μπεεεεε!

Και τι τα θέλουν τόσα πρόβατα; Φτιάχνουν φέτα. Μάλιστα το τυροκομείο τους ήταν το κέντρο της μάχης στον πόλεμο της φέτας πριν μερικά χρόνια. Τώρα πια ονομάζεται απλώς "πρόβειο τυρί". Νόστιμη είναι πάντως. Το κορίτσι δίπλα μου εντωμεταξύ έχει αρχίσει να παραδίδει και κουτουλάει, μάλλον χρειάζεται μεσημεριανό. Βγαίνουμε από το Lozère και μπαίνουμε Aveyron, τον 16ο νομό της Γαλλίας όπου πατάω το πόδι μου. Άντε, μείναν άλλοι 80 συν 5 (Ρεουνιόν, Μαρτινίκες και δε συμμαζεύεται). Αυτά για να δούμε την Μεσαιωνική πόλη του Sévérac-le-Château που βρίσκεται κατά κει.

Βόλτες στα σοκάκια.

Μικρές πλατείες.

Όπως προδίδει το όνομα, υπάρχει και κάστρο.

Η πόλη από το κάστρο.

Στο κατέβασμα από το κάστρο, στάση στα παγκάκια για γρήγορο πικνίκ. Μπορούμε τώρα να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής μέσα από το φαράγγι. Πριν κατεβούμε, μια επίσκεψη στο σημείο θέας.

Το φαράγγι.

Εδώ κλικ για να ανοίξει. Πανοραμική, πανοραμικότατη.

Απέναντί μας η Causse Mejean. Αυτή αύριο, δεν τα κάνουμε όλα με τη μία!

Στον δρόμο μέσα στο φαράγγι οι στάσεις για χάζι και φωτογραφίες γίνονται κάθε 2-3 χιλιόμετρα.

Στο Les Vignes...

Στα κοτρώνια...

Η διαδρομή μέσα στο φαράγγι είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε.
Σκαμμένα βράχια, τουνελάκια και γκρεμίδια.

Η Sainte-Enimie είναι σούπερ-τουριστική αλλά έχει ωραίο γεφύρι.

...κι ωραίες γλάστρες!

Hauterives.

Prades. Φύγε από το κάδρο μου, διάολε!

Castelbouc. Από εδώ ξεκίνησαν όλα, όταν το είδα πέρυσι σε φωτογραφία.

Επιστρέψαμε πριν προλάβει να νυχτώσει. Ένα γρήγορο μπανάκι λοιπόν και βουρ για βραδινό με όσες προμήθειες έχουν απομείνει. Μετά βόλτα από την τηλεόραση του κάμπινγκ, όπου παρέα με τον νεαρό που το διαχειρίζεται παρακολουθούμε την Καστρ κόντρα στα προγνωστικά και με μεγάλη εμφάνιση του αρχηγού της να νικά την Τουλόν στον τελικό του ράγκμπι.

Έχουμε και λέμε: βραστό στάρι, ξερό κρεμμύδι, κόκκινη πιπεριά, Τζήζους από τη Λυών,
πανσετούλα καπνιστή, λίγο μπλε τυράκι πρόβειο, μια ιδέα Cantal και λίγο ψωμί ζυμωτό.
Κι ένα αυγό.

Τώρα που λέω για φαγητά: ψηφίζετε ακόμη!

Συλλογική κουζίνα

Το φετινό πικνίκ του εργαστηρίου προγραμματίζεται να γίνει σε ένα μήνα περίπου και έχουμε ήδη ξεκινήσει να σκεφτόμαστε τι να φτιάξουμε. Σε αντίθεση με πέρσι, φέτος λέω να ρίξω την επιλογή σε δημόσια διαβούλευση. Opengov κι έτσι φάση. Επειδή όμως κάθε δημόσια διαβούλευση στο τέλος αποδεικνύεται πως δεν είναι και τόσο δημοκρατική όσο προβάλλεται, πάρτε κάποιους βασικούς κανόνες:

1. Μιλάμε για πιάτα δικά μας, που κατά πάσα πιθανότητα δεν έχουν ξαναδοκιμάσει οι Γάλλοι. Φιλέτα άψητα και σπαράγγια μένουν έξω.
2. Αλμυρά πιάτα, όχι γαλακτομπούρεκα.
3. Τίποτα πολύ πολύπλοκο, δεν σκοπεύουμε να φάμε ολόκληρη μέρα μαγειρεύοντας.
4. Θα φτιάξουμε τα 2-3 με τις περισσότερες ψήφους.
5. Όχι, δεν πρόκειται να βάλω αρνί στη σούβλα.
6. Θα πρέπει να μπορούν να δοκιμάσουν από λίγο τουλάχιστον 15 άτομα.
7. Κατά τ'άλλα η επιλογή είναι ελεύθερη.

Ενημερωτικά, πέρσι τους είχαμε πάει κασόπιτα, τζατζίκι και μυδογαρίδες σαγανάκι. Το πρώτο φαγώθηκε ευχάριστα όλο, το δεύτερο σβερκώθηκε αλλά είχαμε φτιάξει γιγάντιες ποσότητες και από το τρίτο κόντεψαν να φάνε και το πυρέξ.

Ενημερωτικά, η ψηφοφορία μπορεί να χωρέσει ως δέκα επιλογές. Αν τις φτάσουμε βλέπουμε τι θα γίνει από εκεί και πέρα. Βάζω εγώ τις δύο πρώτες για να πάρει μπρός.


Καλή ψήφο!


Edit: Άκυρο αυτό με το προγραμματάκι που μετράει τις ψήφους, μου έσπασε τα νεύρα. Βάλτε την επιλογή σας στα σχόλια.

Τέλος, ας ρίξουμε και λίγη ξεδιάντροπη διαφήμιση στο νέο μαγαζάκι της κυρίας: pratinart.blogspot.com

Η ανακάλυψη της Αμερικής

Δεν ήταν πολύ χαρούμενο λέει το χτεσινό. Καλά, ας δοκιμάσουμε σήμερα κάτι με λιγότερα σύννεφα και βροχή. Να σας παίξω τότε λίγο χωριό από την μοναδική ίσως ηλιόλουστη μέρα από τότε που γυρίσαμε.

(όλο με κατηγορεί ότι γκρινιάζω για τον καιρό τελευταία, δεν ξέρω γιατί)

Πρώτα βγαίνεις στη γειτονιά...

Πίσω από την εκκλησία έχει την πόρτα.

Από εκεί ξεκινάει το καλντεριμάκι που σε ανεβάζει σε δέκα λεπτά στο κάστρο. Πέρσι τέτοιες μέρες έφτανα πάνω τρέχοντας, σχεδόν χωρίς στάση. Φέτος όχι όμως γιατί ο καιρός είναι κακός και δεν βγαίνω όσο θέλω.

Από εκεί έχει ωραία θέα στην γύρω περιοχή που πρασίνισε παρά την κακοκαιρία.

Ζουμ! (είχα πει ότι θα την ξαναβγάλω αυτή)

Η γειτονιά από το κάστρο. Σήμερα δεν θα φαινόταν λόγω βροχής.

Μετά ξανακατεβαίνεις και πας μια βόλτα από την πλατεία κάτω από την εκκλησία. Πάνω από το τοιχάκι είναι και τα σπίτια του παλιού χωριού. Πάντα πίστευα ότι ήταν υπερβολή να έχουν ταμπέλες παντού για το που βρίσκεται το παλιό χωριό. Έτσι κι αλλιώς τρία-τέσσερα σπίτια είναι.

Να, εδώ στα δεξιά.

Που λες, πολλούς μήνες αφότου εγκατασταθήκαμε είχε μια γιορτή στην πλατεία. Γιορτή Μεσαιωνική λέει με δήθεν ιππότες, ξιφομαχίες και στα μεγάφωνα να παίζει Vangelis. Όλα τα λεφτά ήταν, ίσως πρέπει να τα γράψω ξεχωριστά κάποτε. Κάλεσα που λες κάτι φίλους για πικνίκ στο πάρκο (ωραίο κάλεσμα ρε!) και μετά να πάμε στη γιορτή. Όταν τελείωσε τους κάναμε ξενάγηση στο χωριό. Πάνω από την πλατεία έχει μια είσοδο.  

Αυτή.

-Πού πάει από εκεί;
-Πουθενά, καμιά αυλή θα είναι, λέω.
-Σίγουρα; Σαν να βγάζει κάπου.
-Σου λέω όχι. Τόσους μήνες μένουμε 100 μέτρα από εδώ, δεν θα ξέραμε;

Τελικά αποφάσισε να με αγνοήσει επιδεικτικά. Καλά έκανε, μας βρήκε λίγο παραπέρα και με χαμόγελο νίκης μας είπε ότι εκεί μέσα είναι το παλιό χωριό. Ρόμπα γίναμε.

Μετά το πέρασμα.

Άλλες φωτογραφίες εκεί μέσα δεν τράβηξα τις προάλλες γιατί είχαν βάλει κάτι αμάξια μέσα και μου χαλούσαν τα κάδρα. Δεν ξαναπήγα κιόλας από εκείνη τη μέρα γιατί βρέχει συνέχεια.

Φαίνονται κι απ'το κάστρο τρομάρα μου.

Άσχετο αυτό, είναι απ'έξω. Ωραίο όμως.

...και ωραία πόρτα.

Ορίστε, τώρα καλύτερα. Φωτογραφίες, ευχάριστη διάθεση και ιστορία με ηθικό δίδαγμα. Μ'αυτά και μ'αυτά ψιλοξέμεινα και από φρέσκο υλικό. Λέω αν φτιάξει ο καιρός το ΣΚ να πάω να μαζέψω μερικές φωτογραφίες.

Update: France's spring coldest since 1987
                Εντάξει τώρα;

V. Conclusion

Περάσαν τρία χρόνια από τότε που έγραψα τελευταία φορά δημοσίευση (επιστημονική) και νόμιζα ότι ακόμη το'χα. Νόμιζα. Ευτυχώς έφτασα σήμερα δια πυρός και σιδήρου στα συμπεράσματα, τα οποία υποτίθεται ότι θα έγραφα αυτήν την ώρα. Ναι καλά.

Λοιπόν, ξεκινήσαμε ένα πρωί προς την Δύση. Πρώτη φορά μετά από χρόνια στη θέση του συνοδηγού και μάλιστα με ψηφιακή στα χέρια.

Φυσικά θα τραβούσα αυτή

...αλλά και αυτή.

Στο χωριό ψύχραιμα πράματα για μια βδομάδα. Μια μέρα αν θυμάμαι καλά βάλαμε ψάρια στα κάρβουνα, όχι κρέας. Συνολικά υπολόγιζα ότι οι διακοπές αυτές θα μου κοστίσουν περίπου πέντε κιλά αλλά έπεσα έξω. Μόλις τρεισήμισι. 

Κάποια φάση κατεβήκαμε και στην πόλη για ένα μεσημεράκι.

Ολίγη λίμνη.

Ολίγη ακόμα.

Δεν είναι ίδια τα Γιάννενα πλέον, παρόλο που έλεγα ότι τίποτε δεν αλλάζει σε αυτή την πόλη. Λείπει κόσμος, λείπουν φίλοι που ήταν όλη η ουσία. Δε λέω, είδαμε τον Βασίλη, τον Μήτσο, τον Μιχάλη, τον Ηρακλέα και τον Λευτέρη που ήταν όλοι εκεί λόγω εντοπιότητας. Θέλεις να κάνω την λίστα με αυτούς που δεν είναι πλέον εκεί; Θα είναι μεγάλη και θα κλείνει μ'εμένα.

Μετά γρήγορη βόλτα στην Αρίστη για καφεδάκι. Εκεί, στο γνωστό μπαλκόνι να κάνω χάζι τα βουνά που αυτήν την φορά δεν ανέβηκα. Πού να πάω με το ξίγκι να βγαίνει από τ'αυτιά;

Έβρεχε κιόλας, ό,τι πρέπει ήταν. Αν και η παλιότερη φωτό μου αρέσει περισσότερο.

Κλείσαμε με μια ωραία βολτίτσα με τους γονείς στη ζώνη του λυκόφωτος (όπως την λέω εγώ): Κάτω Μερόπη, Παλαιόπυργος, Μερόπη, Κακόλακκος όπου ο καιρός δεν επέτρεψε φωτογραφίες.

Στο Δολό όμως είχε φτιάξει.

Και στην Πωγωνιανή επίσης.

Εκεί κάναμε και μια μικρή στάση, μιας και η συγκεκριμένη γύρα προβλέπει πάντα τσίπουρο ή/και καφέ κάτω από το πλατάνι. Από μπροστά μας στον δρόμο πέρασαν ανηφορίζοντας τρία μικρά παιδιά, από Αλβανία μεριά. Συναντήθηκαν με μια καλοφτιαγμένη κυρία που τα χαιρέτησε χαμογελαστή. Μετά γύρισε προς το μέρος μας και είπε "Αγάπα τον πλησίον σου με όλα του τα ελαττώματα, έτσι δεν λένε;". Μετά μπήκε στη Μερσεντέ όπου την περίμενε ο άντρας της και αποχώρησαν.


Κλείσαμε με πέρασμα από Δελβινάκι και τέλος Lac Zaravina.

Voilà (panoramique)

Όλη αυτή η διαδρομή είναι πανέμορφη και την συνιστώ σε όποιον καταφέρει να φτάσει ως εκεί πάνω.


Μετά; Μετά γυρίσαμε. Γυρίσαμε για να δούμε ότι το καλοκαίρι δεν είχε έρθει εδώ (και ακόμη αρνείται πεισματικά). Δεν πειράζει όμως, βρήκα τρόπο και παρηγοριέμαι.

Cantal vieux

  
Δεν το βρίσκω συχνά. Διάβασα ότι δεν εξάγεται πολύ γιατί οι άξεστοι πέρα από τα σύνορα δεν μπορούν να εκτιμήσουν την ραφινάτη γεύση του. Βασικά πολλές φορές δεν πληρεί και τους υγειονομικούς κανονισμούς ώστε να είναι εξαγώγιμο (κάτι για λιστέρια λέει) αλλά δε βαριέσαι. Τι γεύση έχει; Σαν το βυζί της αγελάδας ένα πράμα.

Να, σαν κι αυτής:




Ευτυχώς που πήρα από την βιβλιοθήκη ένα βιβλίο σχετικά με το αντάρτικο των Vercors. Αν δεν το είχα, τώρα θα αναγκαζόμουν να γράψω...

Ρηχός

Τι συμβαίνει όταν τραβάς για χρόνια με φιλμ, μετά το γυρίζεις στο ψηφιακό και μήνες μετά αποφασίζεις να κοτσάρεις τον παλιό χειροκίνητο πενηντάρη φακό στην ψηφιακή;

Θέλει λίγο να τον συνηθίσεις αλλά αξίζει. Καλά τα ζουμ σας αλλά σαν έναν καλό σταθερό δεν έχει.

The Hitman

Τον είχα στην ευθεία. Με λίγη προσοχή θα μπορούσα να τον πετύχω. Έπρεπε σώνει και καλά να είναι στο ίδιο αεροπλάνο και να μου χαλάσει το φινάλε των διακοπών;

Βλέπεις, αυτήν την φορά τα πράγματα γίνανε σωστά και όχι όπως τον περασμένο Αύγουστο. Από την αρχή είχαμε πάρει απόφαση να το πάμε χαλαρά και να μην τρέχουμε σαν τρελοί να τα κάνουμε όλα. Το πρώτο κεφάλαιο είχε Θεσσαλονίκη όπου για μια βδομάδα το παίξαμε τουρίστες.

Με βόλτες στην παραλία...

...στη Ροτόντα

...στην Καμάρα

...και σε άλλες ωραίες γωνιές που είναι εγκλωβισμένες
μέσα στις οικοδομές.

Έκανα και την κλασική μου γύρα στη Μοδιάνο και το Καπάνι:

Μάλιστα είχα φροντίσει να έχω μαζί μου κι ένα ωραίο βιβλιαράκι που έδωσε άλλη οπτική στις βόλτες κάτω στην πόλη, γιατί πολλές φορές υπάρχουν λεπτομέρειες που διαφεύγουν...

...και μια πόλη που διαρκώς αλλάζει.

Ακολούθησε μια Κυριακή του Πάσχα που θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί διατροφικό σκάνδαλο και μετά μια βδομάδα στην Ηπειρολανδία/Δημοκρατία του Παγουριστάν, η οποία θα αναλυθεί σε προσεχείς αναρτήσεις.




Η επιτυχής έκβαση των διακοπών ήταν αυτό που σκεφτόμουν όταν προχτές το πρωί μπήκα στο αεροπλάνο για Γενεύη. Μπορεί να ήμουν τελείως άυπνος αλλά είχα ένα αίσθημα ευχαρίστησης. Τότε όμως μπήκε κι αυτός μέσα και έκατσε λίγο πιο μπροστά. Στην αρχή βιδώθηκα. Μετά σκέφτηκα ότι ήταν μαλακία που τελευταία στιγμή δεν επέλεξα την θέση 4Α στο check-in, θα ανοιγόκλεινα τόσες φορές το τραπεζάκι που σίγουρα θα του έκανα τα νεύρα τσατάλια ώσπου να φτάσουμε. Από το σημείο που βρισκόμουν όμως μόνη ελπίδα ήταν μια ευθεία βολή με τον Μαζάουερ. Τι θα έλεγε άραγε η καθωσπρέπει κυρία με το φάιλοφαξ Louis Vuitton δίπλα μου ή κάποιος από τα στελέχη τραπεζών που κάθονταν παραπίσω;

Κάπως έτσι βυθίστηκα σε σκέψεις και συνήλθα μόλις φτάσαμε κάπου πάνω από τη Δαλματία και εστίασα στην εικόνα έξω από το παράθυρο. Θυμήθηκα εκείνη την ατάκα που μ'αρέσει, καθώς και μια από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές των διακοπών: δυο μάγκες με τις κιθάρες τους έξω από μια τράπεζα να τραγουδούν γελώντας:





Χαμογελαστός, αποκοιμήθηκα.

Ελληνορθόδοξο Πάσχα

Ησυχία...χωνεύω.